Juli 2011
Zaterdag 2 juli
Pierewaaier
Het is druk met royal weddings. Keken we nog niet zo lang geleden naar Kate en William, nu zijn Charlene en Albert aan de beurt. Ze trouwen pas laat in de middag. Ook zonde, want dan heb je je trouwjurk maar zo kort aan. Een prachtige door Armani ontworpen jurk met een hele lange dubbele sleep. Geen diamanten in dx92r oren, noch rond haar nek en een heel eenvoudige trouwring. Gisteren was er opeens nog ongelofelijk veel ophef ontstaan over het feit dat Albert, staande zijn relatie met Charlene, nog ergens een bastaard kind nummer 3 verwekt zou hebben en Charlene het paleis ontvlucht was, maar op het vliegveld door Albert tegengehouden. Wat er van waar isx85 maar waar rook is, is er ook vuur luidt een bekend gezegde en Albert wordt hier in de kranten een Pierewaaier genoemd. In tegenstelling tot Kate, vind ik Charlene een serene schoonheid en tijdens de plechtig-heid nam ik meer genegenheid tussen de echtelieden waar dan bij Katex92s huwelijk.
Wij kijken naar SABC, een afrikaanse zender, waar de presentatrice zich ook heel chique en glamerous heeft aangekleed, maar verstand van Royalty and Royals hebben ze hier niet. Ze herken-nen wel Sarkozy-zonder-dienst-expecting-Carla en Karl Lagerfeld. Wij spotten Naomi Cambell en Roger Moore ook. We hebben het mischien gemist, maar op het eerste oog schitteren het nederlandse en engelse koningshuis door afwezigheid, maar Jan spot Alex later in het nederlandse nieuws: ook in het wit. Was het budget voor dure ontwerpen voor de dames wellicht op? Want met xe9xe9n jurk en paar schoenen kan niet worden volstaan, voor het avondgedeelte dienen de genodigden zich in een andere gala-achtige outfit te steken. Stephanie ziet er oud uit en van Caroline zie je nauwelijks iets onder dx92r grote hoed, maar erg gelukkig kijken ze allebei niet. Beiden zonder echtgenoot. Ik ben niet bij, maar kennelijk zitten ze momenteel zonder na er een bosje te hebben versleten. Een dochter van Stephanie lijkt ontzettend op haar moeder en de rest van de dochters is aan de erg mollige kant met belachelijk tentjurken aan. Caroline trouwens ook. x92t Lijkt meer op een babydoll dan iets anders.
Er wordt veel aandacht, kwa uiterlijkheden, aan Zuid Africa besteed, een zwarte soliste tijdens de dienst incluis.
Zondag 3 juli
Het is vandaag heerlijk warm en er staat weinig wind. Jan probeert een deur van het slaghuis te herstellen die door de bobbejanne vernield is, maar de deur is zover heen dat het onbegonnen werk is. Daar moeten we dus maar een andere bobbejaan-proeve-list voor verzinnen. Ik loop een rondje over de farm en kom rooibokkies, blou wildebeeste, kudux92s, vlakvarks en francolins tegen. Tegen vijven ben ik weer thuis en tref de njalax92s die op hun brokkies staan te wachten. En dan duikt er ook een vlakvark op met hele grote tanden. Hij loopt een beetje kreupel maar op zx92n knixeben, om het voer op te stofzuigen, blijkt hij heel goed uit de weg te kunnen. Bij de NWS staan 6 zebrax92s de laatste restjes van het luserne op te eten.
Maandag 4 juli
Lagen de Sheetsstreets, Mr Price Home etc. tot vorig jaar vol met etnic dekbedovertrekken, nu is er op dat punt niets meer te koop. En ik heb 4 singlex92s nodig. Dus zoek ik bij Rip-van-Winkel een stofje uit met beesten waar dekbedovertrekken van gemaakt worden. Bij Pep@home spot ik toevallig nog wel een etnic (met afrikaanse figuurtjes of beestjes), maar van de verkeerde maat. Hier verkopen ze ook een heleboel plastic borden, kopjes etc. dus doen we inkopen voor de campertrailer. Alles lichtblauw, de minst opzichtige kleur. Want knal rood, calimero geel, gif groen, rozig-paars, Jan vindt dat allemaal niets. Met deze aankopen begint de campertrailer behoorlijk uitgerust te raken. Helaas geen koffie of een shake bij Wiesenhof, want de tent blijkt opnieuw gesloten. En dit keer kennelijk serieus, want men is zelfs het grote verwijzingsbord aan de weg aan het slopen. Echt zonde, want een hartstikke leuke gelegenheid aan een grote vijver en ontzettend leuke vakantie-chalets. Er komt ongetwijfeld wel weer een nieuwe avonturier die er in stapt.
Dinsdag 5 juli
Maria doet de keukenkastjes en wij zitten nog aan het ontbijt als er iemand de tuin inloopt. Een hele grote dikke bobbejan. Gelukkig zijn alle poezen binnen want het is ongelofelijk onaangenaam weer. Zwaar bewolkt, ijzig koud en snoeiharde wind. Hij loopt op zx92n gemak alle bomen te checken op vruchtjes of iets anders eetbaars. Het is net een grote kerel met net iets te lange armen. We laten hem maar. En zo hij gekomen is, vertrekt hij ook weer.
Donderdag 7 juli
Jan is jarig en krijgt heel veel verjaardagspost per email binnen. En Pat belt vanuit Ierland met de hartelijke felicitaties. Ze mist Z.A. enorm, maar financieel zijn ze er stukken op vooruit gegaan. Ze hebben inmiddels een eigen huurhuisje in Omagh en op 2 minuten afstand van winkels, kerk en kroegen, en dat heeft toch ook wel wat volgens haar. Maar ruim 50 jaar Afrika verdwijnt nooit meer uit je bloed. We hebben het nog even over de rest van de familie want vorige week is Tanya overleden aan de gevolgen van kanker. Tanya is een zus van Sheralee (vrouw van Pieter, zoon van Letty). In 2010 werd er kanker geconstateerd, maar dat bleek helemaal verdwenen na een operatie en bestraling. Begin dit echter jaar kreeg ze opeens ontzettende buikpijn en werd haar blindedarm verwijderd waarbij ze vol met uitzaaiingen bleek te zitten. Het laatste half jaar moet een hel geweest zijn en de laatste twee weken lag ze in coma. Wij kenden haar slechts zijdelings van een ontmoeting bij Pat en Brian. Ze laat twee kleine koters na. Wat zijn dat toch absoluut beroerde gebeurtenissen.
Twins
Ik heb Jan uitgenodigd om bij the Ocean Basket in Ellisras te gaan eten. Dat is zox92n beetje het hoogst cuinair bereikbare niveau. Het is een ongezellige tent, maar de voedsel kwaliteit is er uitstekend. Tegen vieren gaan we op pad en komen een Eland met twee kalfjes tegen. Dat is echt zeer uitzonderlijk. Moeders is schuw en gaat op een afstandje staan kijken terwijl de kalfjes lekker blijven ronddrentelen tussen de vlakvarks en rooibokkies.
Jan heeft zx92n lasapparaat meegenomen, want dat wil het maar niet doen. Frank (bij ons destijds aktief tijdens onze verbouwingen) woont tegenwoordig in Ellisras en we komen het regelmatig tegen bij Bou en Hardeware. Hij heeft beloofd naar het apparatuur te zullen kijken. Zx92n huurhuis staat in Onverwacht vlak bij de Matimba powerplant. Hij deelt het huis met een andere jongen om de kosten te drukken. Ik plaag hem een beetje met de vraag hoeveel slaapkamers het huis heeft. Frank heeft het direct door en loopt rood aan (doet hij erg gemakkelijk met zx92n rozige haardos) en roep oh no, not that! Volgend jaar in september gaat hij trouwen met Elmarie; de verkering is nu al 3,5 jaar aan, dus pa Swanevelder vindt dat het er nu maar eens van moet komen. Elmarie is bijna klaar met haar accountancy study.
Frank heeft twee katten uit het asiel gehaald waaronder een Siamees die hij vol trots laat zien. De Siamees is veel te dik maar heeft prachtige blauwe ogen en voelt zich onmiddellijk op zx92n gemak bij mij. Frank opent intussen het lasapparaat, werpt een blik op de thermostaat en vreest dat die thermostaat stuk is nadat Jan heeft uitgelegd hoe het apparaat zich (niet) gedraagt. Het ding is uit NL meegekomen en het merk hier volslagen onbekend. Dus een nieuwe thermostaat zullen we hier niet gaan vinden. Erg vervelend op het eerste gezicht, maar Jan kan nog steeds niet lassen, dus of het een heel groot gemis zal zijn??
Rode Schoentjes
Bij Px92nP kopen we een taart voor de staff en dan gaan we naar the Ocean Basket. We hebben ons keurig opgedoft met colbert en ik heb mx92n nieuwe rode schoentjes aan. Een uitverkoopje uit Pretoria, maar ze zijn prachtig. Rood suede met hele grote rode x93edelx94-stenen erop. Ze lijken wel een beetje op de Pradax92s waar ik het een paar jaar geleden over had, maar R6000 kostten en dus noodgedwongen in de Spitz-winkel moesten achterblijven. Mijn colbert heeft ca dezelfde kleur met daaronder een zwarte wollen jurk en idem maillot. Ook in het restaurant is het koud, maar het eten lekker, de fles wijn idem dito.
Op de terugweg bellen Janx92s dochter Saskia en zus Joleen met de felicitaties nu ze Jan thuis op de landline niet aantroffen.
Vrijdag 8 juli
Jan heeft de taart bij de staff afgegeven en komt met een vreemd verhaal thuis. Mariax92s dochter Nelly werkt(e) bij Tholo, maar ze heeft ontslag genomen. Ze moet veeeeel te hard werken. Het is al de tweede keer dat ze er ontslag neemt, maar dit keer is Erika zo kwaad dat ze nooit meer terug hoeft te komen. Want Nelly laat haar in de steek juist nu ze vollig volgeboekt zitten tot eind juli. Erika had mij al gevraagd of Maria de 3 resterende dagen per week zou kunnen invallen, maar Maria had al eerder aangegeven nooit naar Tholo te zullen gaan. Want daar gebeuren duistere praktijken xe0 la Josef die een paar jaar geleden onzichtbare muti-dingen op het terrein van Pat en Brian uitstrooide. En als je daar als swartmens dan op trapte, dan ging je dood. We probeerden hen toen aan het verstand te brengen wat een gillende onzin het was, wij gingen immers toch ook niet dood. Maar dat kwam omdat witmense er immuun voor waren naar de volle overtuiging van onze staff. Dus opeens zat Nelly eerder deze week ook bij de staffquarters met al dx92r koters. Het moet gezegd, het is inderdaad een lui wijf. Nog jong van lijf en leden, maar ze laat dx92r oude moeder Maria mooi hout sprokkelen voor het vuur. Ik vraag haar waarom ze eigenlijk is weggegaan. Omdat ze te hard moet werken en ook op zaterdag en zondag zonder er voor betaald te krijgen. En daar nu geloof ik helemaal geen bal van. Zo zit Erika echt niet in elkaar, integendeel.
Het vreemde verhaal is dat Nelly met haar eigen pinpas en die van haar moeder naar Ellisras is gegaan, dat ze daar met die pasjes in haar hand liep en toen gestolen werden. Dat er van haar saldo R3000 werd afgeschreven en dat van haar moeder Maria R1600. Dat liegt ze gewoon dat ze barst, want als je geen pincode hebt/kent, krijg je echt geen geld uit de muur en na 3x foute pincode invoeren wordt de pas ongeldig verklaard. Ergo: ze heeft gewoon geld van dx92r moeder gejat en een K-smoes opgehangen. Want ze is niet de bank binnengelopen om de rekeningen te blokkeren, ze is niet naar de politie gegaan. Helemaal niets. Wat een waardeloos wijf. We zullen het aan Maria zo niet vertellen, maar wel dat het schier onmogelijk is met andermans pinpas geld uit de muur te halen zonder pincode. Daar moet ze dan maar haar eigen conclusies aan verbinden. Erg sneu voor Maria, hopelijk leert ze ervan.
Ik heb contact met Richard Clarke bij Investec want we zijn op zoek naar betere rente-opties en ik lijk bij Investec op het eerste oog aan het goede adres. Maar dan moet je allerlei documenten invullen natuurlijk en je physical address opgeven. Plus een scan van je ID, je paspoort en rijbewijs. Dat schrijft de wet op money-laundering nu eenmaal voor. Wij hebben geen officieel physical address dus komt Richard morgen gewoon even naar onze farm zodat schriftelijk aan zx92n bazen kan verklaren dat wij hier officieel op deze farm wonen. Eerst zien en dan geloven, dus ik wacht nog maar even met de finishing touch van het gastenhuis zoals fruit, bloemetje, welkomstbriefje, chocolat night kiss etc. Dat heb ik nu al zo vaak voor Piet Snot gedaanx85
Zaterdag 9 juli
Richard belt tegen half elf dat hij al bij Bela Bela is. Ongelofelijk: een afrikaan die zegt wat hij doet, en doet wat hij zegt. Dat wordt dus met een pestvaart de puntjes op de i zetten en de stoep vegen. Dat kun je elke dag doen als je daar behoefte aan zou hebben dank zij de vleermuizen die daar hun slaapgelegenheid hebben. Plus tonnen bladeren. De koude en ijzige snijdende harde wind heeft de bomen vrijwel kaalgeglazen en die verzamelen zich leuk o.a. op het terras van het gastenhuis.
Aardigheidje van de bank
Tegen xe9xe9n uur arriveert Richard in een klein with Volkswagentje. Hij is nogal luchtig gekleed, maar zegt het hier warmer is dan in Johannesburg. En hij heeft een aardigheidje van de bank bij zich: een fles Nederburg mmmmmmm. Zoals elke nieuweling betaamt, wordt het uitzicht bewonderd en het huis schitterend bevonden. Gastenhuis incluis. Hij heeft in maart j.l. een ernstig auto ongeluk gehad waarbij de knop van zx92n rechter heup werd beschadigd. Ergo: een operatie, rolstoel en op korte termijn nog een keer een operatie. Een tochtje naar de rivier lijkt mij dus een slecht idee met al dat gehobbel. Daarenboven is hij epilepsie patixebnt nadat hij op 17 jarige leeftijd een honkbal tegen zx92n kaak kreeg, (weer) single, gaat xe9xe9nmaal in de twee weken met de ex-x93schoonx94-vader lunchen, heeft een jaar in London gewerkt voor Barclays en en passant ook nog even in Liverpool gewoondx85 Staat elke ochtend om 04.00 op, om 04.30 op de gym en 06.45 at work tot 18.45 uur en lunchen aan het bureau. Wat mensen toch in no-time allemaal voor info aan je kwijt kunnenx85 maar het is een gezellig joch en causeur. De njalax92s maken hun opwachting en de klipspringers staan nieuwsgierig bij hem in het gastenhuis naar binnen te loeren alvorens aanstalten te maken om mx92n agapantussen op te vreten.
Hachelijk avontuur
Ik maak het vuur op de braai aan voor een gezellige warme sundowner, maar de sun zien we helemaal niet downgaan vanwege het zware dikke wolkenpak. En het begint al snel veel te hard te waaien waardoor het vonken gaat regenen, dus Jan spuit het vuur uit, ik maak de openhaard aan. We borrelen nog na bij de openhaard. Opeens zegt Richard dat hij iets uit de openhaard ziet kruipen. Een kikker of zo. En inderdaad, een flinke kikker probeert uit de vuurkorf te komen. Hij heeft mischien in een hol stuk stam gezeten, want ik kijk altijd goed uit wat ik beetpak c.q. meeneem, teneinde te voorkomen dat ik in een slang grijp of ongewild naar binnen breng. Ik maak zx92n pootjes voorzichtig van het inmiddels behoorlijke warme gietijzer los. De kikker is inmiddels behoorlijk opgewarmd zal ik maar zeggen, geen uiterlijke schade, maar dat zegt natuurlijk niets over zijn innerlijke toestand. Ik zet hem voorzichtig weer onder de houtstapel en wens hem het allerbeste en goede bekomst van de benarde situatie en hachelijke avontuur waarin hij zich bevond.
Op het menu staat butternut-soup, jumbo prawns in zoetzure saus met rijst en groenten en koffie met appelgebak en slagroom toe. Het is altijd zoooo onverspelbaar hoeveel mensen zullen eten, maar dit keer worden vrijwel alle schalen helemaal leeggegeten. Zo heb je nog eens eer van je kook-werk.
Zondag 10 juni
We ontbijten om negen uur en ook nu blijkt Richard flink te kunnen schransen. Hij heeft voor roerei gekozen en hij blijkt al net zo gek met onze Miele espresso machien als Jan. Ook niet echt afrikaans; espressox92s drinken zonder melk en zonder suiker. Afrikanen houden meer van slootwater met three sugars hetgeen zoiets betekent als met 3 klontjes (denk ik). Jan brengt Richard naar de poort en ik begin aan de was. Richard heeft alles achtergelaten alsof er geen gast geweest is. Maar desalniet-temin verdwijnt alles in de wasmachine. Het blijft onverminderd onaangenaam pokkeweer, de zon laat zich niet zien en Eskom moet voor warm water zorgen. Ongekend eigenlijk dit weertype omdat tot voor kort winters weliswaar koud waren, maar met heldere blauwe luchten en lekker zonnetje om overdags in op te warmen.
Maandag 11 juni
Mandarijntjes
In de kas staat een mandarijntjes boompje dat vorig jaar voor 1 mandarijntje zorgde. Nu hangen er 11 aan. Totdat ze geel begonnen te verkleuren, toen spotte ik opeens 12 mandarijntjes. Abram was al een keer eerder met mij de kas binnengelopen om de mandarijntjes te bewonderen, want ze zijn echt ontzettend groot. Inmiddels nuttig ik er elke dag eentje en deelde de eerste met Maria. De rest met Jan als hij in de buurt is. We zullen het boompje nog beter gaan vertroetelen voor een nog betere opbrengst volgend jaar, want ze zijn echt heerlijk!
Woensdag 13
Ik had vorige maand al met Onyx naar de Vet gemoeten voor zx92n jaarlijkse vaccinaties maar het kwam er maar steeds niet van. Maar vandaag is het zover. Het blxe8rt de hele weg naar Ellisras. Binnen bij de dierenarts zit een jong meissie met een heel klein babietje in dx92r armen. Het blijkt het kind van Raman en Hellen te zijn dat medio mei geboren is. Helen is naar een vriendin en dus moet Raman zodoende oppassen. Elke clixebnt krijgt dat kind dus in de armen gedrukt als hij zich met een hond of kat moet bezighouden. Dat dreigt mij ook te gebeuren, maar ik moet mijn eigen x93kindx94 op zx92n gemak zien te stellen en gelukkig grijpt Jan tijdig in met de mededeling dat Maya-kind niet echt een perfect match zijn en hij het kind wel heen en weer zal wiegen. Het is weer een meisje en heet Jodi. Raman lijkt er nog al gek mee. Onyx blijkt oergezond en krijgt twee injecties (rabixebs en kattenziekte) waarna hij snel weer in zx92n mandje kruipt en naar het opvang-hok verdwijnt. Dat lijkt mij veiliger tijdens het boodschappen doen dan hem in de auto achterlaten. Als we Onyx weer komen ophalen, blijkt Raman net een Suricat te hebben gecastreerd. Het is een semi tam stokstaartje dat katten haat vertelt Raman erbij. Het zijn toch zulke leuke beestjes, maar bij ons heb ik hen nog nooit aangetroffen helaas.
Donderdag 14
Hoe het ter sprake komt weet ik niet meer, maar wij zagen eind jaren negentig de zon boven de Mount Everest opgaan nadat we om half vijf uit Katmandu vertrokken waren met nog een paar andere toeristen om naar dit spektakel te gaan kijken, want dat is het. De zon gaat niet op, maar wordt als een raket gelanceerd. Echt heel bijzonder. Maar dat heb ik helemaal bij het verkeerde eind volgens Jan. Maar aan mijn geheugen mankeert (in tegenstelling tot het zijne) nog helemaal niets en ik trek uit het foto album een kaart te voorschijn die ik destijds aan de katten schreef over dit evenement. Het komt steeds vaker voor en ik maak me eerlijk gezegd daar wel zorgen over.
Vrijdag 15 juni
Tijdens het ontbijt verschijnt er opeens een blauw aapie bij de boom die vlak bij het terras staat. Grijs met schattige zwarte gezichtjes. Hij komt op de vruchtjes af die er nog in de boom hangen, maar dan ziet hij ons opeens aan tafel zitten. Hij gluurt links van een dikke tak, rechts ervan, maar we blijken er nog steeds te zitten. Dus vertrekt hij veiligheidshalve naar een boom op wat groter afstand. Het zijn insecten en vruchten eters, dus geen gevaar voor de katten.
Zaterdag 16
Takkewijf
De hele meute vertrekt naar Shongoane. Dat wil zeggen: Jan, Oliver, Maria, Herman, Aaron, kleine Maria, Tanya, Pauline, Fanny, Nelly met x85.tig snotneuzen, een trailer volgeladen met door Herman en Aaron gemaakte stenen, aangevuld met gesprokkeld hout voor grote Maria. Bij aankomst in Shongoane begint Elisabeth onmiddellijk te zeiken tegen Jan dat ze nooit geholpen worden door ons. En dus heeft Jan het binnen 3 seconden al weer helemaal gehad met haar. We helpen hen niet? Enig idee hoeveel zakken cement er inmiddels in die stenen zijn gaan zitten en/of de dieselkosten om even naar Shongoane heen en weer te tuffen? En Aaron, kleine Maria en Fanny die een hele maand op onze kosten geleefd hebben? Takkewijf.
Oliver had al wel een fundament voor de twee nieuw aan te bouwen kamers gelegd en er blijken ook reeds twee deurkozijnen klaar te liggen. Nu nog een raamkozijn dat je voort zox92n 250 Rand bij Cashbuild kunt kopen. Een landelijke bouwmarkt-keten.
Op de terugweg doet Jan nog snel even een paar boodschappen bij Px92nP in Ellisras. En hetgeen ook maandag j.l. al gebeurde (alleen toen was de reddende engel in mijn figuur nabij), hij sluit zich opnieuw buiten het bakkie. Sleutel nog in het contact en deuren handmatig gesloten. Hij belt me met de vraag om het telefoonnummer van de Toyota garage op te zoeken, in de hoop dat nog niet iedereen daar naar huis is. Het is immers al na twaalven. Het alternatief is dat ik op de fiets stap en tegen de avond dan wel in Ellisras zou kunnen arriveren met mijn sleutel. Maar gelukkig is er nog iemand bij Toyota die het bakkie-openbreek-kunstje-met-een-ijzertje kent.
Zondag 17 juli
Herman belt met de mededeling dat hy sy percent soek. Hij wil geld voor de stenen die hij voor Oliver gemaakt heeft. Terwijl we nu juist aan het begin van de vakantie hadden afgesproken dat de jongens door ons echt niet betaald gaan worden. We hebben ze (a) niet uitgenodigd en (b) niet gevraagd om enig werk voor ons te verrichten. Ik kan maar xe9xe9n oorzaak verzinnen: Elisbeth heeft hem zitten opstoken.
Familie Klipspringer
Elke dag treffen we twee stellen klipspringers bij het huis. Een kinderloos echtpaar en een echtpaar met kind. Het kinderloze stel wordt steeds vrijpostiger en minder schuw. Ze staan vlakbij te eten terwijl wij buiten zitten. Dat wil zeggen: er staat er altijd xe9xe9n op de uitkijk op een hoge klip. En dat wisselen ze keurig af. Het zijn zulke koddige beesten. Klein van stuk, op spitzen, maar lekker mollig.
We besluiten om naar de rivier te rijden en komen twee van onze oryxen tegen. We zijn ooit begonnen met vijf. Waar de rest gebleven is weten we niet, maar dit is gewoon niet de goede habitat voor ze. Ze horen in de woestijn thuis. We weten zelfs niet of het mannetjes en/of vrouwtjes zijn, en jonkies hebben we ook nooit gezien. De rivier bereiken we helaas niet want het pad is overgroeid met sekelbos en dat is heel slecht voor je banden. Oliver en Abram moeten maar weer eens op dit pad aan het werk om die zooi te verwijderen en met roundup voorgoed de kop in te drukken. Op de terugweg steken er twee zebrax92s vlak voor onze neus over (in plaats van het gebruikelijke dat je als mens een zebra oversteekt, alhoewel je daarop hier in Z.A. je leven echt niet zeker bent).
Maandag 18
TOK
In het weekend hoorden we een paar keer een harde TOK die we niet konden thuisbrengen. Jan is er x92s avonds zelfs voor naar buiten gegaan om te kijken wat er aan de hand was, maar vond niets. Maar als ik de planten water ga geven wordt het raadsel in xe9xe9n klap opgelost. De twee potten bij het zwembad waar Impala Lillies in staan zijn van boven tot onder gebarsten. Ze hebben te enthousiast een ondergronds reservoir gevormd voor slechtere (drogere) tijden en dat is tesamen met de ijzige koud de potten noodlottig geworden. Prachtige potten, zacht prijsje, maar kennelijk niet bedoeld om er Impala Lillies in te zetten. Wat zonde!
Later kijk ik even op FB en daar blijkt Gloria ook net op te zitten, dus we starten een korte chat die ook over Maria gaat. Ze is hier aan het werk, dus haal ik haar bij de laptop om haar het x93gesprekx94 te lten zien. Ze kan het niet geloven en ik moet namens haar zeggen dat ze baie baie gelukkig is. Ik heb Maria gevraagd of ze ons gesprek bij het begin van de schoolvakantie vergeten was over het NIET betalen van Herman en Aaron. Dat is ze niet vergeten en ze vertelt dat Herman baie baie kwaai was, maar waarschijnlijk door Elisabeth opgestookt is ook haar vermoeden.
Aan het eind van de middag kan ik Onyx nergens vinden. Ik loop een aantal rondjes want meestal duikt hij dan wel ergens naast mij op. Maar niet vandaag. x92s Avonds loop ik met de zaklamp weer een rondje. Geen Onyx maar vlak naast me wel gestamp. Ik vermoed een aantal zebrax92s die zich te pletter schrikken en er vandoor gaan. Maar dan hoor ik het bekende gesnuif: het zijn de kameelperde en pa kameelperd staat slechts een paar stappen bij mij vandaan. Ik spreek hem toe zoals gewoonlijk en hij blijf kalm toekijken alsof hij mijn woorden in zich opzuigt. Jammer dat zox92n beest niet kan praten om je te vertellen hoe hij nu eigenlijk tegen zox92n rare snoeshaan op twee benen aankijkt.
Op een nog later rondje spot ik twee amberkleurige ogen bij de vijver voor het huis. En daar blijkt Onyx aan vast te zitten die zich uiteindelijk gewonnen geeft en keurig mee naar binnen gaat om op zx92n maal aan te vallen.
Dinsdag 19 juli
Vroeger
Tijdens het ontbijt laat Jan het deksel van mx92n kristallen antieke botervloot uit zx92n handen vallen: stuk. En dat is wel ontzettend balen. De vloot kwam vroeger alleen met Kerst uit de kast voor de echte roomboter die mx92n vader altijd in zx92n kerstpakket aantrof. Hij werkte bij de zuivelfabriek in Bleskensgraaf. Het was een min of meer standaardpakket, maar voor die tijd in retrospectief een zeer gul pakket: twee pakjes roomboter, een kerststol met spijs, een halve kaas, een stuk vlees, slagroom, een pak koffie. Kortom mijn zusje en ik vonden het altijd prachtig, mx92n moeder zat er bij te mokken omdat het van haar wel meer mocht zijn. Ik had de vloot hier ook in de kast kunnen laten en dan was hij nu nog heel geweest. Maar dan had ik er niet dagelijks tegenaan kunnen kijken en genieten. Nu dus ook niet meer. Jammer. Alle andere waardevolle erfstukken gaf mx92n moeder vlak voordat ze dood ging aan een volslagen vreemde. Daaronder een prachtig zilveren antieke taartschep. Ze had het niet zo op haar twee dochters, dat is wel duidelijk, maar dat ze zo de pest aan ons hadx85 maar ach, het was eigenlijk wel wederzijds ook.
Vrijdag 22 juli
We gaan naar Vaalwater om een trailer vol sinasappels bij de citrus farm te halen. 1200 kilo voor EUR 25 en er zitten best hele goede sinasappels tussen. De kwaliteit van de consumptie sinasappels is wederom ronduit slecht. Gortdroog, dus daar wagen we ons maar niet aan. Bij de post treffen we dan eindelijk de nieuwe adaptor voor de battery pack die de camera trap moet voeden. Meer dan een jaar later en x85. verkeerde spullen toegestuurd gekregen te hebben. Ik pak hem uit en kijk naar het voltage. En weer is het een 110V adaptor waarvan er al twee ontploft zijn omdat we hier nu eenmaal 220V hebben. Werkelijk ONBEGRIJPELIJK!!!! Ik had de laatste keer een foto meegestuurd waar dit soort gegevens heel duidelijk leesbaar op waren. Mijn verstand staat hierbij echt stil. En de zoveelste financixeble tegenvaller: miv deze maand wordt de AOW-toeslag met 10% verminderd nadat het pensioen al 7 jaar niet meer verhoogd is, maar zelfs ook een paar tientjes verlaagd in de loop der jaren. En de Eskom rekeningen blijven ondanks alle besparingen op hetzelfde niveau, en nu zit in de envelop een bijsluiter over de volgende tariefsverhoging. Het werkt hier zo, des te minder je gebruikt, des te meer je per eenheid betaalt. Bezuinigen loont hier dus helemaal niet, integendeel, je wordt er voor gestraft.
Bij de Black Mamba (African Art) hangt een prachtig luiperd schilderij van Michelle van der Wiel. Daar hebben wij al een aantal schilderijen van, maar meer dan as-is zullen het er niet gaan worden helaas.
Zondag 24 juli
Jan verschijnt met een treurige mededeling in de badkamer. Hij heeft nu ook het deksel van de theepot gebroken. Dat viel er zo maar af, maar hij heeft de pot waarschijnlijk gewoon een zwieper gegeven om een stukje opzij te gaan waarbij het deksel er af gevlogen is. Mx92n ruim 30 jaar oude Tavola theepot. Hij kan het nog wel lijmen zegt hij, maar ik ga niet met brokstukken op tafel zitten. Dat staat wel zo armoedig. Zou er iemand onverhoopt nog zox92n theepot hebben die ongebruikt in de kast staat en hem eigenlijk liever kwijt dan rijk is, laat het me weten en ik zal u eeuwig dankbaar zijn.
De Potgieters
Om een uur of half elf arriveren Manon, Louis, Hanna en Emma. Manon heeft dit keer een appelcake gebakken. Jan had op een appeltaart gehoopt, die was ook gebakken voor Louis zx92n verjaardag eerder deze week, maar helaas helemaal opgepeuzels. En ze hebben de Sunday Times bij zich. Daar had Jan hen speciaal voor gebeld om de krant mee te brengen. Manon heeft het recept voor de cake verkeerd gelezen waardoor er 100 gram boter te veel in terechtkwam. En dat vind Jan helemaal niet erg, integendeel! Louis en hij nemen twee dikke plakken. Louis, Hanna en Jan gaan op gamedrive naar de rivier. Manon, Emma en ik blijven achter. Manon lucht dx92r hart over dingen die haar dwars zitten en waar ze vooralsnog geen oplossing ziet. Een paar uurtjes later komen de game-drivers weer terug en hebben ongelofelijk veel wild gezien tot aan de giraffes aan toe. We drinken nog gezellig een wijntje waarna ze naar huis gaan omdat Hanna en Emma beginnen om te vallen van de slaap.
Onlangs vertelden A&O dat ze Onyx achter de mongoose zagen aanzitten. Het leek mij een heel sterk verhaal, maar nux85 Onyx komt halverwege de middag uit het struikgewas bij de vijver vandaan en later hoor ik daar veel gepiep. Ik denk eerst aan een vogel, maar daarna komt er een kleine dwarf mongoose uit hetzelfde struikgewas. Zou Onyx hem ergens gesnaaid hebben, meegenomen en hier moederziel alleen weer losgelaten? Het beestje loopt een aantal keren langs het gastenhuis en ik probeer hem te lokken met kattenvoer. Hij komt er niet op af helaas want ik had best een tamme mongoose willen hebben. Later blijkt het bordje leeg, maar er ligt geen bedankkaartje bij.
Dinsdag 26 juli
Ik moet iets doen bij de tenten en tref daar pa giraf. Hij volgt mijn verrichtingen op de voet. Tot mijn ergernis is nu het dak tent nummer 1 stuk. Was het doek door de zon al enigszins verweerd; de bobbejanne hebben het karwei afgemaakt. Kompleet afgescheurd dus. Plus de hele stoep eromheen vol met stront. Vernielzuchtige etterbakken zijn het toch.
Woensdag 27 juli
Jan en ik gaan het restant sinasappels op de 4 vaste voederplaatsen lossen. De trailer waar ze nog opliggen, staat in de factory. Tegen de tijd dat wij daar aan komen, vliegen er minstens 80 bobbejanne uit de factory. Overal sinasappelschillen en stront. Bij de OWS komen we mams en zoon kameelperd tegen, blou wildebeesten, elanden en een groep van minstens 12 zebrax92s.
Later die middag marcheren alle drie giraffes voor het zwembad langs. Dat hebben we nog nooit eerder gezien. Raja en Luna weten niet wat hen overkomt en Loentje begint te brommen en zet zx92n mooiste dikke staart op! De giraffes blijven een poosje naar ons staan kijken en na 1 plaatje laat de camera weten dat de batterijen leeg zijn. Dan vervolgen ze hun weg naarx85
We voeren op dinsdag en donderdag en de beesten laten zich royaal zien. We zien voor het eerst een mannetjes bosbok. Er liep al langere tijd een vrouwtje rond, maar nu wordt ze vergezeld door een prachtige bok. Ze komen elke dag zo verklapt de cameratrap ons.
Donderdag 28 juli
Einde pottenboer-tijdperk
Jan moet naar Dr van den Berg in Pta; ik maak van zulke gelegenheden gebruik om maar Lauren Kapper te gaan. We rijden via Bela Bela waar de pottenboer verdwenen blijkt te zijn. Einde tijdperk pottenboertje derhalve. Bij de camping boer op Zambezi Drive koopt Jan nog een paar spullen die aan zx92n kampeergeluk ontbreken; ik koop een boekje over Mozambique omdat we plannen in die richting hebben. In Menlyn speuren we naar een botervloot. Na x85.tig winkels vinden we er een, en Jan zou Jan niet zijn x85. hij koopt er twee. Dan hoef je met gasten aan tafel niet zover over de tafel te reiken is desgevraagd zijn logische verklaring. Het is niet bepaald een vloot die ik in gedachten had, maar alles beter dan dt plastic ding dat nu op tafel staat. Ik vind dat zo armoedig staan als je gasten hebt, want die hebben we binnenkort. Marian, Eric, Sarafina en Calista uit Nederland.
Vrijdag 29 juli
In overleg met de leverancier, heeft Jan de bedrading van de battery pack (die de cameratrap moet voeden) veranderd om hem op een accu te kunnen aansluiten. Voor mij is dat allemaal acacadabra. Want Chris Camertrap kan dus gewoon geen 220V adaptor leveren. Als het niet lukt, krijgen we de battery pack van hem toch vergoed. De operatie lijkt gelukt te zijn, er is niets ontploft, nergens rook uitgekomen en nu is het dus afwachten of hij inderdaad een half jaar meegaat voordat hij opnieuw opgeladen moet worden.
Zaterdag 30 juli
Gisela en Richard (Tholo plot) hebben ons uitgenodigd voor de lunch. Altijd gezellig zox92n buurt-bezoekje. De hoofdingang van Tholo is altijd gesloten, dus moet je door een verder gelegen gate. Een schuifhek waar een loodzwaar houten kruis aan hangt. Een uiting van Abriex92s geloof.
Het is nog steeds erg koud, maar vandaag staat er gelukkig minder wind dan de afgelopen dagen waarbij je bijna uit je jas woei. De kooltjes in de ingebouwde braai zijn al roodgloeiend en de mannen beginnen al aan het bier. Ik volsta voorlopig nog maar even met een mok rooibosthee. We hebben het over van alles en niets. Gisela heeft een heerlijke salade gemaakt en voor mij zalm gekocht. Twee stukken, en dat is wel een beetje heel erg veel. Maar ook over de hoeveelheid vlees behoeft niet te worden geklaagd: een hele boerewors en 3 knotsen van biefstukken. Erg gastvrij maar zoooo overdadig allemaal. Gezelligheid kent geen tijd en voor we x92t weten is het tijd om op huus aan te gaan.
Corneels
Als we de poort naderen springt er een jongen aan de overkant van het pad op om het loodzware hek te komen openschuiven. Hij woont daar in de staffquarters van Tholo. Hij ziet er keurig uit met zx92n zwart-witte overhemd. Hij kent ons en wijst op een oude man die aan de overkant van het pad naast een fiets zit. Het blijkt Corneels te zijn, de enige werknemer van Grootvalley van Monty Joubert. Corneels wil graag meeliften naar de tarroad omdat hij zijn familie in Potgietersrus wil bezoeken. Corneels is 66 zo laat hij weten en beklaagt zich over zijn baas. Hij hoort of ziet niets van hem. Monty Joubert is dik in de 80 en inderdaad; ook wij krijgen geen contact met hem (in verband met onze securiteits bijeenkomsten). Stikt naar verluid van het geld en de farm is erg groot. Corneels vertelt honderuit over alle buren die hij in de loop van de afgelopen 30 jaren heeft leren kennen. Bij wijze van service stoppen we niet bij onze farm, maar rijden door naar de tarroad in de hoop dat hij snel een lift krijgt.
Zondag 31 juli
De LG TV is er twee weken geleden weer mee opgehouden en we kunnen hem opnieuw naar Hirsch Centurion brengen en moeten mischien weer betalen zo liet een Hirsch medewerker telefonisch aan Jan weten. Maar dat kunnen ze mooi vergeten, want we zijn al twee keer voor Piet Snot met het ding heen en weer gereden. Aan nutteloze reparatie en dieselkosten hebben we al bijna een nieuwe TV verstookt. Dus schrijf ik een klacht naar een van de eigenaren/aandeelhouders van het concern: Margaret. Er volgen een aantal emailtjes die van haar kant steeds lulliger beginnen te worden. Ik heb het wel gehad met Hirsch en laat haar dat weten ook. Dat emailtje zal blijken doel te treffen, maar daarover volgende maand meer!

Juni 2011
Woensdag 1 juni
Jan is om half zeven met het bakkie vertrokken voor een service beurt in Ellisras. Van een klacht over de voorgaande behandeling is het niet gekomen. Dat is niet des-Jans. Vergezeld van een lange boodschappenlijst, want het is al weer het begin van een nieuwe maand en dan moet de staff van het nodige extra voer voorzien. Halverwege de ochtend bel ik hem om naar de stand van zaken te informeren. Het bakkie blijkt al klaar en hij is nu boodschappen aan het doen. Gelukkig maar. Bij de NTK heeft hij twee rugzak firefighters gekocht. Veredelde stugge 25 liter tanks waar je ook onkruid of ongedierte kunt verdelgen. En zo onpractisch al wat blijkt nadat ze zijn uitgepakt en we een staaltje x93vullenx94 hebben uitgehaald. Dat kun je echt niet alleen. En eerst vullen en dan 25 liter water in je eentje op je rug hijsenx85 Neem zelf de proef op de som; het lukt je niet! Nou ja, uiteindelijk natuurlijk wel, maar dan is het veld al afgebrand. Maar toch een geruststellend gevoel dat we naast de echte firefighter en de vuurslaners, nu ook twee rugspuiten hebben.
Pioentje
Toen ik nog contact-lens-loos naar de keuken liep om sinasappels te persen, zag ik al iets op de vloer liggen wat daar niet hoort. Iets zwartigs en het lijkt levensloos. Toch maar met een boogje er omheen lopen want het zou best een schorpioentje kunnen zijn. Een poosje later, als alle kunst-hulp-middelen inmiddels geinstalleerd zijn, zie ik dat het inderdaad een schorpioentje is. Zo plat als een dubbeltje en morsdood denk ik. Ik vis de kaasschaaf uit de keukenla en bedenk me op weg naar de ontbijttafel dat die mooi plat is en dat ik daarmee het dode schorpioentje wel kan opscheppen. Ik schuif de kaasschaaf onder het levenloze lijf, maar het lukt niet in xe9xe9n keer en het lijf belandt op zx92n rug in plaats van op de schaaf. En dan beginnen er opeens kleine armpjes hulpeloos in de lucht te maaien. Pioentje is helemaal niet dood! Ik schuif de kaasschaaf er nog een keer onder en met mx92n geschoeide voet schuif ik hem nu wel succesvol op de schaaf en kieper pioentje in de tuin waar hij maar een veilig heenkomen moet zien te vinden.
Donderdag 2 juni
Buurman Herman belt met een onverstaanbaar verhaal, maar het is wel duidelijk: Jan moet op pad om hulp te bieden. Het blijkt dat Abrie, of zijn staff, bezig was om het Witkoppad een beetje te fatsoeneren met de TLB. Dat apparaat heeft ongetwijfeld ook een hydraulic arm! Maar ter hoogte van onze farm, rijdt de chauffeur op een rots of zo, en is het apparaat stuk. Er zijn inmiddels monteurs gebeld in Ellisras en de machine wordt naar onze farm vervoerd waar hij onderzocht en geserviced kan worden. Een onderdeel van onze tractor dat ook stuk is, wordt gelijktijdig mee-onderzocht door de monteurs. Twee wittes, xe9xe9n swartmens. Ik vermeld dit omdat het meestal om xe9xe9n bully witmens gaat met een bosje swartmense die het werk moeten doen terwijl de witman met zx92n handen in zx92n zakken opdrachten geeft danwel de swartmense verrot scheldt. Het betreft hier dus een uitzonderlijk en memorabel geval.
Duidelijk is dat er in ieder geval nieuwe olie en filters in moeten. Een grapje dat R1600 moet kosten. En als daarmee het probleem niet verholpen zal blijken te zijn, dan moet de gehele tractor gedemonteerd en zal er nog wel een 0 achter het eerder genoemde bedrag komen.
We hebben onze jongens dus een mooi arrangement aangeboden om hun behuizing in een wat rapper tempo klaar te krijgen, maar de hele week is er nog geen steen gemaakt ondanks het feit dat ze van Jan elke ochtend daar voor aanvang van de arbeid een half uur aan mogen besteden. Maar in het weekend moet het nu toch echt gaan gebeuren hoor mannen, anders komt er geen zak van terecht. Maar dat gaat helemaal goed komen beloven ze plechtig, zaterdag maken ze een batch stenen. ..
Zaterdag 4 juni
Jan heeft iets nodig uit de factory en rijdt langs de staffquarters; geen staff en geen stenen. Wat is dit toch? Je probeert ze op alle mogelijke manieren te helpen om vooruit te komen, maar het interesseert ze kennelijk allmaal geen ruk. Ik kan hier zo moedeloos van worden, om van de teleurstelling nog maar niet te spreken.
Maandag 6 juni
Om 0700 belt Adam. Die had vorige week al voor de poort gestaan, maar kon ons telefonisch niet bereiken. Hij komt de fire extinguishers (poeder blussers) controlleren, zo nodig vullen en van een nieuw certificaat voorzien. Dat is verzekeringsvoorschrift. Als dat niet in orde is, is dat een mooi aangrijpingspunt voor elke verzekeraar om uitkering te weigeren in geval van kalamiteiten. Adam heeft een partner (Levy) bij zich plus een hulpje uit Zim. Ons assortiment fire extinguishers is aanzienlijk: 14 stuks. Bij elke bushtent een kleintje van een kilo, bij Hans en Grietje ook zox92n kleintje, bij de braai en gasbraai een grote van 4,5 kilo. In de bijkeuken en blauwe keuken eveneens zox92n grote. In het generatorhok een tussenmaatje, in de workshop een kleintje en in het gastenhuis een grote van 4,5 kilo. Dan zijn er nog twee lege te melden waarvan een ooit werd leeggespoten op de verkoolde piloot van het neergestortte vliegtuigje. En we kopen er een grote bij voor de staff-quarters.
Adam en Levy zijn aardige spraakzame gozers en Adam (zwart) vertelt dat hij, waar hij ook komt, altijd de vraag krijgt: voor wie werk je? Een swartman hier op het platte land met een eigen business, dat is zoooo ongebruikelijk. 15 jaar geleden woonde hij zelfs hier aan het Witkoppad. Ik vraag hem waar hij zijn licensie om dit vak uit te oefenen heeft verkregen. Bij de firebrigade in Pretoria vermeldt hij trots. Daar werkte hij tot 2007.
Levy vraagt aan Jan of we ook een maid in de kitchen hebben waarop Jan antwoordt: neen, hoezo?? Omdat ze trek in thee hebben! Dus Jan maakt thee voor ze. Ze zijn de hele ochtend bezig met het servicen en doen hetgeen er in resulteert dat alle poederblussers een nieuw etiket krijgen opgeplakt dat en wanneer ze gecontroleerd zijn en ik krijg een certificaat overhandigd om bij de verzekerings-papieren te stoppen. Pas tegen twaalven vertrekken ze weer.
Jan heeft A&O er op aan gesproken dat ze geen stenen hebben gemaakt en wij dus dodelijk teleur-gesteld zijn. En dat als het hen toch geen ruk interesseert, wij er ook geen moeite meer voor doen. Helemaal fout aldus ons personeel, ze gaan morgen stenen maken. Maar daar komt nix van in; morgen wordt er gewoon gewerkt. Abram vertelt dat zijn broer Simon hem vrijdagavond gebeld had dat zx92n vader erg ziek was en dus had Simon Abram opgehaald. Om naar Beauty te gaan? Vroeg Jan. Neen, om bij Simon (hier zox92n 5 kilometer verderop) te gaan zitten. De moeite om ze echt te door-gronden hebben wij al lang opgegeven, dus laat maar.
Dinsdag 7 juni
Tuitenragers
We gaan naar Ellisras om boodschappen te doen. Ellisras heeft 3 tuin centra waarvan Conniex92s plants er xe9xe9n is, dan is er nog een toko gespecialiseerd in grotere bomen en Mareu. We gaan bij deze laatste maar eens kijken of die wellicht agapantussen heeft. De eigenaar is een diepgebruinde en verweerde Afrikaan met maar xe9xe9n been. We lopen even rond en Jan maakt een praatje. Er staan 11 agapantussen voor een zeer schappelijk prijsje. We nemen ze mee, plus een klein boompje waar rode blommen in komen die heel sterk op pijpen- of tuitenragers lijken. Hier heten ze Bottle brush.
Woensdag 8 juni
Puf
Ik ben de agapantussen aan het poten totdat Abram me roept: daar is x92n baie groot pof adder en die ligt vlak bij het huis. Ze troffen hem daar bij snoeiwerkzaamheden. Ik loop met hem mee, en ja hoor, daar ligt puf lekker in de zon. En alsof hij uit de lucht komt vallen, maar Onyx is ook gelijk van de partij. Altijd in voor een avontuurtje. Ik zeg hen goed op te letten terwijl ik de slangenton en de haak ga halen en Onyx binnen ergens opsluit. Het blijkt een fluitje van een cent. Ik heb de haak direct onder puf zx92n kop, til hem op en laat hem in de ton zakken. Ik vraag de jongens het deksel even op de ton te doen, maar ze staan er als versteen bij. En daar sta ik dan, met de slang in de ton, maar veiligheidshalve nog wel even met de kop in de haak met mx92n linkerhand terwijl ik met mx92n rechter naar het deksel probeer te reiken. Ik kan er net bij, pak het op en doe het op de ton. Schijtlijsters mopper ik tegen mx92n geliefde personeel en neem de ton mee. Ze lijken weer te ontdooien om verder te gaan met hun werk.
Jan is op het geluid afgekomen en vraagt wat er aan de hand is. Maar dat lijkt me nogal voor de hand te liggen als ik met een slangenhaak en ton gewapend naar binnen loop. We gaan puf elders uitzetten, ik zet de ton tussen mx92n knixebn terwijl Jan chauffeert en spreek puf bemoedigend toe dat we wel een ander lekker plekkie in de zon vinden.
Achter de stonecrusher is een prachtig rotsplateau dat lekker opgewarmd is in de zon en daar gaan we puf loslaten. Maar het deksel wil aanvankelijk niet van de ton. Na eindeloos gepruts lukt het toch en ik kieper puf, die stijf opgerold in de ton ligt, naar buiten. Zie je nou wel dat het hier ook lekker warm is, beveel ik zx92n nieuwe verblijfplaats van harte aan. Maar hij weet het zo net nog niet en kijkt me argwanend aan.
We moeten de ton gewoon inwisselen voor een model met schroefdeksel want elke keer zit het deksel klem op het moment suprxe8me.
Donderdag 9 juni
We gaan naar de bijeenkomst van het Waterberg Nature Conservancy in Vaalwater dat dit keer op een andere locatie plaatsvindt. Ca. tegenover de citrus farm waar we in de winter sinasappels halen. Het is hartstikke koud en de vergaderruimte blijkt een open ruimte, slechts afgeschermd met zeildoek, te zijn. Heide en Lee van het Mokolo Nature Reserve troffen we al eerder bij de Spar, want ook zij willen de presentatie van Clive Walker niet missen. Gisela en Richard zijn er ook en ik geef hen de katapult die ik hen eerder beloofde. Ondanks de presentatie door Clive, is de opkomst niet denderend. Clive heeft zx92n hele leven in de Waterberg doorgebracht, Lapalala Wilderness school gesticht, vele boeken geschreven, schilderijen gemaakt, en is nu bezig met een boek over de Limpopo rivier en diens herkomst. En daar gaat ook de presentatie over. Clive is dik in de zeventig en zijn verhaal uiterst boeiend. Limpopo is een verbastering uit het portugees en ontspruit in Johannesburg uit de Braamspruit en de Jukskei. Maar heeft vele namen alvorens hij in de Oceaan uitmondt.
De voordracht duurt een uur, maar voor mij had het nog wel langer gemogen. Daarna vertelt Shaun een verhaal over Welgevonden dat ons zeer bekend in de oren klinkt. Wij keken daar immers in 2006 ook naar een 500 ha plot om te bouwen. Maar vanwege de vele Donx92ts en torenhore maandelijkse levies van af zagen. Andrxe9 zx92n verhaal is veel boeiender, want dat gaat over beesten en hun project om olifanten te steriliseren. Een uiterst kostbare maar doeltreffende operatie inclusief slide show. De laatste jaren slipte er slechts xe9xe9n tienerzwangerschap doorheen. De gesprekken met Marakele over het neerhalen van de fench worden onverminderd voortgezet en staat het aankopen van aanpalende farms onverminerd op het lijstje. Maar zolang Welgevonden kwa omvang niet x93groeitx94 kan de olifanten populatie ook niet groeien.
Vrijdag 10 juni
Tussenstop
Jan moet opnieuw naar de tandarts en om 0630 zitten we in de auto op weg naar Pretoria. Het bljkt geen pretje geweest te zijn bij de tandarts aan Jan te zien. We gaan naar Woolworths voor de boodschappen en daarna nog een stop bij CTM. Dat is een grote winkel keten in bouwmaterialen. Ik heb op hun site mijn ideale wasbakje voor H&G gezien, maar in de winkel is het nergens te vinden. Ik leg aan een medewerker uit waarnaar ik op zoek ben. Het blijkt een heel erg populair bakje en ergens in de opslag nog voorradig. We zoeken er nog een kraan en pop-up-waste bij en proberen voor x92t donker weer thuis te zijn, maar maken nog even een tussenstop in Bela Bela bij Marten Keuken. Jan wil tips en suggesties voor een zelf te bouwen kachel bij de staff waar ze hout in kunnen stoken om x92s winters warm te blijven en gelijktijdig TV te kunnen kijken. Nu maken ze elke avond vuur op hun braai plek, maar hebben vandaaruit geen zicht op het kijk-kastje. We hebben Marten en zijn vrouw Sharita lang niet gezien en ik krijg een dikke knuffel van Marten. Hij is nog steeds met zx92n kippen-plan bezig met leverancier Hubbard. Dit keer lijkt het plan zich te richten op grootouder-dieren. Jan wijst hem erop dat dit wel ongelofelijk veel tijd en aandacht vergt en of dat nou samengaat met een farm op plek A en winkel/bezigheid x85x85tig kilometers verderop op plek B is maar zeer de vraag. Maar ach je moet dromen blijven hebben om na te jagen toch?
We zijn niet helemaal voor het donker thuis, maar het scheelt niet veel. Het is overigens maar de vraag wat er beter is: de laag staande zon in je snuit waardoor je niets ziet of in het donker. Het zal er om hangen. We rijden langs A&O die bij een vuurtje zitten. Na een stads bezoek brengen we altijd wel iets lekkers voor hen mee. Dit keer papayas. My pa is dood zegt Abram. Nu ging het de laatste jaren op en af al heel slecht met hem, en hij is uiteindelijk 94 geworden, maar het blijft sneu als je pa naar het hiernamaals vertrekt. Maar xe9xe9n ding is wel zeker: AIDS is het niet geweest. We betuigen ons medeleven en vragen wat hij van plan is. Maar Abram heeft nog geen plan.
Zaterdag 11 juni
Jan gaat bij A&O kijken hoe het met de stenen gesteld is. Die zijn om 10.00 uur al klaar (dat wil zeggen, dan is er xe9xe9n zak cement tot 32 stenen verwerkt) en Abram vraagt of Jan hem naar zx92n broer Simon brengt aan de Beauty road zodat ze samen naar Beauty kunnen rijden waar pa woonde. En een beetje geld aub. Ik hamer er altijd op bij Jan niet het idee te wekken dat we veel geld in huis hebben om mensen niet op foute gedachten te brengen, maar dit keer hebben we echt beroerd weinig: met moeite krijgen we R130 bij elkaar gesprokkeld.
Verder ben ik in het proces om van hoster te verwisselen want Francois maakt er een zooitje van en reageert nergens meer op. Ik kom bij Texo terecht. Meer dan de helft goedkoper en hopelijk betrouwbaarder dan de voorgaande twee hosters. Maar deze was mij aanbevolen door Henk van Herwaarden. En voordat je van Henk een positieve aanbeveling krijgt als service provider, dan moet je echt wel goed zijn. God zegene de greep dus.
Daarnaast doe ik verwoede pogingen om mx92n externe geheugen weer aan de praat te krijgen. Jan vond vorig jaar dat ik al mijn documenten etc. beter op een extern geheugen kon zetten. Hij bracht daartoe een x93Freecomx94 mee en daar werd alles naar overgeschreven. En nu ben ik alles dus kwijt. Ik heb Michiel van Baalen gevraagd of hij me kan helpen, dat kon hij destijds met Jan zx92n laptop immers ook? Michiel komt morgen dus gezellig eten en hopelijk de Freecom weer in het gareel te krijgenx85
Bij het planten watergeven stuit ik wederom op een zonnende slang. Een lange olijfgroene die zich een hoedje schrikt en zich letterlijk tussen het struikgewas werpt. Een gek gezicht om een slang te zien springen.
Zondag 12 juni
Van Baalen vs Baaaaaaaalen
Eind van de middag arriveert Michiel en installeert een recovery programma op de laptop. Het programma vindt alle documentatie op de Freecom weer inclusief aantallen paginax92s, hoeveelheid tekens en KBx92s, maar welk gevonden document ik ook open: alles is blanko or corrupted. Dat is pas echt goed baaaaaaaalen.
Maandag 13 juni
Voor de zoveelste keer probeer ik Lorraine van de Standard Bank te bellen. Toen Jan vorige week boodschappen deed in Ellisras zijn er twee betalingen doorgegaan bij Px92nP en de liquer store die normaal gesproken declined hadden moeten omdat er kennelijk niet voldoende geld op die desbetreffende rekening stond. Dat willen we uitdrukkelijk ook zo, want er zijn altijd nog andere kaarten genoeg voorhanden om mee te betalen. Het gaat om slechts twee kleine bedragen die betaald zijn, maar er wordt wel mooi tweemaal zogenaamde honouring fee ad R120 per keer wegens x93overdraftx94 oftewel rood staan over in rekening gebracht. En dat pik ik niet. Het gaat hier om een fout van de bank, maar voordat ik ze dat aan hun verstand gepeuterd hebx85 Lorraine blijkt in Polokwane in een vergadering te zitten waar dit punt hoog op de agenda staat laat haar assistente Olga mij weten. Dit zal nog wel een aantal mailtjes en telefoontjes vergen voordat ik het gerectifi-ceerd krijg vrees is.
Woensdag 15 juni
Foutje, bedankt!
Toen Jan zox92n zeven weken geleden de eerste tandarts afspraak maakte, zou deze op 10 juli zijn liet hij me toen weten. Dat vond ik nog veel te lang duren, dus wilde ik tussendoor een keer naar de kapper. En dan leek het mij ook leuk om weer eens een avondje naar het theater te gaan. Goed plan, ook aldus Jan en zo browsde ik naar Computicket om te kijken wat er rond de 15/16e juni zoal te doen zou zijn. Jesus Christ, Superstar zo bleek. Dus boekte ik tickets en een B&B in de buurt van Montecasino. Edoch, vorige week donderdag deelde Jan doodleuk mede dat de tandartsenafspraak niet op 10 juli doch reeds morgen op 10 juni zou plaatsvinden. En zo kom je bijna tweemaal per week in de grote stad.
We hebben dus weer een hele waslijst aan x93things-to-dox94. Een Oom-Gielie-se-Dipbak bijvoorbeeld in Vaalwater. Altijd voorradig aldus het meisje aan de telefoon vorige week toen ik naar de prijs wilde informeren. Veiligheidshalve heb ik gisteren nog even gebeld hoe ze eigenlijk betaald willen worden. Er hoeft helemaal niets betaald te worden, want ze zijn niet op voorraad. Ja maarx85x85 protesteer ik nog even, maar ze zijn er niet en wanneer de weer komen zou ze ook niet weten.
Een Oom-Gielie-se-Dipbak is een stalen bak van een vierkante meter op verstelbare poten waar je zoutliks of ander voer in kunt doen. De randen zijn een soort gleuf waar een rol in gemonteerd zit. In die gleuf giete men anti-teken-spul en als een bok dan komt eten of zout likken, schuurt zijn hals over die rol die waardoor er automatisch anti-teken-vloeistof op zx92n haar/huid komt.
En er moet een bushtent terug naar de fabrikant omdat dx92een of dx92andere onverlaat xe9xe9n van de ritsen stukgetrokken heeft. De tentenboer zit in Hammanskraal/Babelegi. Jan en Ollie hebben de tent begin deze week afgebroken en ligt nu achterop het bakkie. Deze missie slaagt gelukkig en over een dag of 10 kunnen we hem weer ophalen.
De volgende stop is de Makro omdat Jan zx92n x93marsen-medicijnenx94 bijna op zijn. Ik heb in die winkel nix te zoeken, belachelijk duur en altijd ellenlange rijen voor de kassa.
Hierna gaan we naar Amatuli. Een afrikaanse kunstwinkel aan Corlett Drive/Bramley in Johannes-burg/Sandton. Jan verzon onlangs dat het wel leuk zou zijn om aan de buitenkant van de schuifpuien links en rechts nog twee maskers te hangen. Hartstikke leuke ingeving, en dan doen we er gelijk kleine lampjes achter voor de sfeer x92s avonds. Als we de straat inrijden zakt de moed mij al in de schoenen. Er prijkt een heeeeeel groot bord aan de muur dat het pand te koop is. Ik bel het nummer op het bord en vraag waar Amatuli gebleven is. Het manspersoon aan de andere kant van de lijn zou het niet weten.
De missie stand is 2-1 in ons nadeel. Corlett Drive and Grayston Drive liggen vlak bij elkaar en Grayston Drive voert ons via Katherine Street naar Sandton-City-Shopping Centre en Mandela Square. De spijkerbroek die ik eerder dit jaar kocht vind ik bij nader inzien toch net iets te lang. Ergo: er moet een stukje af. Ik heb een doosje voorbereid met mijn adres erop om hem aan mij terug te kunnen sturen. De verkoper herkent ons onmiddellijk en vraagt waarmee hij ons kan helpen. Ik vertel hem dat de pijpen een beetje ingekort moeten worden en hij speldt ze op de goede lengte af. Give me an hour zegt hij. Pardonx85? Ik val bijna om van verbazing. Wij trekken mooi het prachtige winkelcentrum in, vergapen ons aan de nieuw ingerichtte etalages van Louis Vuitton, passen schoenen bij Spitz, maar degene die mij aanstaan, zijn van canvas en dat lijkt me op de farm toch niet echt practisch. En voor we het weten is er een uur verstreken en halen we de jeans weer op. Hij wordt zorgvuldig en netjes opgevouwen en de ingreep is kostenloos.
IJspaleis
Dan wordt het tijd om de B&B Greenpark Manor op te zoeken. Ook niet al te moeilijk: een prachtig rietgedekt huis. De lounge is smaakvol en modern ingericht met een wit leren zitgroep, witte muren en hoog plafond. Het is er stervens koud, maar de open haard brandt niet. De staff, een jongen en meisje uit Zim, hebben dikke truien aan en brengen ons naar de kamer, eveneens ijskoud. Ik probeer kamers altijd te selecteren op de grootte van het bed, dat moet echt Kingsize zijn, maar wat we hier treffen is nauwelijks 140 breed. Ik vraag naar een kamer met Kingsize bed, maar die zijn niet beschikbaar. Dus de manager wordt gebeld. Ze blijkt onderweg en of we maar 10 minuutjes willen wachten. Dat wordt ruim een half uur en intussen krijgen we koffie geserveerd in een hoge mok. Als ik in de koffie kijk, zie ik de witte bodem van de mok.
Eindelijk komt Kelly binnengestormd met excuses omdat ze in de file stond. Ze begint onmiddellijk de bookingsbureaux92s op te kankeren, want het is hun schuld en ze bieden de verkeerde zaken aan. En ze is nog maar 3 maanden in dienst bla bla bla. En de Kingsize-bedden-kamers zijn allemaal bezet. Wij hebben geen keus en zitten vanwege het lange wachten inmiddels een beetje in tijdnood. Ze biedt ter compensatie R100 korting aan dat ze morgen bij het afrekenen zal verrekenen. Maar we hebben al betaald, maar volgens Kelly niet. Gelukkig heb ik het bewijs bij me, maar ik begin hier steeds meer de pest over in te krijgen. We nemen deze kamer wel en gelukkig hebben we de kruik bij ons. We zullen het met een handdoekje moeten doen om je haren te drogen zo blijkt, en bij het coffee- and tea station, is geen koffie of thee te ontdekken.
We trekken snel onze colbertjes aan om vervolgens richting Montecasino te gaan. We gaan eten bij een italiaan die de laatste 10 jaar bij Diners Club steeds de Wine-Winning-Award krijgt uitgereikt. En niet ten onrechte zo blijkt wel. Een wijnkaart is zeer uitgebreid en er staan zels x93Petrussenx94 op de kaart uit 1999. R39,999. Zox92n 4000 EUR zeg maar. En we treffen ook Christal Roederer, mmmmm maar beyond budget. Ik vraag de ober of ze wel eens een Petrus verkopen. Jawel hoor, aldus de ober, onlangs was er iemand die nam er 3 en toen was gelijk de voorraad op. Ik kies een bescheiden flesje tegen bescheiden prijsje uit. Maar de ober komt terug met de mededeling dat die is uitverkocht. Er staat nog wel een kandidaat op de lijst, maar die is duurder. Ik suggereer de ober om die dan maar te brengen maar dan tegen de prijs van de uitverkochte fles. Dat moet hij eerst met de manager bespreken, maar keuze nummer twee wordt gebracht en de manager heeft het goed-gekeurd. Wat ben je toch een sjacheraar verzucht Jan.
Rien ne va plus!
Na een veel te copieus diner (vrijwel zonder uitzondering worden er altijd onwijze porties, c.q. overvolle borden geserveerd, wat een verspilling) lopen we naar het theater voor Jesus Christ Superstar. We weten niet of we het wel een geslaagde voorstelling vinden; geen orkest, een lelijke Jezus (Jezus is voor mij een Arie Boomsma figuur), en ze zijn wel heel ver van het script afgeweken. Althans het script dat ik er op de Zondagsschool ingeramd kreeg. Ze hebben er een veel te moderne versie van gemaakt met M.E.x92ers, interviewers met microfoons en televisie-opname-apparatuur, geen Barabbas. Ik begrijp niet dat Andrew Lloyd Webber hier toestemming voor heeft kunnen geven. Na afloop nemen we nog een drankje op een terrasje en slenteren langs de goklustige gemeenschap aan de roulette tafels. Rien ne va plus!
Terug in de B&B is het werkelijk stervens koud, maar gelukkig wel een hete kruik aan mijn voeten. Om 0200 komen de bovenburen thuis, en dat zullen we weten ook. Een half uur lang wordt er luid stampend en pratend rondgebanjerd. Dag nachrust.
Donderdag 16 juni
We hebben geen ontbijt besteld en dat is maar goed ook want het is binnen in de lounge ijskoud. Er zit een echtpaar in dikke truien bibberend aan hun continental ontbijt. Wij zoeken ons ontbijt wel elders waar het warmer is. Dat gaat Fourways shoppingmall worden omdat zich daar een Outdoor Warehouse bevindt waar we een koelkast voor de campertrailer willen kopen. We kregen een reclame krantje waar een volgens ons ideaal model in staat. En je krijgt er voor R500 giftvouchers bij. Jan heeft in no-time voor R500 bijelkaar gesprokkeld. Ik vertel de cassixe8re dat die spullen met de voucher verrekend moeten worden, maar dat kan helemaal niet want ze heeft ze op de kassa al aangeslagen. Nou dan sla je ze er ook maar weer van af. Dit gaat heel veel voeten in de aarde krijgen, en ik zal mijn zin krijgen, maar dat gaat even duren! En wel ruim 20 minuten en de tussen-komst van de manager. En dan vertrekken we naar ons ontbijt. Een gezellig tentje in de overdekte shoppingmall dicht bij Woolworths. Het is een nationale feestdag zo blijkt en hele families zitten keurig aangekleed of uitgedost aan een gezellig ontbijt.

Tegenvaller
Woolworths is hier veel minder gesorteerd dan diegene die we in Sandton of Brooklyn gewend zijn. Niet voor een herhalingsbezoek vatbaar, maar voor dit moment doen we het er maar even mee. Als de boodschappen in het bakkie opgeborgen zijn, gaat Jan nog even terug naar een toilet, waarna we richting De Zoete Inval (nederlandse winkel) gaan. We hebben een map van internet uitgeprint waar de Zoete Inval gesitueerd is. Het blijkt een braakliggend stuk grond met niet al te fris uitziende rondhangende knullen. Ergo: de kaart deugt niet. Maar met een beetje intuitie en gezond verstand staan we een kwartier later voor het pleintje waar de winkel zit. Het hek dat toegang verschaft tot het pleintje blijkt stevig gesloten. Kennelijk is alles hier op het pleintje op zon- en feestdgen gesloten. Jan had zich er zooooo op verheugd. Wat een tegenvaller voor hem. Zullen we toch nog maar even in Brooklyn bij Woollies kijken? Stelt Jan voor. Lijkt mij een goed idee.
Een geluk bij een ongeluk
Zo gezegd, zo gedaan en Jan wil zx92n portefeuille uit de middenconsole pakken, maar daar zit geen portefeuille in. De portefeuille blijkt helemaal nergens in te zitten. Bij Woollies had hij hem nog. Jan steekt dat ding altijd in zx92n kontzak en ik hem hem al zo vaak gezegd dat dom te vinden, en na mijn pickpocketing al helemaal, en nu is het te laat. Het enige dat we kunnen verzinnen is dat de portefeuille xf2f gerold is, ofwel Jan is de portefeuille op het toilet is kwijtgeraakt. Ergo; we kunnen vanuit Pta weer terug naar Fourways. Stel je voor we waren er pas thuis weer achtergekomen? We filosoferen over de mogelijkheden; als de portefeuille gerold is, dan zien we hem nooit meer terug, als hij op het toilet uit zx92n kontzak gegleden is, en door iemand gevonden, dan schatten we de kansen hoger in en is mogelijk alleen de cash er wel uitgehaald.
Op het desbetreffende toilet geen portefeuille te vinden natuurlijk en dat is niet zo verwonderlijk ook. Ook de schoonmaker die er rondliep zien we nergens. We vragen bij een aanpalende shop in feest- en gelegenheidskleding-in-opheffings-uitverkoop of ze mischien iets gehoord of gezien heeft. Dat heeft de dame niet alhoewel bij haar vaak spullen worden binnengebracht die vrouwen op het toilet achtergelaten hebben (de uitwerpselen uitgezonderd natuurlijk). Ze stelt voor om op haar alarmknop te drukken. De security staat dan meestal direct op de stoep. En inderdaad, er staat vrijwel onmiddellijk een security guard in de winkel. Het verhaal wordt gedaan en de guard raad-pleegt zijn collegax92s. Intussen ga ik naar de gelegenheid waar wij eerder ontbeten en vraag daar aan een mevrouw of zij wellicht x85..??? Ook niet, maar veiligheidshalve noteert ze mijn contact details. De baas van de schoonmaak wordt opgetrommeld, die op zijn beurt de toiletschoonmaker optrommeltx85
Tot mijn grote vreuge meldt de guard mij dat de schoonmaker heeft de portefeuille gevonden heeft en heel goed opgeborgen. De eerlijke vinder wordt royaal beloond en ook een bedrag voor de security-guard-tippot with a million thanks. Wat een opluchting. Want wat een gezeik zou het weer met zich hebben meegebracht. Om het maar niet te hebben over de twee dierbare kiekjes die er in zitten: eentje van Castor (onze in 2001 overleden Abessijn), en een van zx92n dochter Saskia toen ze nog heel klein was. De portefeuille is dus gewoon uit zx92n kontzak gegleden. Maar voor Jan is het geen goede leer voor een volgende keer want het ding verdwijnt weer gewoon in zx92n kontzak. Ezels in het gemeen stoten zich niet x85x85.. steen, maar Jan is nu eenmaal geen ezel (helaas in dit geval).
Vrijdag 17 juni
Overdraft
Voor de zoveelste keer zit ik achter Lorraine (Standard Bank) aan over een tweetal transacties die volkomen onterecht zijn. Als er geen of niet genoeg geld op de rekening staat, kan de chequecard niet gebruikt worden en krijg je de boodschap op het schermpje DECLINED. En dan trek je een andere card te voorschijn. Maar vorige week zijn er twee hele kleine betalingen door Jan in Ellisras doorgeslipt en kreeg ik voor ieder R120 voor mx92n kiezen wegens honorary fee voor de overdraft oftewel rood-staan. Excuse me? Eerst krijg ik een kulverhaal over dat de bank hier geen controle over heeft en dat het aan de supermarkten ligt. En dat is kennelijk zomaar van dx92een op dx92andere dag gekomen. En dat wens ik niet te geloven. De ene na de andere story krijg ik op mijn mouw gespeld, maar de goede wil er nog steeds niet bij zitten. Namelijk dat het een foutje van de bank is. Maar aan het einde van de dag is het zover: Lorraine belt met excuses, dat het een foutje van de bank is, en de 2x R120 zullen worden gerestitueerd.
Jan is al een paar keer gebeld door de Diners Club omdat zx92n card aan vervanging toe is. Waarom we dat ding hebben is mij een raadsel. Zat bij het Standard Bank pakket in destijds, maar de partijen zijn al lang weer uit elkaar. De juf die belt laat weten dat de card persoonlijk bezorgd wordt, maar dat lijkt Jan een heel slecht idee want we wonen niet in een straat, hebben geen huisnummer en het is bovendien een pokke end weg van Johannesburg. Hij stelt voor het ding naar de postbus of de Standard Bank te sturen. Daar kwam de mijne in December j.l. ook terecht. Maar neen, de card moet en zal persoonlijk bezorgd worden, dus Jan begint aan de routebeschrijving bij wijze van hopeloze excercitie.
Vandaag is het zover; de card komt er aan. We krijgen de chauffeur x85tig keer aan de bel, maar die goede (swart-) man is beleidsresistent en luistert niet naar de route-instructies. Hij kan/wil ze zelfs niet herhalen wat Jan hem zojuist heeft uitgelegd ter verificatie of hij het allemaal goed begrepen heeft. En het is in feite zo simpel: N1 naar het Noorden, bij Kranskop linksaf, doorrijden naar Vaalwater/Spar, daar rechtsaf en na 49 kilometer links af en dan ben je er x85..
Zaterdag 18 juni
Kijkers, geen kopers
Luna zit ingespannen naar buiten te turen en wat ziet hij daar? Pa Kameelperd. Hij staat vlak bij het huis naar binnen te loeren. Hij ziet Luna zitten natuurlijk en wij halen onze camerax92s tevoorschijn. Ik schuif het raam open en hoor mams en zoonlief ook, maar zie ze (nog) niet. Maar al snel komen ook zij te voorschijn en ook zij staan geinteresseerd te kijken naar het binnentafereel. Ze blijven wel een uur rondhangen. Nadat ze eindelijk vertrokken zijn, gaan Jan en ik nog wat klussen bij Hans en Grietje, maar daar blijken de Kameelperde ook naar toe gelopen te zijn en schrikken zich een breuk als wij opeens uit het niets opduiken. Ze zetten het op een galop om tien meter verder weer tot stilstand te komen. We putten ons uit in verontschuldigingen en dat ze zo onderhand nu toch wel zouden/kunnen/moeten/behoren te weten dat wij niets kwaads in de zin hebben. Pa blijft nog een poosje toekijken wat wij aan het uitspoken zijn. Aan het kloten met het nieuwe wasbakje etc.
Later treffen we nog de grote x96uit de groep gestootte- rooibok male en een njala male bij de workshop. De arme rooibok loopt altijd alleen en we zien hem best vaak, maar nog niet eerder zo dicht bij de workshop.
Zondag 19 juni
Truck speciaal
We hebben Francolins bij het ontbijt; niet op ons bord, maar buiten bij het terras. Als de njalax92s komen eten, kijk ik ook altijd even naar de tick-load op hun oren. Het zijn er niet echt heel erg veel, maar ook niet nul. We hebben een 3-tal duncan applictors waar langzaam x93deadlinex94 uit dript waar de beesten mee in contact moeten komen als ze zout komen likken, maar ik heb de njalax92s nog nooit bij die dingen gezien. Dus voor hen werkt een duncan applicator niet en zon ik op een list die ik nu in de praktijk ga brengen. Een klein spray flesje dat ik vul met deadline en in hun nek probeer te sprayen, maar verder dat de inzet van hun staart kom ik (nog) niet. Maar dat is ook goed, want daar is het haar ook dun. Ik ben benieuwd of de truck gaat werken. En verder maak ik de wildsuiping voor het huis schoon. Het water was weer heel ver verdampt en dat zijn de gelegenheden die ik afwacht zodat ik er niet al te veel hoef uit te hozen. Overdag is het heerlijk in het zonnetje, maar verder ijzig koud.
Maandag 20 juni
Abram is de vorige week niet komen werken. We doen er niet al te moeilijk over, want hij zou lank naweek gehad hebben, donderdag was een feestdag en voor het begraven van een familie lid heb je ook recht op xe9xe9n dag, dus de overige 2 dagen worden hem geschonken. Pa heeft bevolen dat Abram in zijn huis moet komen wonen. Een regeringshuisje met twee kamertjes. En of Abram in zx92n vrije tijd nu naar Vaalwater of Beauty moet, dat maakt hem niet uit. Ons bad dat we eerder bij hem afleverden bij zx92n golfplatenhuis in Vaalwater, en het bed (dat van de R200 transportkosten) kunnen dus weer opgehaald en naar Beauty gebracht. Daar maken we wel een keer een plan voor.
Woensdag 22 juni
Drie keer is scheepsrecht!
Vandaag wordt poging nummer 3 ondernomen om de Diners Club card te komen afleveren. Tegen de middag krijg ik een telefoontje van de chauffeur van het couriers bedrijf die mij om rij-instructies vraagt. Maar dan zal ik toch eerst moeten weten waar hij is. Toch?? In Ellisras is het antwoord. Het is een beginnetje. Waar in Ellisras vraag ik hem. At the hospital is het antwoord, maar in Ellisras is er geen ziekenhuis, dus staat hij in Onverwacht. Als je bij het ziekenhuis staat, dan ben je NIET in Ellisras, maar in Onverwacht en dat maakt nogal wat uit voor de routebeschrijving. Hij houdt vol dat hij bij het ziekenhuis staat en ik dirigeer hem van daar af naar ons Witkoppad. Ik vraag ook zx92n nummer zodat ik over een half uur zelf kan bellen waar hij uithangt. Maar na een half uur hangt hij nog steeds in Ellisras. Pas na twee uur krijgen we een telefoontje dat hij het Witkoppad ingeslagen is en gaat Jan met zx92n ID naar de gate om de card in ontvangst te nemen. Wat een geld- en energie verspilling. Onbegrijpelijk dat zox92n couriers bedrijf hun personeel niet trainen, kaart leren lezen of een GPS meegeven.
Tussendoor staan de klipspringers in de tuin en spot ik een bosbok bij de wildsuiping. Die bokken leven solitair, terwijl de klipspringers altijd (en voor het leven) samen zijn, maar inmiddels is het gezin uitgebreid met een zoon.
Verder blijkt Johanna te zijn overleden. Dat is de (meer dan oerlelijke) vrouw van Kleinbooi en zus van Klaas. K&K zijn beiden werknemers van buurman Ben Schutte. Ik wist al wel van buurvrouw Dawn, waar Johanna werkt(e) dat ze er beroerd aan toe was. Ergo; a.s. weekend gaat iedereen naar de begrafenis, in Vaalwater dit keer. Oliver heeft geen geld en vraagt om een voorschot van R200 en Abram heeft ook geen geld, maar moet wel naar de bank voor een nieuwe bankpas. Die is vorige week gestolen tijdens de begrafenis van zx92n pa. Ik heb voor hem uitgezocht dat een nieuwe pas R60 kost en dat hij zich met zx92n ID bij de bank moet vervoegen voor een nieuwe. Ook hij heeft dus een voorschot nodig voor de pas en de taxi die tegenwoordig R20 per ritje naar Vaalwater kost, enkele reis.
Ik bel Ojalco game dealers of Oom Gielie se Dipbak al weer op voorraad is. Dat blijkt zo te zijn en ik vraag hen een factuur te mailen zodat ik die bak vrijdag kan ophalen. Kan de staff mooi meerijden en zo mooi de taxi kosten uitsparen.
Vrijdag 24 juni
Het was reeds aangekondigd, maar er blijkt weer een blik met kinderen opengetrokken. Twee kleinkinderen van Maria, twee van haar jongste dochters, haar jongste zoon Herman en kleine Maria van Elisabeth met jongste broertje Fanny. Later zal Aaron zich ook nog bij het gezelschap voegen. Jan gaat ook mee naar Vaalwater en als we de staff oppikken gaat het hele gezelschap mee. Het bakkie zit stampvol, maar bij de tar road stappen Herman en de kleintjes allemaal uit om op Aaron te wachten.
Op het kruispunt in Vaalwater lossen we onze vracht en rijden nog een paar kilometer door naar Ojalco. Het duurt even voordat we het verkooppunt gevonden hebben, ver achter de kralen waar de beesten in staan vlak voordat ze geveild gaan worden. Het is er wel zox92n geweldige klerezooi. De dipbak wordt geladen met twee stel poten, korte en lange. En die poten kunnen op 3 verschillende niveaux92s worden ingesteld zodat je het gehele spectrum aan beesten kunt behandelen. De korte poten op de laagste stand services de rooibokken, njalax92s etc. De hoogste stand van de korte poten services de kudux92s en elanden. De lange poten nemen de kameelperde voor hun rekening.
Nadat we de bak opgeladen hebben, gaan we naar Rollermeule Voere voor wildspallets en wildsblokke en een zak van 50KG mieliemeel voor de staff. Ze krijgen normaal gesproken Ieder een zak van 12,5KG maar vanwege de extra monden die gevoed moeten worden krijgen ze een zak extra. Maar 50KG is nu eenmaal goedkoper dan 4×12,5, vandaarx85x85 De volgende stop is de citrusfarm. We hebben de trailer meegenomen waar een krat val-sinasappelen ingekieperd wordt en ik neem een 7,5 kilo zak voor persoonlijk gebruik mee voor R10.
We wippen nog even aan bij de Spar. Mijn al erg lage verwachtingsniveau blijkt niet laag genoeg en voor een milkshake bij de Bushstop is het te laat. Niet vanwege het tijdstip, maar omdat de zon het pleintje niet meer verwarmt.
Terug op de farm mogen de kinderen een emmer met sinasappels uitzoeken, de rest is voor het beesten waarschuwen we hen. We hoeven het geen twee keer te zeggen, de emmer is zo vol en net zoals echte Bobbejanne, ze stoppen er nog xe9xe9n in hun mond en onder hun armen.
Zaterdag 25 juni
Jan vindt het wel gezellig al die kinderen en hij gaat de dipbak met hen opzetten, sinasappels op diverse plaatsen afladen (de bobbejanne hebben vannacht al feest gehad vide het aantal lege schillen en stront in de factory waar de trailer geparkeerd stond) en nog wat andere klussies. Hij is er de hele ochtend en begin van de middag zoet mee.
Ik moet het bankje bij Hans en Grietje dat A&O gemetseld hebben water geven om barsten te voorkomen. Maar er blijken al hele grote barsten in te zitten, dus dat karwei moet over.
Sekuriteits byeenkoms
In de loop van de middag gaan we naar Tholo, een stukje verderop het Witkoppad, voor de security meeting. Jan heeft veel tijd in de voorbereiding gestoken en we zijn benieuwd wie er wel (niet) komen opdagen. We hadden dat zo goed mogelijk ingeschat vanwege de catering. Ik heb een aardappel- en griekse salade gemaakt.
De opkomst valt helemaal niet tegen, we zijn zelfs aangenaam verrast: Elsabe en Hans Nel van Zoetfontein; Dawn van Grootwater (Herman kan niet vanwege de aanwezigheid van jagters); Nina, Ben, BJ Schutte met vrouw en twee koters van Wilderness; Malie en Anthoon Reeders van Motswedi; Wimpie Pretorius van Nungu; Gisela en Richard (van een plot op Tholo); Erika en Abrie (hosts) en Abriex92s moeder Cecilia
Pieter en Sharron van Mahakalas hebben zich verontschuldigd, Felicity en Cedric van Tswana hadden weer een schitterende K-smoes en van onze nieuwe buren de Strydoms horen we helemaal nix. De guestspeaker waar Leon Strydom voor zou zorgen, laat het ook afweten. Maar ondanks dit, is de score naar afrikaanse begrippen mijlenver boven verwachting.
Het is ijzig koud en Dawn vertelt dat er gisternacht MINUS 8 op de thermometer stond. Brrrrrx85x85x85 Iedereen zit met dikke jassen aan; wij met onze knal oranje ski jacks die ik ooit van de Postcode loterij kreeg op weg naar de Olympische Spelen in Turijn om daar een (teleurstellende) schaatswedstrijd te zien van onze nederlandse dames. Ze houden ons nog steeds lekker warm!
Omdat Abrie de officixeble sectorleier is, opent hij de vergadering met gebed. Daarna krijgt Jan het woord over de onderwerpen die op de agenda staan waarvan veldfires en de bestrijding daarvan het allerbelangrijkst. Na zox92n anderhalf uur is alles de revue gepasseerd en werpen we ons op de braai. Iedereen heeft zijn eigen favoriete vlees en booze bij zich en Erika heeft heerlijke pap-teert gemaakt. Een ovenschotel met mielepap, afgedekt met tomaat, champignons, uien en kaas. Hartstikke lekker eigenlijk. Het is een hele gezellige boel en pas tegen negenen keert iedereen huiswaarts. In Juli vindt er een tussentijdse vergadering plaats met onze zwarte staff waar onder andere het bestrijden van veldfires, backburns etc. gedemonstreerd zal worden. Ben Schutte sponsort de catering. Ben is niet arm en is net terug van een cruise met de hele familie (17 personen) naar Noorwegen, Sint Petersburg etc. en dat alles op zijn kosten. Naast Goldreefcity, heeft Ben ook zx92n geld gemaakt met de nepbomen die je hier in de steden ziet waar communicatie antennes in verborgen zijn. Je herkent ze direct, maar toch een leuke poging om die lelijke masten enigszins te verdoezelen.
En ook Wimpie Pretorius is een aangename verrassing gebleken. Een lange slanke jonge man, en kattenliefhebber die samen met zx92n kat en een hond Nungu beheert voor Peter Malungani, de superrijke zwarte eigenaar. Alhoewel: Peter komt nooit meer met zx92n vliegtuig, maar altijd per auto. Doet hij dat uit armoede?? En stond hij tot voor kort niet toe dat iemand anders gebruikt maakte van de airstrip; maar het is Abrie inmiddels gelukt om een vriendje binnenkort te laten landen op die strip. Maar of er ook landingsrechten betaald moeten worden, dat vermeldt de historie niet.
Maandag 27 juni
Jan moet opnieuw naar de tandarts om zx92n nieuwe brug te laten installeren. Het implantaat is kennelijk een schone stille dood gestorven. We zijn heel vroeg op pad gegaan omdat de cement in Bela Bela willen kopen (kost daar R59.99; in Ellisras R76.00 per zak) en de tent in Hammanskraal moeten ophalen. En zoals altijd: als je royaal in de tijd zit, dan zit alles verkeerstechnisch mee. Dus we kunnen ook nog wel even aan bij Outdoor Warehouse. Want we hebben dan wel een fridge/ freezer gekocht, maar daar had een bodemplaat bij gemoeten om hem op de schuiflade van de campertrailer te kunnen monteren. Fijn dat ze je daar in zox92n gespecialiseerde winkel niet over informeren ten tijde van de aankoop. Ik koop er een campinggids voor Gerda en Joop die in September eerst naar Morukuru gaan, dan gaan rondtrekken om vervolgens bij ons te eindigen. Joop is Anka en Ed hun chauffeur. We hebben zelfs nog tijd over om bij Kobus Reekenmeester de documentatie af te leveren voor het opstellen van de jaarrekening. Dan zet ik Jan af bij de tandarts en ga naar Brooklyn mall voor de boodschappen en medicijnen bij Clicks. Alles staat keurig klaar omdat Marinda wist dat ik rond 12H00 zou komen. Prettig geregeld dus.
Mijn horloge loopt iets achter en de rij bij Woolworths is ontzettend lang. Ergo: ik kom 10 minuten te laat terug bij de tandarts om Jan op te halen. Die blijkt mij een paar keer gebeld te hebben, maar mijn telefoon heeft geen ontvangst. Hij is helemaal ongerust richting Brooklyn mall gelopen zo blijkt want dat is niet des Mayax92s om te laat te komen. Daar gaat mx92n goede reputatie (op dit punt).
We gaan nog even terug naar Woolworths omdat ik aan de zuivel nog niet was toegekomen uit tijdnood en drinken nog een lekkere shake bij La Spiga. En dan als een speer weer naar huis!
Dinsdag 28 juni
Hans Vestjes blijkt weer in het land. Dit keer met zijn zus Mia omdat Monique geen zin had om mee te gaan. Dat had ze bij hun vorige bezoek al meegedeeld. Ze is duidelijk minder Z.A. minded dan Hans. Als hij tijd heeft, komt Hans vanmiddag even buurten en de kranten brengen die ze altijd trouw uit Nederland meenemen. Hans blijkt inderdaad tijd te hebben want om half vier staat hij met Mia voor de poort. Vanwege de aanhoudende koude had ik een pan snert gekookt dus kan ik royaal aanbieden om mee te eten hetgeen in dank wordt aanvaard. We zitten na zons ondergang eerst lekker bij een vuurtje buiten te kwekken, want aan gespreksstof nooit een gebrek met Hans. Ze hebben trouwens altijd gedonder met hun personeel. En waar dat aan ligt? Zijn ze er veel te goed voor en zien ze te veel door de vingers of is het gewoon omdat Hans en Monique er vaker niet dan wel zijn? Wie het weet x85. Speak up now!

Woensdag 29 juni
Jannie dood
Er is een nieuwe soap op TV: Boven Wotter. Hij wordt uitgezonden tussen het belgische en nederlandse nieuws in op BVN, dus kijken we er naar. Gisteravond hebben we de aflevering gemist en die blijkt de volgende dag om 07.45 opnieuw te worden uitgezonden. En geloof het of niet, maar Jan staat er voor op. Werd Jannie maandag avond nog naar het ziekenhuis afgevoerd met nekkramp, nu blijkt ze al dood en begraven weet Jan mij te melden.
Abram komt melden dat hij bij de bank is geweest en een nieuwe pas met pincode gekregen, maar er staat geen pincode is het verzegelde document. Hij haalt het opgefrommelde papier uit zx92n broekzak. De patente methode om je pincode onleesbaar te maken, want die staat er natuurlijk gewoon wel in, maar door de verfrommeling totaal onleesbaar geworden. Jan heeft een lamp met vergrootglas en daarmee menen wij de code alsnog te kunnen ontcijferen, maar helemaal zeker zijn we niet. Abram gaat het zaterdag wel proberen bij de bank en ik waarschuw hem bij een tweede poging te stoppen omdat na een derde mislukte pincode, je kaart ongeldig wordt.
Donderdag 30 juni
Kaffers
Aan het eind van de middag gaat Jan met Abrie naar een ingelaste vergadering over onze radio-systemen die niet blijken te werken. En onze provider maakt er een zooitje van. Er zijn er twee (x93onzex94 Onverwacht Electronics en EZT) in Ellisras die elkaar het licht in de ogen niet gunnen en dat zullen de gebruikers weten ook. En zo maar overstappen naar die ander EZT (zo deze al beter en/of betrouwbaarder zou zijn) is niet mogelijk omdat OE een ieder onbekende pincode op de radio blijkt te hebben ingevoerd. Het is jammer dat het woord x93KAFFERSx94 hier verboden is, want het is op zoveel afrikaners nog steeds zo ontzettend van toepassing.
De vergadering was even chaotisch als alle voorgaande, aldus Jan die er op papier soep van probeert te koken om ons eigen veiligheidsclubje te informeren over hoe het nu (wel/niet) verder kan of moet. Maar een ideale oplossing zit er vooralsnog niet bij.
Ik heb ooit een kaartje beloofd met onze farm en alle buren waar ik het regelmatig over heb, see attached.
Wij zijn Donkerhoek LQ615 in PIENK; het grijze Elandsfontein en Dansfontein zijn van Ben Schutte, de oranje farms Koedoesfontein, Zoetleegte, Rooihoogte en Grootevlakte vormen tesamen Mahakalas, met de mensen van het bruine Grootvalley krijgen we geen contacten, maar daar schijnen familietoestanden aan de gang te zijn, het aan ons pienk grenzende iets rodere Grootwater is van Dawn en Herman, de witte stippellijn het Witkoppad, het blauwe Brakfontein, Baviaansfontein en Witkop vormen tesamen Nungu, Het paarse zoetfontein is van Elsabe en Hans, het gele Swartkrans en Tambotievallei vormen Tholo van Abrie en Erika (en waar Gisela en Richard een plot hebben); het blauwe Tambotiesfontein (Motswedi) is van Malie en Anthoon Reeders en het groene Bergsig, Roodepunt en Roodebokhoek vormen tesamen Tswana dat eerder toebehoorde aan Els en Gerrit Goedhart, maar thans aan een Tsjech en waar Felicity en Cedric de boel be- of verstieren.
Het groene bord met witte letters R33 is de tarroad tussen Ellisras en Vaalwater en de blauwe Poer se Loop kronkelt zich een weg tussen onze farms door. Rechts van het oranje bord Mahakalas is een groenige kronkel zichtbaar: de Mokolodam een nature reserve. Met een beetje goede wil zouden we van onze farmen tesamen met de Mokolodam dus een fantastisch aaneengesloten Nature Reserve kunnen makenx85 Keep dreaming Maya!

Mei 2011
Maandag 2 mei
Dag van de Arbeid
Geen staff vandaag want het is de uitgestelde feestdag van 1 mei. De dag van de arbeid maar vrijwel iedereen zit op zx92n luie gat thuis. Ik vind dat toch zo krom. Het zou een dag behoren te zijn waarop iedereen 24 uur werkt om de dag eer aan te doen. Afijn, ik geloof dat ik dit elk jaar schrijf, maar ik blijf het een verbazingwekkend fenomeen vinden. Neem een voorbeeld aan ons. We werken ons een breuk aan de linnenkamer. Bij het gastenhuis is een klein kamertje dat ooit als keukentje diende ten tijde dat de staff quarters verbouwd werden maar vervolgens als rommelhok werd gebruikt. En dat begon steeds meer te storen. Dus alle zooi eruit, schoonmaken en Jan maakt schuifdeurtjes en rails voor een goed afsluitbare kast. Hij heeft nog een paar hardhoutenlatten waarin hij twee gleuven freest waarin de deurtjes heen en weer kunnen schuiven. Hierin komen vervolgens de plastic boxen met de dekbedden, kussens, beddengoed en handdoeken voor alle gastenfaciliteiten. De boxen worden keurig van een A4tje voorzien waarop de inhoud staat vermeld. Het wordt een werkelijk zeer keurig maar bovendien geordend geheel. Ordnung muxdf sein! Een zakje met mottenballen en bak met muizenkorrels maken het helemaal af. Alhoewelx85 Jan vindt dat er nog een gordijntje voor het raampje moet. Zit wat in.
dinsdag 3 mei
Het Oude Testament
En weer moeten we naar Hirsch want de gerepareerde TV blijkt nog steeds aan hetzelfde euvel te lijden als voor zx92n operatie. Ruim 100 Euro in rekening gebracht en gewoon nix aan gedaan. Maar eerst naar de advocaat om een nieuw testament te laten opmaken. In Nederland ga je daarvoor naar de notaris; hier naar een advocaat. Het zijn Marixebtte en haar echtgenoot Johan Geldenhuys in Lynwood. Een suburb van Pretoria. Geldenhuys; wat een toepasselijke naam voor dit geval. Een alleraardigst echtpaar dat ons was aanbevolen door Kobus Erasmus, onze reekenmeester. Wij weten precies hoe het testament er moet uitzien c.q. wat het moet inhouden, maar desalniettemin worden de door ons ongewenste varianten toch even tegen het daglicht gehouden. De Trust, de Fidexef commissio, het wordt door ons allemaal rechtstreeks naar de prullenmand verwezen. Het bestaande oude testament ziet niet meer toe op de feitelijk situatie en dat kun je niet zo maar op zx92n beloop laten. Ik heb zoveel gezeik over testamenten meegemaakt, in deze valkuil willen we zelf niet vallen. Na alle gegevens te hebben opgetekend nemen we weer afscheid waarbij we door Marixebtte-met-poedel-in-dx92r-armen en Johan woren uitgewuifd waarna alle hekwerken rond het huis weer hermetisch worden gesloten. Het testament-teken-moment is afhankelijk van de TV, althans wanneer die weer x93repareerdx94 zal zijn. Maar we schatten een week.
Bij Hirsch vinden ze het allemaal heel erg vervelend voor ons, maar wat koop ik daarvoor? Mijn ongenoegen over de gang van zaken steek ik niet onder stoelen of banken. En ik vrees wederom een heel langdurige intake-sessie, dus verdwijn ik naar de buren x93Fruit and Veggiex94 voor de sinasappels etc. Ik heb alles al ruimschoots ingeladen (met behulp van een oud maar niet helemaal goed-bij-zx92n-hoofd-mannetje, dat voor auto oppas mag spelen hetgeen hij met verve doet) maar Jan is nog steeds midden in de TV-intake-sessie. En weer moeten alle gegevens ingevuld ondanks het feit dat ze de eerdere order-opdrachtbon gewoon kunnen overschrijven en de klacht idem dito.
Een experiment
We scoren 3 lampen voor boven de bar (project nr x85x85.) bij een andere buur x93lightingwarehousex94 en gaan terug richting Brooklyn Shopping Mall waar Woolworths compleet geplunderd blijkt te zijn. Alle groenten vakken zijn ca. leeg. En we zijn aan een nieuw experiment begonnen: medicijnen bij Clicks (een Pharma keten). Die zijn daar zox92n 8% goedkoper dan bij Madeleine van de Vaalwater Apteek. Jan heeft haar gevraagd of ze die Clicks prijzen kon matchen, maar daar had Madeleine helemaal geen zin in. Onbegrijpelijk want ze loopt geen enkel stock-risico. Nu strijkt ze 26% op over alle medicijnen die Jan gebruikt en dat is voor ruim R 2500/maand, terwijl ze alleen maar doorgeefluik is. Het was eerst zelfs 36%, maar na veel aandringen verlaagde ze haar marge dus naar 26%. Op deze manier hopen we te voorkomen dat Achmea in Augustus al mededeelt dat het rantsoen er voor dit jaar al weer opzit en de laatste 4 maanden uit eigen zak moeten komen. En geloof me, met Jan als grootverbruiker wil je dat echt niet nog een keer meemaken zoals in 2010. Alles wat besteld is blijkt in huis bij de Clicks-pharma-afdeling, dus dat is een goed begin van het experiment.
Daarna nog een koffie-en-een-shake om via het pottenboertje weer huiswaarts te keren. Want we willen absoluut voor het donker thuis zijn indachtig de jongste ervaring met regen en donker over die verschrikking van een potholeweg tussen Vaalwater en onze farm. Ik neem beide keren de N1 voor mx92n rekening en tref vandaag geen enkele speedtrap. Dat schiet lekker op. Jan is conform goed gebruik in een kwaliteits krant verdiept. Een engelse krant die hij bij La Spiga koopt waar we altijd koffie drinken in Brooklyn shoppingmall.
Vanochtend was het pottenboertje dicht, dus ik bel hem veiligheidshalve maar. Zo staat hij trouwens ook in mijn HTC: pottenboertje. Hij is inderdaad gesloten, maar een buurvrouw komt me wel helpen aldus het oude manneke die mij altijd begroet met yes madam?? Eenmaal aangekomen bij zijn openlucht-potten-x91winkelx92 komt er inderdaad een swartvrou uit het naburige pand/annex curioshop om te helpen. Ik kies twee potten uit en overleg telefonisch over de korting met het manneke. De door mij aangeboden prijs wordt geaccepteerd en dat laat hij de swartvrou ook telefonisch even weten. De potten zijn voor de nieuwe trap die Oliver en Abram vanaf het binnenplaatsje naar de tuin hebben gemaakt. Daar hebben ze vandaag de laatste hand aan gelegd als het goed is. En Maria heeft het huis gedaan. Dat is toch zo heerlijk thuiskomen in een schoon huis en later een schoon bed. Wat een luxe!
We melden ons bij onze staff, want we hebben ook wat etenswaar voor hen bij ons. Alles onder controle zo blijkt, en het trapje is af. Maria staat erbij te lachen. Waarom lach jy Maria? Het die mans nie mooi gewerk nie? Vraag ik haar. Maar ook volgens Maria ziet het er prachtig uit. Het laatste kwartier hebben we toch nog in het donker moeten rijden, maar Jan heeft niet al te veel potholes geramd.
Woensdag 4 mei
Vanaf maandag j.l. zijn we van alle nieuws verstoken en de beelden van deze dag, die ons via BVN in beeld en geluid geworden had zullen zijn, ontgaan ons dan ook geheel. Het trapje is inderdaad prachtig geworden en het leuke is dat O&A er zelf ook apetrots op zijn. x92s Avonds heeft het njala vrouwtje haar kind weer bij zich als ze brokkies komt halen. Dat kind laat ze zo nu en dan alleen achter en daar zijn wij helemaal niet blij mee. En vrezen dat steeds weer het ergste. Vooral omdat we de laatste avonden de jakhalzen weer horen huilen. Anthoon Motswedi klaagde ook al over de predatiedruk, maar daar kunnen de predatoren ook nix aan doen. We hebben gewoon allemaal een veel te klein tuintje voor een goed evenwicht. Als je 1000 rooibokkies hebt, valt de predatiedruk veel minder op dan met 10 impalax92s zoals in Anthoons geval. Als wij de helft van de jong geborenen overhouden mogen we dankbaar zijn en zo zien wij dat ook. Maar met slechts 3 njalax92s is dat uitdrukkelijk anders.
Twee weken geleden ging ik bij de nieuwe overburen een bloemetje brengen bij wijze van welkom. Ik heb er een uur gezeten en met Leon de tijd volgekletst zonder ook maar iets aangeboden te krijgen. Amanda zat er al die tijd met haar armen stevig over haar borsten gekruist bij als toeschouwer. Een vervelende defensieve houding vind ik dat. Hij lijkt wel aardigx85 maar dikke maatjes zoals met Pat en Brian zullen we nooit worden. En ik liet nog maar eens even weten dat onze njala daar nog steeds loopt en terug moet komen. Of we haar wel herkennen was Leonx92s hoopvolle vraag dat we dat niet zouden kunnen. Maar dan heeft hij buiten onze Maria gerekend, die kan haar precies aanwijzen. En bovendien zolang de njala niet terugkomt, krijgt hij het onderdeel van zijn TLB (een hydraulische arm die bij ons ligt) niet terug. Ze zullen in geval van nood best helpen hoor daar niet van, maar het matcht gewoon niet. En in tegenstelling tot goed gebruik en nabuur-schap, willen ze zelfs onze staff geen lift geven naar Ellisras waar ze elke dag om een uur over zeven naar toe karren. Ze draaien hun hoofd gewoon om, aldus Maria. Dat ga ik op de volgende veilig-heidsvergadering aan de orde stellen dat dit toch echt niet kan. Een vergadering die hard nodig blijkt te zijn vide het volgende:
Donderdag 5 mei
Plaasmoord
Buurvrouw Dawn belt dat er bij Baviaanshoek (zox92n 10 kilometer verderop het Witkoppad) een vrouw en swartman vermoord zijn. Door een ex werknemer die een paar maanden daarvoor de zak had gekregen en een quad van de eigenaar/werkgever had gestolen. Midden in de nacht stond hij opeens voor de deur met de quad en een mes. Eerst ging de ex collega eraan en vervolgens de 70 jarig moeder van de eigenaar. Daarna met een haakse slijper de kluis opgekregen, een pistool gestolen en weer ontsnapt.
Waar ik met mijn verstand werkelijk niet bij kan is dat we een half jaar geleden een veiligheids-committee hebben ingesteld. Waarom dan niet gemeld dat er een staff lid ontslagen was en dat die er met een quad vandoor was gegaan. Dan had iedereen kunnen omzien naar de gestolen quad en/of de werknemer. Want elke zwarte werknemer aan het Witkoppad kent werkelijk God-Jan-en-Alleman.
Wij moeten boodschappen gaan doen in Ellisras en nemen voor A&O nog maar een extra panga mee. Want Jan heeft hen het plaasmoord-nieuws ook verteld en dat zit hen helemaal niet lekker. Ik druk hen op het hart dat ding alleen te gebruiken als ze bedreigd worden, maar dat ze dan vooral ook niet moeten aarzelen om de belager af te maken.
Roze Olifantje
Ik had wat nodig bij Leka Reka (een garen-en-band-winkel waar je gordijnen etc kunt laten maken) en de tent bleek verkocht. Het oude vrouwtje met pukkel en haar man zijn met pensioen en het vette zwijn (<300K)van een kleindochter ook verdwenen. Althans dat dacht ik. Nieuwe eigenaren en nieuwe gezichten die mijn orders noteren: een kapotte spijkerbroek patchen en 6 stukken van 900x2000mm foam. Ik vind de bedden in de bushtenten niet lekker liggen en zox92n stuk schuim zou de oplossing kunnen zijn. De nieuwe gezichten denken dit allemaal binnen twee uur wel voor elkaar te hebben, dus na twee uur stonden we weer op de stoep. Nieuwe gezichten verdwenen en vette zwijn (heel toepasselijk ook nog geheel in het roze gestoken) waggelt weer mijn blikveld binnen. Els weet ongetwijfeld over wie ik het heb! Van een spijkerbroek weet ze nix en ze zijn stukken foam van 900×200 aan het snijden. Na de boodschap nog een keer te hebben overgebracht en nadat het roze olifantje alles opnieuw op een andere kaartje heeft genoteerd vertrek ik tussen hoop en vrees. Olifantje zal me bellen als de bestelling klaar is, maar dat kennen we inmiddels.
Bij Conniex92s plants koop ik 4 lavendel planten die in de twee nieuwe potten op het trapje moeten komen. De reuzen agapantussen zijn nog niet gearriveerd helaas. We sluiten onze shopping spree af bij Wiesenhof. Er zit geen hond, maar op enig moment komen er een man en vrouw binnen die wel heel erg hollands praten. Ik begroet hen met een goedenmiddag en hij antwoordt : je haalt ze er ook zo uit die hollanders niet waar?. Als wij onze shake achter de kiezen hebben en willen vertrekken vraagt hij of we op vakantie zijn. Wij wonen hier op een prachtige gamefarm laat ik hem apetrots weten. Ohx85.. zijn jullie dan die mensen waar Manon en Louis op bezoek zijn geweest? Vraagt hij. Wij zijn haar ouders vertelt pa ook met enige trots. En zie daar, een nieuw gesprek is geboren. Zij wonen in de NL winter 4 maanden in P.E. (Port Elisabeth, maar iedereen heeft het altijd over Peeee) waar ze een appartement hebben en wilden graag zien waar hun dochter terecht was gekomen. En dat is wel even wennen volgens pa, zeker voor Manon. Maar zondag vertrekken ze alweer naar NL en ik laat hen weten van harte welkom te zijn om een kijkje bij ons te komen nemen als ze nog tijd over hebben. Want paps vindt het allemaal wel een beetje klein en krapjes in Ellisras terwijl hij gewend is een paar keer in de week flink te fitnessen.
Na het afscheid en thuiskomst mail ik Manon. Ze laat er geen gras over groeien en vraagt of ze zaterdag met paps en mams kan langskomen. Gezelllig!
Zaterdag 7 mei
De linnenkamer is helemaal af, inclusief een gezellig gordijntje en in kleur gespoten flesjes waar nog een nepblom in moet. Ik had uit een van de plastic boxen het beddengoed gehaald dat even op het terras lag. Dat leek Luna de perfecte spot om zx92n gescoorde vogel in op te vreten. Kortom: alles onder het bloed en de veren. Eerder al had ik Onyx van een dikke vette muis afgehaald en hem binnen gezet om de muis de kans te bieden shelter te zoeken. Dat bleek de muis niet gedaan te hebben, dus later werd hij door Onyx geconsumeerd. En gisteren al vertelden A&O dat Raja met een vogel onder het huis was verdwenen en heeltemal klaar ge-eet het. Fijne kinderen hebben wij.
Ik ben bezig met allerlei rommel op te ruimen in afwachting van ons bezoek en zie nog net een staartje achter de zak met kalk verdwijnen. Die kalk was bestemd voor de Lavendel die dat nodig blijkt te hebben. Aan het staartje zit een slangetje. Een klein hummeltje dat zich helemaal oprolt en naar mij blaast. Arm klein ding. Ik haal de doorzichte plastic box en bezem het beestje voorzichtig de pot in. Hij blaast nog steeds. Weet hij veel wat hem te wachten staat? Helemaal niets, maar dat kan hij niet weten. Ik zet hem in de schaduw in afwachting van Jan en een nadere studie in het slangenboek. Het blijkt een night adder te wezen. Na de studie gaat Jan hem loslaten, maar dat valt nog even tegen, want uit het niets duikt Onyx op. Dat had hij bij mij ook al gedaan toen ik met het slangetje bezig was, maar ik kon hem nog net op tijd in zx92n kladden grijpen en binnenzetten. Maar in no-time was hij via de slaapkamer hordeur al weer ontsnapt. En dat terwijl er ook bobbejanne rondhangen.
Ik ga tegen half drie naar de gate waar Manon c.s. reeds gearriveerd blijken. Louis is ook meege-komen nadat hij zijn schoonouders eerder vanochtend bij Medupi had rondgeleid. En zoals bij iedereen het geval is, zijn ook Nel en Ard zeer onder de indruk van wat ze zien. Het uitzichtx85. Spectaculair! Manon heeft een heerlijke citroen-merinque-taart gebakken en we drinken gezellig koffie. Emma kan inmiddels op 11 maanden lopen en daar hebben ouders en opa en oma hun handen vol aan om haar tegen ongelukken te behoeden. Ik laat Nel en Ard het gastenhuis en H&G zien en wandel later met Ard nog naar het bushcamp. Ze vinden het allemaal schitterend. Als Ard en ik weer vlakbij huis zijn lijkt het mij een goed moment voor een pilsje of glaasje wijn. Ard is het daar helemaal mee eens, maar de rest van het gezelschap blijkt reeds in de auto te zitten, want de kinderen begonnen hangerig te worden. Ook hier dus sprake van een bliksembezoek, maar ze komen terug belooft Louis. A&N vertrekken morgen weer naar NL.
Ze zijn nog maar net vertrokken of de njalax92s staan voor de deur met hun brokkies-vragende-ogen. Mams met kind is er wel bij, maar het oudste vrouwtje dit keer niet. Wel haar kind uit eerder huwelijk van anderhalf jaar geleden. Als ik naar de hide loop staan daar een kudu bull en meid. De paartijd begint er weer aan te komen en het meissie krult haar staart omhoog bij wijze van uitnodiging. Ze blijft overigens wel gewoon dooreten. De bull besnuffelt haar regelmatig maar kijkt ook steeds in mijn richting. Kennelijk vindt hij het niet bepaald kies om en plein publique de voortplantingsdaad te verrichten. Ik ook niet dus dat komt goed uit. Nadat zij ongeveer een half uur lang met opgekrulde staart heeft klaargestaan, houdt ze het voorgezien en vertrekt. De Bull sjokt er na een poosje met hangende schouders achteraan. En dan is het de beurt aan de blou wildebeesten. Maar die schrikken ergens van en spurten er vandoor.
Zondag 8 mei
Op zondag rommelen we altijd maar wat aan en ik maak de NWS schoon. Good excercise want het betekent een uur lang hozen en bezemen en het is zulk bevredigend werk als je naar het resultaat kijkt. Dat vinden de beesten ook want nog voordat de NWS weer gevuld is met kristal helder water, komen de zebrax92s hun dorst lessen en gaan midden in de NWS staan. Later volgen de kudux92s en blou wildebeesten. Ook zes elanden. En dat zijn toch zulke lullige vervelende beesten eigenlijk. Nog afgezien van het feit dat ik het eigenlijk net koeien vind. Als die in de buurt zijn, blijft al het andere wild angstvallig uit de buurt. Op enig moment heb ik schoon genoeg van al dat geduw, getrap en gepor en vertel ze te moeten opkrassen. Ze blazen de aftocht en de blou wildebeesten keren spoorslags terug.

Dinsdag 10 mei
Jan verzon onlangs weer een nieuw project, althans een aanvulling op een reeds afgerond project. De vijver bij de voordeur. Er moeten bakken in gemetseld waar moerasplanten in kunnen. En dat betekent dat het water er uit moet. Dat lijkt inmiddels wel erwtensoep. Jan heeft het grootste deel er al uitgepompt met een dompelpomp, maar de laatste dikke brei kan de pomp niet verwerken. Ergo: ik kan weer hozen want Jan krijgt het daarvan in zx92n rug. Op enig moment word ik boos aangekeken door een dikke vette groene kikker met een gele streep over zx92n rug. Ik stel hem gerust dat het hier slechts om een tijdelijke maatregel gaat en zet hem in een bak waarin ook de papyrus een tijdelijk onderkomen heeft gevonden. Mijn gebaar wordt niet op prijs gesteld, want hij klimt uit de bak en vertrekt. Als de vijver schoon is, metselt Oliver 3 bakken met naar mijn smaak iets te grote tussenruimten tussen de metsel stenen, maar Jan zal het wel zo met hen besproken hebben. Ik vrees echter dat de modder en klei waarin de moerasplanten moeten komen te staan, er onmiddellijk weer uitspoelt. Als de bakken klaar zijn, vertrekt Jan met A&O richting rivier om rivierklei te gaan opscheppen. A&O waren al zwart, maar anders zou ik zeggen dat ze zo zwart als torren terug-kwamen!
Woensdag 11 mei
De rivier klei gaat in de gemetselde bakken en de moerasplanten worden geplant. Ook de waterlelie wordt teruggezet in een lekker vet klei bed, maar we moeten hem eerst uit de emmer zien te krijgen waar hij in stond. In de emmer hadden we gaten gemaakt waar inmiddels een heleboel wortels door heen gegroeid zijn. Met veel geprutsel krijgen we de lelie redelijk ongeschonden uit zx92n oude beknellende behuizing en de vijver wordt weer gevuld. Er spoelt inderdaad veel zwarte modder uit; het zal wel een tijdje duren voordat dit uitgezakt is en het water weer helder.
A&O zijn inmiddels aan bankje nummer 3 bij de braai begonnen. Het zit gedeelte is naar mijn smaak een beetje te smal, maar Jan keurt het goed. Nu hebben we een bank met een veel te breed zitvlak, eentje met een iets minder veel te breed zitvlak en een met een te klein zitvlak. Maar gemiddeld is het net goedx85
Donderdag 12 mei
Rond half elf vertrekken we naar Rustenburg-Kroondal. We hebben Letty beloofd haar te komen bezoeken en naar haar zoon Andrewx92s nieuwe hen-houses te komen kijken. De reis blijkt veel langer te duren dan gepland en tussen Thabazimbi en Rustenburg is het een en al (platinum) mining industry. Maar we zien weer eens een ander stukje Z.A. Rustenburg zelf blijkt een chaos eerste klas met lousy beweg-wijzering. Andrew had een routebeschrijving voor ons gemaakt, maar die maakt de chaos alleen nog maar groter. Daar waar hij links-af schrijft, blijken we bijvoorbeeld rechts-af te moeten.
Bij stoplicht nummer zoveel staat een jongen mandarijnen te verkopen. Dat zie je hier in Z.A. overal in de steden, bij elk stoplicht staan xe9xe9n of meerdere personen de gekste dingen te verkopen zoals daar zijn, golfballen, stuurwielhoezen, telefoonladers, tassen, zonnenbrillen, petjes, vlaggetjes, voetbalshirts en in dit geval dus seizoensfruit. Hij vraag R10 per zak van een kilo. Om van hem af te zijn zegt Jan R5 voor twee zakken. Ook goed volgens de jongen! Dus zijn wij twee zakken naartjies rijker.
Na veel gezoek besluiten we iemand te vragen hoe onze eindbestemming te bereiken. Letty woont op het terrein van DUCKO een 100% geintegreerd eendenverwerkend bedrijf tot aan de dekbedden en veren kussens aan toe. En die naam doet wonderen. De persoon waaraan we het vragen zegt: x91volg mij maarx92 en hij rijdt voor ons uit naar ons reisdoel zox92n 15 kilometer verder op. Dat is nog eens aardig! Maar mischien was hij het geleuter van zx92n x93geselsx94-maat wel zat en blij met de mogelijk tot ontsnapping daaraan.
Weerzien met Letty!
We hebben Letty ruim een jaar niet gezien, maar ze is niets veranderd. Er volgt een allerhartelijkste begroeting. Met het huis is ze er niet op vooruitgegaan, integendeel. Maar ze heeft haar draai gevonden; de kat van Pat en Brian ook. Die ligt op de leuning van een pompeuze bank en laat zich door ons aaien. Ze lijkt ons te herkennen en het bakkie ook. Ze gaat er een poosje onderliggen. Letty vindt dat het toppunt van herkenning, want dat doet de kat anders nooit. We zetten onze spullen in het kleiner-dan-kleine slaapkamertje met een bedje zoooo smalx85 Daarna vertrekken we naar Hester en Andrew en hun nieuwe kippen stallen project. Dat blijkt ruim 50 kilometer verder aan de andere kant van Rustenburg te zijn gelegen. We laden de gerechten in die Letty gemaakt heeft voor het avondmaal dat we bij H&A zullen nuttigen.
Onderweg vertelt Letty honderd uit over van alles en nog wat. O.a. over de Kroondal gemeenschap. Veelal bestaand uit duitsers en de duitse school van H&Ax92s kinderen op zitten en onderwezen worden in het duits. Letty zit ook op duitse les. Slechts xe9xe9n uurtje in de week en dat lijkt me wat aan de krappe kant. Zij heeft hetzelfde probleem met de uitspraak van duits, als wij met die van het afrikaans. En de moeite die je moet doen om op leeftijd nog een andere taal te leren, in tegenstelling tot kinderen die het min of meer aangewaaid lijken te krijgen. Het is een kleine hechte gemeen-schap, en des te meer je voor de school doet, des te meer korting op het schoolgeld je krijgt. Dat betekent dus hulp bij en voorbereiding fxfcr das Bierfest, Oktoberfest, Karnaval usw.usw. Was de school ooit uitsluitend voor duitse kinderen, dat kon men zich met het teruglopend aantal leerlingen niet langer veroorloven, en worden er dus ook andere leerlingen die dezelfde levensovertuiging aanhangen toegelaten. Onderwijs xe0 la 100 geleden en daar is volgens mij helemaal niets mis mee. Integendeel.
Andrew fokte al broilers voor Rainbow chickens, maar heeft er nog een farm bijgekocht met 5 hele oude kippen stallen die vlak op elkaar gebouwd stonden. Die zijn inmiddels gesloopt en daarvoor in de plaats zijn er 3 stallen gekomen. 130 meter lang, 13 meter breed en er zit zeker honderd meter tussen de stallen. Om kruisbesmettingsgevaar te beperken. Andrewx92s broer Pieter doet de electriciteit en verlichting en er wordt met man en macht gewerkt om de stallen zo snel mogelijk operationeel te krijgen. 100.000 kuikens per ronde (=35 dagen) moeten ze gaan opleveren. De vader van Cheralee (Pieterx92s x96zie hierboven- vrouw) houdt toezicht over deze nieuwe farm en er loopt nog een familie lid op leeftijd rond; ene Rod.
Na een uitgebreide bezichtiging en een pilsje vertrekken we naar de andere farm van Andrew waar hij ook woont met Hester en zx92n 3 kids. Andy van 7, een jonger broertje van 5 en Lisa van 1 jaar oud. Hester heeft inmiddels weer haar maar haar ziekte (borstkanker) heeft zx92n tol gexebist. Ze is nog half de verschijning die ze daarvoor was. Maar ze is x93schoonx94 en vergt onverantwoord belachelijk veel van zichzelf. Ze rijdt elke dag 1,5 uur heen en 1,5 uur terug naar Pretoria voor duitse les aan de universiteit. En of dat niet genoeg was, doet ze er ook nog spaans bij. En van woensdag op donderdag blijft ze over bij Pieter en Cheralee die in Pretoria-Faerie Glenn wonen. De verzorging van de kids komt helemaal op Andrew neer die het toch al ontzettend druk heeft met zx92n twee bedrijven. Letty vindt het maar nix want die kleine Lisa heeft aandacht van dx92r moeder nodig en Andrew is duidelijk ouder en grijzer geworden, en dat op 35 jarige leeftijd reeds.
Hotemetoot
Hesters ouders hebben een hele grote farm aan de andere kant van de dirt road en daar gaat Andrew nog even een koe melken. Jan gaat met hem mee. Ze komen terug met Hesters ouders die we al eens ontmoet hebben op een feestje bij Pat en Brian. Aardige mensen en ook zij blijven mee-eten. Want Letty heeft voor een heel weeshuis gekookt lijkt het wel. Hesters vader is sinds kort ook diabeet, maar dan van het ouderdoms-type. Hij is hotemetoot bij een platinum mine en bepaald niet onbemiddeld. Zo ging hij een paar jaar geleden met de hele familie, plus nog een aantal vrienden daarvan (in totaal 29 personen), skixebn in Sankt Johann, en dat allemaal op zijn kosten.
Tegen achten nemen we afscheid en rijden terug naar Kroondal om ons mini-bed op te zoeken. Jan heeft gelukkig een heet water kruik voor me meegenomen. Tesamen met twee slaappillen zal ik het veel te smalle bed met al even smalle dekbed wel overleven.
Vrijdag 13 mei
Ik ben gisteravond uiteindelijk toch nog in slaap gesukkeld en wordt om half acht wakker. Jan heeft nooit ergens last van, die slaapt overal. Letty maakt een ontbijtje en vergezelt ons later naar een winkelcentrum om wat inkopen te doen. We krijgen een zak met avocadox92s mee uit haar eigen tuin. We rijden naar Woolworths waar ik een bos tulpen voor haar koop. Daarna is het tijd voor afscheid, maar we komen zeker terug voor de opening van de nieuwe kippenstallen van Andrew en ik wil gewoon meer zien van DUCKO.
Suncity
Wij vervolgen onze weg naar Morukuru maar besluiten even in Suncity aan te wippen. Daar reden we 17 jaar geleden langs op weg naar x92t Kruger Park en in 2005 nog een keer toen we naar Pilanusberg gingen. Je parkeert je auto op een groot terrein, na eerst R50 pp toegangsfee te hebben moeten afdragen, waarna je de skytrain naar het grote gebeuren neemt.
Dat grote gebeuren valt vies tegen, want een gok paleis xe0 la Emperors Palace, Montecasino en zo vele anderen. Op de foto-wall prijkt ook een foto van Andrxe9 Rieu en zx92n vrouw tussen vele andere celebrities. We lopen over de olifanten brug richting het paleis. Voor het paleis zelf hebben we geen tijd, maar bewonderen het zandstrand met golf slag. Daarnaast is er ook nog een golfbaan, maar het spectaculaire is er wel helemaal vanaf. Gewoon omdat er te veel kopixebn zijn ontstaan en de exclusiviteit dus totaal verdwenen.
We drinken een cappucinno en vertrekken weer naar Suncity-village net buiten het attractiepark. Daar zullen we Tom van Morukuru bij het ENGEN benzine station treffen die toevallig wat spullen in ontvangst moet nemen uit Eluisax92s handen. Eluisa is de Morukuru-agente in Pretoria, die toch in Suncity moest wezen, en van duidelijk italiaanse afkomst. Haar partner Pino is helemaal een echte onvervalste italiaan kwa uiterlijk en omvang. Rijdend in een dikke zwarte mercedes. We rijden achter Tom aan naar Morukuru.
We worden door het ontvangst committee opgewacht en toegezongen. Asion, Evanz en Maggie staan er ook tussen en ik vraag hen tijdens de knuffel of ze hun reisdocumenten op orde hebben. En dat hebben ze, en dat moet ook wel, want morgen is een hele grote dag in hun leven: voor het eerst buiten Z.A. op weg naar Nederland in een grote blauwe KLM vogel.
We omhelzen Ed (en feliciteren hem met Anka dx92r verjaardag die zij in Nederland viert), Quintin en Lucy ook, en Lucy is nog smaller en kleiner geworden dan ze al was. Zoonlief Oliver wears me completely out, aldus Lucy. Hij slaapt nog steeds op hun slaapkamer en wordt x92s nachts om de twee uur blxe8rend om eten wakker. Oliver zx92n hoofd is groter dan dat van zx92n moeder. Ik zou het kind toch maar in een andere slaapkamer laten slapen en blxe8ren tot hij een ons weegt.
En dan eindelijk x85. na vijf jaar x85.
We maken kennis met een nieuw chefx92s koppel: Antoinette en Pierre. Ze toveren een heerlijke lunch op tafel met een salade naar mijn hart! Er wordt een heerlijke witte wijn bij geschonken en op Anka getoast. Dat zullen we vandaag nog wel vaker doen! En dan is het tijd voor de gamedrive met Quintin en Gummy. Bij de de drift in de Marico rivier staan een heleboel olifanten die uit het Madikwe Game Reserve, de Morukuru property binnen gaan trekken. Het zijn zelfs twee kuddex92s van tesamen wel zox92n 60 olifanten waaronder een heleboel kleintjes die nog net onder hun moeder passen. Wat een prachtige beesten toch. We vervolgen uiteindelijk onze verder ogenschijnlijk weinig opwinding belovende gamedrive, hebben de moed al opgegeven en het is al donker, totdat Gummy een luiperd in het veld spot. Het luiperd ligt en je ziet alleen het hoofd. Ik schiet er een blurry foto van. Dan staat het luiperd op en loopt vervolgens richting een kudde impalax92s, maar het lukt mij niet meer om hem in de lichtbundel te vangen/fotograferen. Wat een schitterende sighting. Het eerste luiperd in de ruim 5 jaar die we hier nu op Morukuru komen. Geluksvogels die we zijn. Ik weet nog wel iemand die we hier jaloers mee kunnen maken! De dag kan niet meer stuk. En tussendoor natuurlijk nog ergens een slokje genomen en op Anka getoast!
Terug op de lodge staat ons een overheerlijk diner te wachten. We eten met zx92n drixebn want Lucy en Quintin zijn uitgeteld. Een heerlijke groenten tempura, daarna zalm (voor Ed en Jan ik meen struisvogel), heerlijke pinot noir en als dessert een chocolade flan. Smullen geblazen en wel zo ontzettend gezellig! Mooie kleine porties in de hoop dat Asion zich die kunst bij de Librije ook eigen zal maken.
Zaterdag 14 mei
Snoepgoed
Het idee was om na het ontbijt nog een gamedrive te maken en daarna nog een lunch alvorens weer naar huis te gaan. Maar vannacht werd ik al wakker van de regen en het is om 0900 nog steeds grijs, grauw en motterend. We besluiten na het ontbijt te vertrekken zodat Ed nog zx92n ding kan doen en iedereen zich volledig kan voorbereiden op de reis naar NL. Ed, Asion, Evanz en Maggie vliegen vanaf de Madikwe airstrip met de EPZ naar ORT van waaraf de grote oversteek gaat plaatsvinden. Het bakkie is keurig schoongepoetst en met een doos vol snoepgoed (vind ik toch zox92n gezellig klinkend woord) inclusief lieve kaart van Anka en Ed nog ter ere van mijn verjaardag, keren we huiswaarts.
We zijn bijtijds thuis en melden ons even bij de staff. Maar er blijkt niemand thuis. Maar Maria was by die kamer laat ze me later weten en sy het die kar gehoor en die spore gesien!
Buren ruzie
Ik luister het antwoord aparaat af en daar staat tweemaal Leon Strydom (nieuwe buurman) op met het dringende verzoek om terug te bellen. Ik denk dat het over de a.s. security-vergadering gaat, en laat Jan terugbellen. Jan is immers de vice sektorleier. Maar daar gaat het helemaal niet over; het gaat over de hydraulic arm op ons terrein. Die wil hij hebben. Nou is die toevallig van ons, want we hebben de farm met alles dx92r-op-en-dx92r-an gekocht. Pat en Brian hadden hem zo teruggekregen hoor, maar er is nooit omgevraagd en hij ligt er nog steeds. Nu had ik Leon al een paar keer aangegeven dat hij wat ons betreft die arm ook best mag hebben, maar gelijk oversteken met de njala. Dat onderwerp hebben wij 12 februari j.l. (toen hij de farm nog niet eens officieel op papier in bezit had) ten tijde van de eerste security-meeting bij ons op de farm reeds aangesneden. Maar nu ontkent hij dat glashard en vindt dat de njala van hem is. Ze loopt immers op zijn terrein. En ik ken Jan; die wil geen gezeik, en geeft de arm dus rustig terug ter voorkoming van x85.. Ik ben daar fel op tegen weg en verbied het hem ronduit. Dus Jan zegt tegen Leon dat hij dit onderwerp eerst met de directie moet bespreken en zometeen terug zal bellen, terwijl Jan heel goed weet wat de directie ervan vindt. Met veel tegenzin belt Jan Leon terug met de mededeling tevens keuze menu:
x95 xd2f de njala terug,
x95 xd2f replaclement value, en zonder dat
x95 Gxe9xe9n hydraulic arm.
Leon weet van geen wijken en deelt mede dat hij naar de gate komt. Ik verkeer in de veronder-stelling met het doel om Jan hier in huis alsnog te komen platlullen. Dat lijkt mij een wel heel erg slecht plan want de stoom komt nu reeds uit mx92n oren en ik sta op het punt in een Mozambican Spitting Cobra te veranderen.
Maar Jan gaat naar de gate en het duurt wel heel erg lang voordat hij met Leon terugkomt. Dan gaat de telefoon: opnieuw Leon die mij wederom gaat uitleggen dat en waarom de njala van hem is, en de hydraulic arm eveneens. En dat ik blij mag zijn dat hij in ieder geval nog een vergoeding voor de njala wil betalen (R2000). Tussendoor vertelt hij dat ik de njala toch niet kan identificeren en als ik al denk dat ik dat wxe8l kan ik haar kenmerken maar op papier moet tekenen zodat hij kan zien of er inderdaad zox92n dergelijke njala op zijn terrein loopt. Is die even goed gek geworden?
Leon eindigt uiteindelijk op een aanbod van R5500, maar thatx92s not enough hxe8? Daar heb ik geen nieuwe njala voor. Ik wil tenminste R6000 (=feitelijk kostprijs njala nog ex VAT en transportkosten). Hij wordt zo woedend, dat hij mededeelt mij nooit met te zullen groeten als ik die R5500 niet accepteer (mijn wereld stort in, maar niet heus) so be it, laat ik hem weten. En hij knalt de hoorn op de haak. Dit niet al te letterlijk op te vatten natuurlijk want er zit geen hoorn of haak aan een mobiel.
Een tijdje later hoor ik de quad aankomen en dan komt de aap uit de mouw: die zak van een Leon heeft het machien waar de arm op past reeds verkocht zo liet Leonx92s zoon little Leon uit zx92n mond vallen. Kijk als ik dat geweten had, dan was ik inderdaad tot het gaatje gegaan = R 6000 + 14% VAT + transportkosten. Jan zegt dat Leon op basis van dit verkoopfeit uiteindelijk bereid was om R6000 op onze bankrekening te zullen zetten. Allemaal ontzettend vervelend en Jan zet nadien schriftelijk aan Leon uiteen dat wij echt geen unreasonable people zijn inclusief een waterdichte, door mij gedikteerde juridische, redenering.
Het is inmiddels maandag en Leon laat eveneens per email weten Janx92s redening te kunnen volgen, dat hem de zaken anders voorgespiegeld waren door George (vorige eigenaar onze farm) en George kennende zou dat ook nog best eens waar kunnen zijn, en dat little Leon ons R6000 in contanten komt brengen. Tot die tijd bewaken onze jongens de arm goed en houden de gates stevig gelocked.
Dinsdag 17 mei
In Ellisras moeten we in ieder geval het schuimrubber en mijn jeans ophalen. Van mx92n jeans hebben ze een puinhoop gemaakt. Een vierkant stuk stug denim achter op de kont gestikt zonder rekening te houden met de vorm van het achterwerk en bilnaad. En het is keihard want niet alleen gestikt, maar ook nog met bisonkit vastgelijmd. Alsof je met een stijve plank in je broek rondloopt. Die kan dus zo de vuilnisbak in, want dat krijg ik nooit meer losgetornd zonder de broek nog meer te beschadigen, en voor het schuimrubber wil mevrouw-niet-roze-olifantje-zijnde EUR 200 hebben. Inderdaad, u leest het goed. We weten het tot de helft terug te lullen, maar dat kan nog niet goed zijn, en bovendien hebben ze slechts 5 stukken schuimrubber gesneden. Ten tijde van de komst van nr 6 zal ik de eigenaar naar de feitelijke vierkante meter prijs van het schuimrubber vragen. Want ook EUR 100 voor 9 vierkante meter schuimrubber van 25 mil dik slaat natuurlijk nergens op.
We moeten bij NTK zoutblokken halen en wat ziet mijn oog? Een advertentie van Leon waarin hij o.a. de machien-zonder-arm te koop aanbiedt voor R80,000.00. We vinden dezelfde advertentie ook nog in de Mogol post. Ben ik toch benieuwd wat hij er uiteindelijk voor heeft opgestreken.
Wie er tot nu toe ook komt; daaronder in ieder geval geen little Leon met R6000.
Woendag 18 mei
Raja weg
Morgen had ze 3 jaar, 3 maanden en 3 dagen oud zullen worden. Ik heb nog een rondje met haar gelopen naar Hans en Grietje en dan moet ik om de paar meter stil staan om haar te knuffelen. En heb zoals gebruikelijk een gesprek met haar gevoerd, dat ze nu al zo lang bij ons is, en dat ik hoop dat ze heel oud met ons zal worden. En we niet zo snel afscheid van haar hoeven te nemen als van Taiga. Eenmaal thuis wordt ze opgewacht door Luna. Ik waarschuw haar: kijk uit, want Luna vindt het namelijk altijd erg leuk om boven op haar te springen. Ze weet hem te ontduiken maar wil nog niet mee naar binnen, maar het is ook pas half vijf dus dat hoeft ook niet. Het is het laatste wat ik van haar zie. Ik zoek tot 03.00 buiten met zaklamp, en schreeuw de longen uit mx92n lijf. Tevergeefs.
Donderdag 19 mei
Ik heb niet geslapen en ga al vroeg op zoek naar caracal of luiperd sporen, maar vind ze niet. Ook geen luislangen sporen. De enige redenen voor haar verdwijning die we kunnen verzinnen. En al die tijd totdat ze gisteren binnen moest komen was ik zelf buiten. Niets gehoord en niets gezien behalve Luna die om half zes met een dikke staart voorbij spurtte toen ik op mx92n fiets zat.
Abram en Oliver worden ook op onderzoeks pad gestuurd, en zelf neem ik ook een route voor mx92n rekening. Het levert allemaal niets op. Alleen het rooikat-spoor dat ik samen met Raja gisteren al had gezien. Geen (nieuwe) sporen, geen bloed, geen haar. Want een rooikat bijvoorbeeld heeft wel zo de pest aan haar, dat hij zijn prooi daarvan als eerste ontdoet. Mijn geestestoestand hoef ik niet uitgebreid te beschrijven, die laat zich wel raden.
Ook dat nog
En dan opeens horen we een auto het huis naderen. Dat is onmogelijk want alle gates zijn gelockt. Maar het blijkt een Eskom bakkie met aanhangertje. Eskom heeft sleutels van alle gates om ten allen tijde de meterstanden te kunnen opnemen hetgeen zelden voorkomt. 11 van de 12 maanden krijg je estimates in rekening gebracht in plaats van actuals. Er komen zeker zes mensen uit het bakkie te voorschijn. Ze komen het bush over een breedte van 8 meter onder de electriciteitspalen clearen om onderhoud aan die palen te vergemakkelijken. Jan mag het regelen want ik heb wel wat anders aan mijn hoofd, maar we gaan echt geen 8 meter breed over de lengte van 2,5 kilometer laten clearen. Dat is zox92n 2 hectaren bij elkaar. Ze mogen hoge opschietende bomen toppen aanpakken, maar verder overal van afblijven. Jan rijdt op de quad mee en A&O volgen met de tractor-met-trailer om het hout te verzamelen. Als ze aan het werk gaan blijken er opeens wel 20 Eskommers uit het bakkie te voorschijn te springen (hoe je het eringepropt krijgt..??) met professioneel materieel, vlijm-scherpe motorzagen, en verder van alle bijkomende gemakken zoals round-up (om de stompen mee in te smeren) voorzien. Uiteindelijk worden er slechts een paar bomen getopt, thatx92s all, en pas over 3 jaar komen ze weer terug.
Ik heb intussen nog een aantal tevergeefse rondjes gelopen totdatx85 Ik ben al (inmiddels voor de derde keer) tot ver achter het generator hok gelopen en blijf maar zachtjes Raja roepen. Op mx92n eerste rondje trof ik er een grote bobbejaan en dacht nog als ze nog geleefd zou hebben, is die kans nu ook verkeken. En dan opeens hoor ik een zacht miauwtje. Maar dat is natuurlijk gehoors-bedrog. Ik roep opnieuw, en opnieuw volgt er een miauwtje, ik blijf roepen (en antwoord krijgen) totdat ik haar tenslotte zie. Tussen het struikgewas, staart hevig zwiepend, en voor me uit blijven lopen de verkeerde kant op. Ik pak haar op, maar ze stribbelt zo tegen dat ik haar loslaat. En ze blijft maar verderweg lopen. Bij mx92n derde poging om haar op te pakken gaat ze in de houtgreep en mee naar huis. Ze is hartstikke schuw en blijft maar naar buiten en om zich heen loeren of de duivel op haar hielen zit (intussen wel een bakje sheba naar binnen proppend natuurlijk; first-things-first). Luna doet of hij gek is, en komt niet eens kijken. Erg raar want zodra hij de borden in de bijkeuken hoort, is hij ook van de partij. Wat er ook gebeurd is zullen we nooit weten, maar de veronderstelling is en blijft dat ze door iets achterna gezeten is en daarbij niet goed heeft opgelet hoe de weg terug naar huis te vinden. En zo kunnen tranen van verdriet zo maar in tranen van geluk veranderen.
Ik hoor Jan op de quad aankomen en ik loop hem tegemoet met de mededeling dat ik een verrassing heb. Zodra Abram en Oliver weer terug zijn, vertel ik ook hen het heugelijke nieuws. Abram zegt dat hij baie bly is en die Heere sy geloof.
De njalax92s komen brokkies eten en zowaar laat zich ook een oude bull zien. Het is weer x93wipx94-tijd kennelijk. De twee jonge sub-adult mannetjes, waarvan er een dus heel erg tam was, hebben we sinds augustus niet meer gezien. Onbegrijpelijk.
Vrijdag 20 mei
Na een slapeloze nacht, nu hebben we twaalf uur aaneen geslapen. Raja blijft zich vreemd gedragen. Het was al een neurotische psychoot, dat is er niet bepaald beter op geworden. Maar ze is er weer en dat is wat telt. Het zonnetje wil wel een beetje schijnen, maar het is buiten bitterkoud met een gemene straffe wind.
Maandag 23 mei
Op de terzake gestelde vraag wanneer we met de komst Leon Jr (en dus de R6000) kunnen reken, laat Leon Sr weten de machine waarschijnlijk zonder arm te zullen gaan verkopen. De ene leugen na de andere krijgen we opgespeld. Lekker zulke buren. Maar naar onze njala of de centen kunnen we fluiten, dat is inmiddels wel duidelijk. Ik heb een andere buurman (Abrie) gevraagd wat de mores hier terzake is: njala terug of haar kopen, aldus Abrie. Zox92n beest kun je je niet zomaar toexebigenen.
Vlak bij het huis staat een sleepspoor. Een luiperd heeft een rooibok te grazen genomen. Ik volg het spoor zo lang mogelijk zonder de restanten van de bok in een boom aan te treffen.
Stommiteit
Abram heeft afgelopen weekend van zx92n salaris een bed gekocht, zonder headboard vermeldt hij erbij. Ik zeg hem dat je ook zonder headboard heel goed kunt slapen, wij hebben dat immers toch ook niet? Maar de reden dat hij het vertelt heeft een diepere achtergrond. De winkel had geen vervoer beschikbaar en Emmyx92s vader moest werken, zodat het bed niet bezorgd of opgehaald kon worden. Dus vroeg Abram aan (swart) persoon die hij kende met een bakkie om het bed 3 kilometer verderop af te leveren. Dat wilde de figuur wel maar wilde daar R200 voor hebben. En die idioot van een Abram zag kennelijk even geen andere oplossing, dus stemde daar mee in. Maar tja al het geld was al aan het bed besteed, dus of hij aub R200 van zx92n spaarsaldo mag opnemen. Jan vindt het erg zielig, ik ook, maar ik ga dat soort stommiteiten toch echt niet betalen of compenseren. Onbegrijpelijk dat die swartmense onder elkaar nooit te beroerd zijn om elkaar een poot uit te draaien. Wij hadden een volgende keer in Vaalwater dat bed heus wel bij de winkel opgehaald en afgeleverd. Gratisx85.. Ik probeer Abram uit te leggen waarom hij zoiets echt nooit meer moet doen immers jij moet er 3 dagen voor werken en zox92n oplichter 10 minuten. Maar ik geloof niet dat ze op die manier naar dit soort zaken kijken.
Dinsdag 24 mei
Het Nieuwe Testament
De TV kan weer opgehaald en het NT getekend. Ik heb een hele waslijst aan noodzakelijke dingen, maar er komt allemaal niets van terecht zal al spoedig blijken. En mx92n hele wereld blijkt opeens uit hyraulic arms te bestaan. De weg (60 Km) tussen Vaalwater en Nylstroom krijgt een upgrade en om de kilometer staat er wel zox92n laaigraaf of ander werkvoertuig met zox92n arm te graven, grond te verzetten en wat je zoal nog meer mee kunt.
Droogmolen
De inmiddels ruim 11 jaar oude droogmolen heeft al een hele reeks reparaties achter de rug. De lijn is al vaak gebroken en nu beginnen alle kunststofclips waar de lijn achtergeklemd zit stuk voor stuk af te breken. Mischien niet zo zo gek omdat hij altijd in de zon staat maar inmiddels hangt het grootste gedeelte van de lijn op half zeven en daardoor onbruikbaar. Dus staat er een droogmolen op het lijstje. Je kunt ze bij alle bouwmarkten kopen. Een beetje stevig weerbestendig model kost echter omgerekend EUR 250. Dat moesten we dus maar niet doen. En afdichtstrip met borstel is nergens te koop. Nu het weer begint te winteren hetgeen soms met hevige storm gepaard gaat, moeten er weer kieren gedicht.
Vorig jaar hebben we gordijnen voor de huiskamer gekocht, eveneens met hetzelfde doel: de wind en kou een beetje buiten te houden. We dachten deze in twee sessies te kopen; dat bleek een heel dom plan. Want bij het tweede bezoek aan Builders Warehouse bleken de gordijnen niet meer te koop en zaten wij met slechts 10 stuks terwijl we er 18 nodig hadden. Dus gingen ze naar de slaapkamer waar we met 10 toe konden.
Ik kon daarna eigenlijk niet echts iets geschikts vinden, maar Jan wilde persxe9 gordijnen. Dus deden we het met het locale aanbod uit Ellisras. In de verpakking prachtige gordijnen hoor, maar nu ze een jaartje hangen lijken het wel uitgezakte voddebalen. Het oogt wel zo goedkoop en shabby, maar tot nu toe had ik er het zwijgen toegedaan. Maar onlangs merkte Jan aan tafel op hoe lullig die gordijnen er eigenlijk bij hangen. Gelukkig dat het hem ook is opgevallen hetgeen de deur naar andere gordijnen in ieder geval op een kier zet ware het niet…
Bij Builders Ware House hebben ze een nieuwe collectie prachtige stevige en gevoerde gordijnen. Maar in plaats van de R299/stuk die de eerste tien stuks vorig jaar kostten, blijkt de prijs nu gestegen tot R499-569/stuk maal 18×85 Moet dus nog maar even uitgesteld.
Twee jaar geleden kreeg ik een ring van Jan die de juwelier beloofde kleiner te maken. Maar toen we hem ophaalden was er niets aan gedaan. En past hij dus aan geen enkele vinger. Ik heb hem weer meegenomen met betaal- en garantiebewijs om deze operatie alsnog te laten uitvoeren. Blijkt de juwelier (Shimansky) verdwenen.
In de toiletten gastenhuis en Hans en Grietje liggen toilet-badmatten met foam rug. Dat was achteraf niet zox92n goed idee, want vooral de toilet matten moeten na elk bezoek worden gewassen omdat er vaak buiten de pot gepiest wordt kennelijk. En bij elke wasbeurt verdwijnt er iets van de foam laag totdat het helemaal verkrummeld en verdwenen is. Zo staan er dus toiletmatten zonder foam rug op het lijstje. Het simpelste ongevoerde matje: R150. Nou ja zeg! Blijven ook mooi in het schap liggen.
Ik beschreef eerder het probleem met de warm water kraan in Hans en Grietje vlak voordat onze Paas-gasten kwamen. Zox92n kraan is niet meer te koop en twee verschillende op een bak is ook geen gezicht. Plus het feit dat de bak grote barsten vertoont, maakt dat er een mini wasbakje plus mengkraan op het lijstje staan. Bij zelfs de grootste price fighter op dit punt R1000 voor een mini wasbakje, zonder kraan, zonder chifon. Ik vraag of het wellicht verkeerd geprijsd is, maar neen hoor. Waar slaat dit op? Ook dit produkt verandert dus niet van eigenaar. Als ik later ga googelen, blijk je in europa komplete bijzonder fraaie sets (wasbak, kraan en chiffon) te kunnen bestellen voor rond de EUR 70. Maar het risico dat zox92n pakket nooit aankomt is aanzienlijk.
Het enige van mijn lijstje dat ik als x93geslaagdx94 kan afvinken zijn Abram en Oliver hun verjaardags-kadootjes. Een set van 3 paar sokken en 5 onderbroeken voor beiden. En ach laat ik niet zo zeuren want de TV doet het toch weer en het NT is toch getekend? En bij Woolworths liggen er zelfs nog twee verpakkingen witlof! Jammie!
Woensdag 25 mei
De hele dag ben ik met mx92n mobiel in de weer. Die wil sinds afgelopen vrijdag geen email meer downloaden. En dat is knap vervelend voor een junkie-like-me. Althans als je Jan moet geloven. x85.tig keer haal ik alle zooi er vanaf om het vervolgens opnieuw weer te installeren. Begin van de avond heb ik het eindelijk voor elkaar en stroomt er van vijf dagen email naar binnen. Ik hou het op meer geluk dan wijsheid. Ik had ook nog geprobeerd met HTC Z.A. te bellen. Had het nummer en de business hours van het web gehaald, maar ik krijg during the business hours doodleuk het antwoord apparaat: thank you for contacting HTC S.A. Our opening hours are from 0800-1700 pm en dan wordt de verbinding automatisch verbroken.
Dag Rainforest
Brazilixeb heeft het regenwoud in de uitverkoop gedaan zodat de boeren er leuk voedsel op kunnen gaan producreren, want dat is hard nodig. Wat een gelul, er moeten gewoon minder kinderen geproduceerd worden. Komt het milieu, bioversiteit, habitat and wildlife ook zeer ten goede. Maar zoals overal ter wereld is de boeren-lobby kennelijk erg sterk en zo verdwijnen er weer honderd-duizenden hectaren ongerept oerwoud met bijbehorende flora en fauna en longen van de wereld.
Donderdag 26 mei
Verjaardagsvreugde
Net zoals gisteren is het bitter koud en giert de wind giert om het huis. Jan heeft A, O en M om half elf uitgenodigd om de verjaardagen met taart en kadootjes te vieren. Tot vorig jaar dacht Oliver nog dat hij 25 december jarig was, maar volgens zx92n ID-boekie is dat dus 11 mei. Ze drinken er koffie bij in plaats van een koel drankie. Want daarvoor is het veel te koud. En naast de kadootjes (voor Maria ook maar een kleinigheidje ingepakt) hebben we nog een verrassing voor hen in petto.
Oliver is nu al jaren bezig om stenen te maken voor zx92n huis in Shongoane en dat schiet maar niet op. En Abram heeft ons oude bad gekregen, maar zonder hulp zal dat ook nooit ingebouwd gaan worden. Zodra de schoolvakanties aanbreken (medio juni), mag Abram een weekje naar Shongoane om Oliver te helpen (samen met de schoolkinderen) en de week daarna gaat Oliver een weekje naar Vaalwater om Abram te helpen. Wij zorgen voor het cement. Oliver legt uit hoe het stenen maken in zx92n werk gaat. Hij heeft een mal waarin hij xe9xe9n steen per keer kan vormen. En vaak is er een waterprobleem in Shongoane, en dan kan hij dus helemaal niet verder met zx92n stenen-bak-proces. We vragen of die mal erg zwaar is. Dat blijkt niet het geval. Breng hem dan na het weekend mee naar de farm stellen we voor, dan kun je na werktijd elke dag een paar stenen maken. Die stenen brengen we dan half juni wel naar Shongoane. Ze vinden het allemaal fantastisch en zijn erg ingenomen met ons aanbod en de vooruitzichten. Wel terecht natuurlijk, maar toch leuk dat ze het zo duidelijk laten blijken.
De hele middag pruts ik aan de door Leka Reka verpeste lievelings spijkerbroek. Ik kon het net over mx92n hart verkrijgen om hem weg te gooien. Ik had nog een veel oudere spijkerbroek waar ik ooit al de pijpen van afknipte omdat die totaal versleten waren. Daar knip ik nu ook de kont uit en naai die in de verpeste broek. En zo kan ik hem thuis nog best verder afdragen! Aan het eind van de middag ga ik de batterijen in een cameratrap verwisselen en stuit vlak bij huis op een paar blou wilde beesten die zich rotschrikken en er luid snuivend vandoor stuiven.
Vrijdag 27 mei
We hebben de kameelperde sinds Pasen niet meer gezien, maar Jan treft ze bij toeval bij de OWS. Hij is op de quad en zonder camera. Die haalt hij op en gaat met het bakkie terug. Hij schiet een aantal hele mooie plaatjes terwijl de perde geduldig blijven poseren.
Zaterdag 28 mei
Vandaag is het grote openingsfeest van Anka en Ed hun nieuwe onderkomen. En daar geniet ik op afstand van mee op FB en toegezonden fotox92s. Wij waren ook uitgenodigd, maar het is een beetje ver en kostbaar om even heen en weer te vliegen. Zij hebben er vreselijk weer bij, wij een lekker zonnetje. Tja, you cannot always get what you want, zongen de Rolling Stones in de vorige eeuw, en dat blijkt onverminderd van toepassing. Maar ondanks het nare weer, een uitzonderlijk geslaagd feest!
Voor diegenen die bij ons zijn geweest; bij het trapje vanaf de veranda richting gastenhuis lagen er links wat rotsblokken op een rijtje waarin een allegaartje aan planten stond in ondiep zand. Abram en Oliver hebben dat inmiddels opgehoogd en volgekruid met zwarte grond uit de rivier. Daar moeten dus die giant agapantussen inkomen, blauwe, want dat is Janx92s plantenlievelingskleur. Maar die zijn op het ogenblik nergens meer te koop vanwege de naderende winter. Maar er was nog een plekje waar Lesley en George ooit ook agapantussen pootten, eveneens in ondiep zand. Ze krijgen zelden blommen en leiden een armetierig, kwijnend bestaan op die plek. Ze gaan weliswaar niet dood, maar daar is ook alles mee gezegd. Ik besluit ze uit te graven en in de nieuwe bakken neer te zetten. Ik vermoed dat het medium-size agapantussen zijn, maar in ieder geval wel blauw. Ze blijken hele lange wortelstelsels te hebben gevormd onder de rotsblokken die ik zo in tact mogelijk probeer los te weken met de tuinslang in de aanslag. Het is een heidens, maar o zo dankbaar karwei. En nu maar hopen dat ze weer aanslaan, aan mij zal het niet liggen met water-troetel en dagelijkse toespraken.
Zondag 29 mei
Er komt nauwelijks water uit de kraan. Dat betekent xf2f dat er gxe9xe9n stroom is, xf2f het water weg. Het blijkt het laatste. 20.000 water weg. Dat kun je vanuit het huis zien aan de oranje bal aan de voorste tank die het waterniveau aangeeft. Hangt de bal helemaal onder aan de tank, dan zijn ze allemaal vol, hangt de bal daarentegen helemaal bovenaan de tank dan zijn de ze allemaal leeg. Het werkt namelijk zo: de vier tanks zijn onderling aan de onderkant in serie geschakeld. In tank nummer vier stroomt het water binnen en van daaruit worden de overige drie dus ook gevuld. Jan vindt al snel een gebroken pijp. Ergo: daar heeft iets heel zwaars opgetrapt vannacht. Waarschijnlijk de elanden waar ik gisteren vanuit de hide naar zat te kijken. Vijf stuks en dit keer gedroegen ze zich heel verdraagzaam jegens elkaar. En als er water uit de tanks wegstroomt, slaat de pomp automatisch aan. Die heeft uren achter elkaar staan draaien, en is dus ook zum Kloten, maar Jan weet hem na eindeloos gepruts toch weer aan de praat te krijgen. Bleek een airlock in te zitten. En ook de kapotte pijp wordt afgesloten zodat de zon de 4 grote watertanks weer kan gaan vullen, maar dat zal ongetwijfeld wel 4 dagen in beslag nemen. Want richting winter is het aantal zonuren per dag beperkt en staat hij bovendien vrij laag.
Maandag 30 mei
Geen Maria. Volgens Oliver heeft ze een dikke voet en gaat ze naar de dokter. Maar als ik haar bel zegt ze pas morgen naar de dokter te gaan. Maar wat er nu eigenlijk aan de hand is, daar kom ik niet achter. Een ontsteking die met haar ziekte te maken heeft? Ergens op getrapt en vervolgens geinfecteerd? We wachten de nadere berichten maar af.
De laatste weken is er heel veel vogel aktiviteit rond het huis. Vooral de bul-buls, maar ook sunbirds, piet-my-vroue, kleine gele vogeltjes (daar zijn heel veel soorten van en ik en er nog steeds niet achter welke) en een kardinaal specht. Het is maar een hele kleine gespikkelde specht met een knalrode muts. Vandaar de naam! Je hoort hem de hele dag aan het werk om insecten uit de boomtakken te tikken. En bij al die vogel aktiviteit, knalt er zo nu en dan xe9xe9n tegen het raam. De grotere bul-buls schudden even en vliegen daarna weer weg, bij de kleinere soorten neemt het wat langer in beslag en tot dusverre gelukkig geen slachtoffers te melden. Alhoewel de katten natuurlijk op het vinkentouw zitten, maar met name achter het glas. Raja wil eigenlijk helemaal niet meer naar buiten en Loentje-Zoentje is ook niet zox92n held, maar het verschilt van dag tot dag. Alleen Onyx is de godganse dag in de weer met van alles en nog wat. Waar ik ook ga of sta, links of rechts van me springt hij mee over de rotsblokken.
Dinsdag 31 mei
Ik bel Maria of ze bij de dokter geweest is. Neen dus. Sy het by die kerk geloop. Wat moet je nou meteen zere voet in de kerk? vraag ik. Sy het daar die medisyne vir swartmense gekry en dit gaan baie baie beter, aldus Maria. Hier kan ik echt niet bij; voor dx92r aids pillen weet ze het ziekenhuis wel te vinden, maar voor de rest geven zich zich over aan Mutix92s en andere gillende zwarte onzin. Ze denkt maandag weer te komen. Ik mag dus zelf aan de slag hoera!!!

Zaterdag 2 april.
Pat en Brian zijn donderdagavond goed aangekomen in Rustenburg/Groenkloof en de kat lijkt ook redelijk op z’n gemak dank zij mijn gesprek met haar, aldus Pat. Jan zet zich aan de minutes van de Waterberg Leopard Forum meeting.
Ik krijg een mailtje van Manon of ze morgen een bakkie kunnen komen doen. Dat lijkt ons hartstikke gezellig, maar we hebben niets in huis aan lekkernijen. Jan stelt voor dat ik een taart bak, maar ik zou niet weten waarvan. Manon was met haar man Louis en dochtertjes Hanna en Emma al eerder aan de poort geweest, maar ze konden geen bel vinden. Dat was ten tijde van onze vakantie. Een dag later hoorde ze bij P’n P in Ellisras nederlands praten, dus schoot ze die nederlanders aan: Hedwig en Jurjen! Onze oppas! Lachen!
Zondag 4 april
We hebben om 10.30 uur afgesproken; maar ik zorg dat ik om 10.15 bij de poort ben waar ik gelijktijdig met hen arriveer. Ze rijden achter mij aan naar het huis dat ze prachtig vinden. Het uitzicht idem dito. Manon heeft heerlijke appelflappen gebakken en de twee kleine meissies kijken de kat heel eventjes uit de boom. Het duurt echter niet lang of ze zitten in hun blote gat op en bij de watersteen te poedelen. Onyx en Raja maken ook hun opwachting om zich te laten bewonderen, Loentje-zoentje laat zich niet zien. Zo noemen wij Luna heel vaak als we hem knuffelen. Hij is de enige die zich een uitgebreide knuffel laat welgevallen.
Manons’ ouders en familie wonen in Nederland, Louis is afrikaan. M&L wonen pas sinds een maand in Ellisras waar Louis contractor is bij de Medupi Power Plant. Daarvoor woonden ze in P.E. (Port Elisabeth). En dat is dus best even aanpassen, want vooral Manon mist haar sociale netwerk en vriendinnen. In juni gaat ze samen met de meissies een weekje terug om weer even iedereen te zien.
Het is gewoon hartstikke gezellig en de tijd vliegt voorbij. We bekijken nog even het gastenhuis en H&G voordat ze weer huiswaarts keren want de kiddo’s worden een beetje hangerig. Dit is ongetwijfeld niet het laatste bezoek en Manon neemt een boekje van mij mee.
’s Avonds belt buurman Herman dat Paul is overleden. Dawn en hij waren er het laatste halfuur bij waarin hij rustig weg is gegleden. Erg verdrietig voor Dawn, maar gelijktijdig waarschijnlijk ook een bevrijding van het eeuwige schuldgevoel te weinig voor hem te kunnen doen omdat de afstand te groot is/was. We gaan uiteraard naar de begrafenis. Niet voor Paul, die heeft er niets meer aan, maar voor Dawn.

Maandag 5 april
Maria is is gekomen om aan haar nieuwe 2 daagse-in-de-week job te beginnen. Kleine Maria is er ook bij en daar heb ik helemaal geen zin in. Grote Maria is hier om te werken en ik ben geen Kindergarten. Maria vertelt dat Miss Pat haar gebeld heeft om te vragen of het goed gaat.
De dissidenten uit het WLF hebben er geen gras over laten groeien en afspraken gemaakt met het WNC. Het WLF is in no time gedegradeerd tot een nihilistisch point-person-onderwerp binnen het WNC zonder eigen identiteit. Dat ze er maar gelukkig mee mogen worden. Ik maak mijn aftreden als voorzitter bekend.
Ultieme wraak?
Ik ga alleen naar Ellisras voor de boodschappen; o.a. gordijntjes voor Hans en Grietje. De rails hangen er al, nu nog de finishing touch. Een volgende keer dat ik er weer kom, liggen ze klaar, want vandaag lukt het niet meer. Ik ben bij Home Affairs begonnen om de permanent residence sticker weer in m’n paspoort te krijgen. Er hangt een ambtenaar-tevens-nieuw-gezicht achter z’n bureau en die bestudeert mijn paspoort, ID-boekie en de officiële permit. Hij begint heel diep te zuchten en zegt geen sleutel van de sticker-kast te hebben. Of ik over een uurtje terug wil komen. En aangezien ik pas aan het begin van het boodschappen rondje ben, is dat geen enkel probleem. Naast Home Affairs is Bou en Hardeware gevestigd. Daar moet ik nieuwe onderdelen halen voor twee stafftoiletten. Hoe ze het voor elkaar krijgen is mij een raadsel, maar van de 2 vacante kamers zijn de doorspoelmechanismen zum Kloten en smerig dat het er is! Maria heeft nog heel wat te poetsen voor ze vanavond naar bed kan. Kamer nr 1 is er minder smerig aan toe dan room nr 2, maar ze wil persé in room nr 2. Ik vermoed zo maar een stille en ultieme wraak jegens Elisabeth die Maria de afgelopen jaren ervan beschuldigde haar baantje te hebben ingepikt. We hebben Maria’s komst eerder met Oliver en Abram besproken, want we willen geen gedonder of ruzie, maar beiden zeggen er geen problemen mee te hebben. We vertellen hen ook eerlijk waarom Elisabeth noch Emmy het baantje-voor-twee-dagen krijgen. Maria is al oud, ziek, en bovenal: nog nooit iets gebroken. En dat kunnen we van E&E helaas niet zeggen. En bovendien: bij Maria hoeven we geen kinderen meer te verwachten want sy het toegemaak.
Om half drie vervoeg ik me weer bij Home Affairs. De eerste ambtenaar hangt nog in dezelfde houding in z’n stoel, maar verwijst me naar een ander mij-onbekend-gezicht aan de andere kant van de kamer. Die bestudeert mijn paspoort, ID-boekie en permit en vertrekt er mee naar een andere kamer. Ik vraag de hangende persoon of hij het heel erg druk heeft. Ongelofelijk is zijn antwoord. Hij heeft vanochtend de verplichte maandelijkse verslaglegging gedaan, en daar heeft hij ongelofelijk de pest aan laat hij mij weten. Het is vervelend en je wordt er moe van in je kop. Als ambtenaar nummer twee terugkeert met een sticker aan z’n vinger gekleefd, vertrekt nummer 1 voor een short brake. Nr 2 plakt de sticker in mijn paspoort, vult de verplichte velden in en rondt dit alles af met een datum stempel. En dat alles gratis en voor nix.
Ik scoor nog een milkshake bij Wiesenhof alvorens huiswaarts te keren. Want ik ben toch mooi weer vier uur bezig geweest om het meeste van mijn boodschappenlijstje af te werken. Ik ben benieuwd of er ooit een 100% score in zal zitten.
Wrakhout
Ik ben later dan gepland thuis maar ga toch nog zwemmen. Eigenlijk te laat want er staat een koude wind als ik uit het bad kom. En verrek mogelijk daardoor een spier in m’n rug. Ik begin een aardig wrak te worden, manke poot, al meer dan een week snipverkouden en nu ook nog een verrekte rug.

Woensdag 6 april
Samen met Erika en Abrie gaan we naar Pauls begrafenis in de NG Kerk in Nylstroom. Een mooie witte kerk waar we altijd langsrijden op weg naar Pta en nooit gedacht deze nog eens van binnen te zullen zien onder dergelijke omstandigheden. We gaan natuurlijk niet voor Paul, die hebben we slechts twee maal ontmoet, maar voor Dawn en Herman. Jan heeft een donker pak met stropdas aangetrokken, ik m’n rechtbankpak. Donkerblauw met heel fijn roze streepje. Daarbij een witte blouse ook met roze streepje. Een prachtig pak dat nog steeds uitstekend past. Maar het voelt onzettend onwennig aan.
Erika en ik zitten gezellig op de achterbank te kletsen, en dan vliegt de tijd voorbij. We komen op tijd, want Abrie vliegt laag, en we omhelzen Dawn en Herman. Het is hier de gewoonte elkaar op de mond te zoenen, maar daar hou ik helemaal niet van, meer dan een stevige omhelzing is er van mij dus niet te verwachten. Dawn knijpt mij bijna fijn, met Erika is ze wat verzichtiger want die is zo klein, iel en tenger, die kun je zo maar breken. Onbegrijpelijk dat daar drie kinderen uit hebben kunnen komen. We ontmoeten Dawn’s zonen Paul en Herman; zoon nummer drie werkt in het buitenland en kon dus niet tijdig op de begrafenis zijn. We krijgen een stencil uitgereikt met een foto van Paul en en waar de dienst in beschreven staat. Die diens word waargeneem deur Ds J J Hamman vanuit die NG Gemeente Waterberg, Nylstroom. Skriflesing: 2 Kor 4 : 7 – Kor 5 : 5, Teksvers: 2 Kor 4 : 18.
De dominee bidt eerst en leest dan de begrafenisbrief voor:
Begrafnisbrief.
Ons Hemelse Vader het dit so beskik om ons geliefde Paul Maré weg te neem in die ouderdom van 86 jaar en 7 maande. Ons dank die Here vir sy lewe van liefde en diens. Terwyl daar droefheid in ons harte is, gun ons hom die rus in die Here se Ewige Woning. Sy heengaan word diep betreur deur sy Familie en Vriende.
De tekst vervolgt met het vermelden van de dragers.
Draers
Herman tu Toit – Skoonseun
Dawn du Toit – Dogter
Paul du Toit – Kleinseun
Herman du Toit – Kleinseun
Manie Maré – Broerskind
Kobus Maré – Broerskind
Daarna leest Herman Sr de Bedankings voor aan iedereen die de laatste tijd wat voor Paul betekend heeft in de zieken- en verzorgingshuizen, etc.
Daarna volgen er nog twee liederen met elk twee coupletten. De kist is al die tijd bij de deuropening blijven staan, in plaats van het centrum van de kerk. Wij vinden dat raar eigenlijk. Daar gaat het toch om? Om het stoffelijk overschot waarvan afscheid wordt genomen? Maar volgens de dominee gaat het helemaal niet om het stoffelijk overschot als we hem later daarnaar vragen, maar over het Woord.
Na het einde van de kerkdienst wordt de lijkkist weer in de lijkauto gezet en houdt de dominee nog een afsluitend verhaal en gebed. Hij spreekt samen met de aanwezigen een geloofsovertuiging uit, gevolgd door een zegening voor ons allen. Daarna kunnen we nog droogbloemen op de kist strooien bij wijze van definitief afscheid. Vervolgens vertrekt het lijk met de lijkwagen, en dat klopt helemaal niet naar onze opvatting. Je blijft erbij totdat het ter aarde wordt besteld, of achter het gordijn naar de oven verdwijnt? Ja toch? Je laat zo’n lijk toch niet zo maar in z’n eentje en alleen vertrekken? We kunnen er met ons verstand niet bij. Voor hetzelfde geld rijden ze hem naar de dump, fluistert Jan.
De lijkwagen brengt het stoffelijk overschot naar Polokwane, het dichtstbijzijnde crematorium. Onlangs was er een programma op TV (Carte Blanche) over crematoria en de misstanden daarbinnen. Waarbij het veelal de vraag was of je wel de as van de overledene in kwestie kreeg, of gewoon van een ander lijk. In sommige gevallen zat er zelfs helemaal geen lijken-as in de urn, maar gewoon andere verbrandde troep.
Nadat lijk en auto vertrokken zijn, gaan wij naar een zaal naast de kerk waar koffie, thee, sapjes en een buffet geserveerd worden. Allemaal kleine, maar op vlees gebaseerde hapjes. Wij besluiten in Vaalwater wel gezellig even iets te eten, maar Abrie laat zich deze gratis maaltijd niet ontgaan. Die schuift nog snel een bord met hapjes naar binnen.
Erika en Abrie zijn diep diep gelovig en op de terugweg opent Jan het gesprek daarover. Ik zit echt met kromme tenen achterin en als ik hem een schop had kunnen geven, had ik het niet nagelaten. Want Jan vindt het allemaal grote onzin en kan niet begrijpen dat anderen de inhoud van het grote sprookjesboek letterlijk nemen en met vuur kunnen verdedigen. En laat dat duidelijk merken ook op een lullige wijze die kwetsend en dus nergens goed voor is. Erika beaamt alles wat Abrie preekt en zegt dat het geloof haar ongelofelijk veel rust heeft gebracht. Je hoeft je nergens zorgen om te maken en je zult nooit alleen zijn, wat er ook gebeurt. Maar in een zelfde zucht volgt er een klaagzang over hun leven met 2 schoolgaande kinderen en de dagelijks verplichte ritten naar Ellisras. Geen seconde tijd voor zichzelf en 24/7 kopzorg en stress. Het is inderdaad waardeloos om dagelijks tweemaal naar Ellisras te moeten, want je bent er gewoon 5 uur zoet mee. Maar ze hebben er zelf voor gekozen om 3 koters op de wereld te zetten.
Donderdag 7
Geboorte van een nieuw project
Vanaf het terras voor het huis is er een trapje met 4 treden naar het lager gelegen tuingedeelte, het gastenhuis, Hans & Grietje etc. en die treden hebben niet allemaal dezelfde hoogte. Jan stoort zich daar mateloos aan en vreest dat wanneer hij oude-van-dage wordt, die trap niet meer afkan. En zie daar: er is weer een nieuw project geboren. Er komt een trede/plateau bij ook van klippe en A&O beginnen daar vandaag aan. Althans aan de voorbereidingen. En er worden vislijnen uitgezet met een hangend waterpasje waarbinnen gewerkt moet worden en de buitenste contouren worden opgemetseld.

Vrijdag 8 april
Error Error
Om 17.30 kan ik Pat en Brian inchecken. KLM had hen al op redelijke plaatsen gezet (22A en B) dus daar hoef ik niets meer aan te veranderen want Pat wil aan ’t raam zitten. Als ik bij het menu ‘boarding pass printen’ komt, geeft de site het op wegens fatal error, zodat ik de passes niet kan doormailen aan Andrew of Peter Hill. Dat zijn twee zonen van Letty waar P&B hun laatste afrikaanse dagen doorbrengen. Maar gelukkig hebben ze beiden een 086-nr fax en komt het uiteindelijk toch nog goed. Ik bel nog even met Pat dat het inchecken gelukt is, waar ze zitten, etc.
Zaterdag 9 april
Pat SMS’t om 21.30 dat ze op 22A zit en put zich nogmaals uit in bedankingen voor alles wat we voor hen gedaan en betekend hebben. Je hoeft er geen psycholoog voor te zijn om te weten wat ze doormaakt.
Zondag 10 april
De hele dag hangen die vervelende Bobbejanne rond en hebben de poezen dus huis arrest. Hun aanwezigheid merken we tegenwoordig aan Onyx, die komt z’n heil snel binnen zoeken als er door onze oren nog niets waar te nemen is, maar door de zijne kennelijk wel, en verdwijnt in het mandje onder de wastafels waar de face-towels inzitten. Daar voelt hij zich kennelijk veilig.
Maandag 11 april
Gasbraai
Maria is is keurig op tijd. Ik vraag wanneer ze hierheen gekomen is. Vanochtend luidt het antwoord en om 03.00 opgestaan om dat mogelijk te maken. We vertellen haar dat we naar JNB gaan om een hele lieve vrienin op te halen en dat we morgen weer terugkomen. En dat in die gastehuis alles moet blink! Tegen elven vertrekken we, want we hebben nog meer zaken op het programma staan. Markt onderzoek naar een gasbraai bijvoorbeeld. Onze eerste stop is de Makro in Centurion, afslag John Forster Rijlaan. Er staan aardig ogende leuk geprijsde gasbraais, maar de grill roosters zijn allemaal van hol alu in plaats van gietijzer, dus in no-time zum Kloten gebrand natuurlijk. Ik stel voor nog even verder te kijken. Daarna naar Hirsch om de kapotte LG TV weg te brengen. Die krijgen we niet meer aan het werk, niet met de manual knop, noch met de afstandsbediening. De intake duurt een eeuwigheid, en eerst R200 betalen om hem überhaupt aan een medisch onderzoek te laten onderwerpen. Hirsch zit ook in Centurion aan de Old Pretoria Road R101. Vervolgens gaat de reis (2 kilometer verderop) naar Builders Warehouse om een nieuwe lamp voor de wildspot te kopen. Jan meent hem te vinden, het is niet exact dezelfde en hij is niet zeker van z’n zaak. In dat geval zou ik besluiten om het niet te doen, maar Jan neemt er dus twee. Mijn achterdochtige vraag of dat nu echt wel gaat werkende krijg ik een afgemeten antwoord dat hij het heus wel weet. Amen.
Ook bij Builders Warehouse staan hele mooie gasbraais, met gietijzeren roosters, maar ook duurder dan bij de Makro. Bij Hirsch hadden we ook even gekeken, maar de modellen daar gingen werkelijke alle grenzen te boven. R 32000 kun je er gemakkelijk aan kwijt. Maar het zijn dan bijna ook komplete roestvrijstalen keukenblokken. Echt een lust voor het oog, daar niet van, maar voor minimum-lijers zoals wij echt out-of-reach!
Centurion ligt tussen Pretoria en Johannesburg in; maar eigenlijk is alles gewoon aan elkaar gebouwd.
SAS
We vervolgen onze weg naar Sandton om ons aan prachtige winkels te vergapen; het hotel waar Saskia met de KLM crew verblijft is op steenworp afstand daarvan. Protea Balalaika. We checken in en gaan te voet terug naar Mandela Square om te eten. Ocean Bay is gewoon het beste restaurant wat er is in onze ervaring en opnieuw strijken we daar dus neer. Geen tourist te bekennen, want geen flitsende camera’s op Nelson Mandela’s metershoge bronzen standbeeld. Ik laat me tot langoustines verleiden; dom dom dom. Ik meen gewoon twee van die dingen te kunnen bestellen, maar er arriveren er vijf. Goddellijk lekker, maar ook goddellijk duur blijkt later. Dat heb je met van die SQ prijzen. Laat uzelf onaangenaam verrassen is daar de vrije vertaling van!
We wandelen weer terug en zetten ons met een boek in de lounge van het hotel. Daar is ook een hele KLM crew neergestreken die met hetzelfde toestel weer naar NL vliegen als waar Saskia mee komt. Om half elf arriveert de bus en wij vliegen elkaar in de armen. Wat heerlijk om haar na ruim 4 jaar weer te zien en te knuffelen. Ze gaat zich even verkleden waarna we nog wat wijntjes op het overigens volstrekt verlaten (verwarmde) terras drinken.
Dinsdag 12 maart
We ontbijten om negen uur en doen boodschappen voor het diner vanavond alvorens huiswaarts te keren. Ik ben zo benieuwd wat Saskia van onze stek vindt. Nu is er nog nooit iemand teleurgesteld bij ons vertrokken, maar je weet maar nooit. We drinken in Nylstroom bij Wiesenhof koffie want het is best een erg lange rit van ruim vier uur. We hebben trouwens geluk met het weer, want het is een prachtige zonnige dag na alle grijze grauwe dagen die we achter de rug hebben.
Vlak bij ons huis steken er een stuk of acht kudu’s met een paar kleintjes over en bij de NWS staan drie zebra’s te poseren. Saskia vindt alles prachtig en fotografeert zich een breuk. Ze is bezig daar haar professie van te maken. Met name bruidsreportages, maar ook portret foto’s, landschappen en projecten: www.saskiataams.nl
De nieuwe lampen blijken het inderdaad niet te doen in de bestaande apparatuur.
We hebben maar hele korte tijd samen want morgenavond moet Saskia alweer terugvliegen naar NL. Zij doet de filet mignons en gebakken aardappelen, ik de groenten en sla. Het is allemaal alsof we elkaar eergisteren pas voor het laatst zagen en daar nu op verder borduren, maar in werkelijkheid zitten er 52 maanden tussen. En is haar leven in die tussentijd dramatisch veranderd. Haar echgenoot vond na ruim 30 jaar met haar samen ‘de liefde van z’n leven’ in Oostenrijk, maar wil en kan haar ook niet loslaten. Een uiterst pijnlijke situatie om maar een understatement te gebruiken.
We maken het niet al te laat want het werk in de Business Class is zeer vermoeiend en het publiek steeds veeleisender.
Woensdag 13 maart
We ontbijten lekker buiten en vertrekken tegen de middag weer richting JNB. We knuffelen afscheid in het hotel zodat Saskia nog wat kan rusten en wij gaan naar Pat en Jake in Pretoria om er te overnachten. Want in één dag op en neer naar JNB, dat trekken wij als oudjes niet meer. Hopelijk duurt het niet opnieuw vier jaar voordat we Saskia weer zien, en dan hopelijk voor langere tijd. Want ik mis haar ontzettend als vriendin en buurvrouw. Saskia heeft een pakje meegenomen voor onze opvolgers Dagmar en Willem aan de Noorderkampweg 24 die, nadat ze er totaal niet meer op gerekend hadden, een zoon hebben gekregen 25 maart j.l.: Jesper Wilson. Wat een deftige naam. Het is een klein knuffel luiperdje met een eerste college voor JW.
Pat en Jake hebben het de laatste tijd erg druk en zijn volbezet. Dat is mooi voor de business. Zoon Charly brengt ons naar kamer 8 en Alex brengt ons daar twee biertjes. Daarna gaan we naar Yamazaki voor een hapje en gaan vroeg naar bed. Maar niet nadat Jan nog even een voetbalwedstrijd heeft gekeken.
Donderdag 14 maart
Ik ga naar Lauren om m’n kapsel weer te laten fatsoeneren. Ik heb het met haar over gasbraais en ze adviseert me dringend om vooral geen Makro-zooi te kopen, maar iets bij Builders Warehouse. Zij heeft zelf ook een gasbraai van BW en is daar erg over te spreken. Wij gaan dus naar Builders Warehouse om een lamp om te ruilen en ze hebben inderdaad ons brandblussertje in het winkelwagentje aangetroffen. Bij het uitpakken van de boodschappen vorige week bleek het namelijk nergens te bekennen. En de gasbraai wordt aangeschaft. Een zelfbouwpakket dat nog heel wat voeten in de aarde zal geven voordat hij is opgebouwd zonder al te veel onderdelen over te houden.
Ik neem de N1 voor mijn rekening, Jan doet de laatste 110 kilometer. Ik ben eigenlijk kapot van 4 dagen achtereen ruim 4 uur in de auto. Afrikaners draaien hun hand er niet voor om, maar het is niet bepaald mijn favoriete tijdverdrijf.
Vrijdag 15 april
Onyx zit bij de keukendeur ergens gespannen naar te kijken. Ik kijk met hem mee en zie een spitting cobra tussen de twee vuilnisbakken liggen. Hij ligt plat en heeft z’n hood nog niet opgezet. Ik pak Onyx in z’n nekvel, zet hem binnen en verzoek de cobra te vertrekken. Hij begrijpt er nix van want hij ligt nu juist lekker in het zonnetje te liggen. En hij doet toch niets? Je zoekt naar een ander plekkie in de zon, probeer ik het nog eens. Maar cobra wenst niet in beweging te komen. Dan zet ik de tuinslang op je hoor, dreig ik hem en voeg gelijk maar de daad bij het woord. Vol ongeloof en hoofschuddend glijdt hij door het toegangspoortje en verdwijnt in de tuin. Het is volgens mij dezelfde cobra die wel al eerder troffen. Heeft het hier kennelijk naar z’n zin.
Winter?
Nog geen twee uur later open ik de keukendeur om was te gaan ophangen, en wordt opnieuw aangekeken door een slang. Hij lijkt me niet groot, mooi getekend koppie en van schrik verdwijnt hij onder de deurmat. Ik haal de haak, Jan de slangenton. Ik til de mat op en de slang blijkt alles behalve kort. Ik vis ruim anderhalve meter slang op en laat hem in de ton glijden. Maar Jan is niet vlot genoeg met het deksel, dus de slang vliegt er weer uit. Ik krijg hem niet meer te pakken en de slang komt recht op me af. Ik doe een stap opzij en blijf pogingen doen om hem opnieuw te pakken te krijgen. Maar de slang weet steeds elegant en behendig weer uit de haak te glijden. Als het niet lukt om de haak onder de voorste helft van z’n lange gladde slangenlijf te krijgen, weten ze steeds weer sierlijk te ontsnappen. Na de slang overal op het binnenplaatsje achterna gezeten te hebben, verdwijnt hij door een klein gat in de muur naar buiten. Zo zie je maanden geen slang, zo twee binnen een paar uur. Ik ben er ondanks mijn twee slangenboeken nog steeds niet uit wat voor slang het was. Slangen dicht bij het huis zijn mede een voorbode van de naderende winter terwijl de zomer voor mijn gevoel nog niet eens begonnen is.
Halverwege de middag arriveren Lesley en Allister. Ruim twee en een half jaar nadat ik de keukenklachten bij de KSA deponeerde, komt er iemand op inspectie. Operatie hopeloos trouwens, want de leveranciers zijn al lang failliet en van enig herstel gaat het dus niet komen tenzij op eigen kosten. En daar hebben wij echt geen zin in om twee keer de keukendeurtjes te betalen. L& A blijven overnachten en er komen garnalen in zoet-zure saus op tafel. Ze reizen ook graag en we blijken op veel dezelfde locaties te zijn geweest. Ze komen oorspronkelijk uit Zimbabwe, maar nadat ze van alle bezittingen/boerderijen, zonder enige vorm van compensatie, door Mugabe en diens bende beroofd waren, zijn ze naar Z.A. gekomen. Het keukenprobleem laten we tot morgen rusten. Aan het eind van de middag waren we nog even naar de waterval gereden en kwamen de giraffes bij de dam tegen. Wijzelf hadden ze al weken niet gezien, op de heenweg naar de waterval ook (nog) niet, maar op de terugweg spotten we het kleintje en snel daarna pa en ma ook.
Onyx heeft zich kennelijk toch weer te dicht bij de cobra gewaagd want ’s avonds zit z’n oog weer dicht. Dat wordt weer een paar keer zalf smeren. Onyx vindt dat alles behalve leuk, ik ook niet, maar het is voor z’n eigen bestwil. En dat hij van de eerste keer niet geleerd heeft, valt me zwaar tegen van m’n overigens best slimme kattenbeest.
Zaterdag 16 april
Na het ontbijt inspecteert Allister de twee probleemdeuren. De ongerechtigheden springen hem onmiddellijk in het oog en hij legt uit hoe dat komt. Dat hoefde hij eigenlijk niet uit te leggen, want dat begrijp je zo wel: niet stofvrij gewerkt en verzuimd om deukjes in het hout/plaatwerk dicht te plamuren alvorens de deuren te spuiten. Hij ziet geen oplossing anders dan op eigen kosten bij een andere leverancier nieuwe deuren te laten maken met ongewisse uitkomst kwa kleur en kwaliteit. En mogelijk toch de leverancier op proberen te sporen en compensatie uit hem te persen. Eveneens operatie hopeloos m.i. Hij spreekt er schande van dat KSA de zaak zo onbegrijpelijk lang getraineerd heeft en zal daarover in de eerstvolgende committee vergadering zijn zegje over doen. Hijzelf is pas een jaar bij de Kitchen Society Association betrokken en had daar dus (nog) geen invloed op. Allister belooft volgende week een inspectie rapport te schrijven en op te sturen.
Er gaat natuurlijk niets veranderen, maar eindelijk had ik KSA dan toch zover om uit te rukken voor een inspectie. En daar zal het wel bij blijven. Want het inspectie rapport nadien ademt de sfeer van slechts kleine omissies die waarschijnllijk de toets der kritiek/kitchen standard wel kunnen door-staan.

Maandag 18 april
In het weekend is het koud, naar en somber weer geweest, en de zon wil nog steeds niet schijnen. Ik houd me bezig met de voorbereiding voor a.s. weekend waarin de 10 gasten krijgen gedurende 3 dagen en nachten. En daar heb ik m’n handen best wel vol aan. Maria ook trouwens. Om te beginnen moeten A&O een van de “badkamers” bij het bushcamp gedeeltelijk opnieuw opmetselen want de bobbejanne hebben weer eens grondig huisgehouden en aan de stokken die in de muur gestoken zijn gehangen. En zo breek je de boel wel uit elkaar.
Woensdag 20 april
Ging het tot Kerst j.l. best wel aardig met m’n linker voet, daarna ging het bergafwaarts met dagen dat ik alleen maar kon strompelen (en binnensmonds vloeken van boosheid en frustratie). Dus heb ik onlangs een afspraak met Dr. Gräbe gemaakt. Ik sta om 10.15 uur geboekt und dasselbe Fräulein ist noch immer da. Ze loodst me tussendoor mee naar de Dr voor een briefje voor X-rays. Het kantoortje waar de X-ray-juffen huizen is totaal veranderd. Nieuwe dokter, verzucht de assistente met haar armen in de lucht, wijzend op haar veel te kleine bureau waar je nauwelijks iets op kwijt kunt. De mevrouw die de foto’s maakt is ook nieuw en heeft nog niet met Dr. Gräbe samengewerkt. Ze beklaagt zich over het veel te kleine hok waar de X-rays gemaakt worden en het gestuntel met een trap waar mensen op moeten klimmen als hun voeten in staande-belastte positie op de foto moeten. Ik dus ook, en inderdaad een gammel ding dat bovendien niet erg professioneel oogt.
Nadat de foto’s eindelijk gemaakt zijn, belanden we in Gräbe’s kantoortje. Ook een heel klein hok met daarachter een ruimte met een onderzoekstafel waarop ik moet plaatsnemen. Op de foto’s zijn geen afwijkingen te zien, en er is nog steeds kraakbeen (on-)zichtbaar. M.a.w. er zit nog ruimte tussen het bot/gewricht. Na op diverse punten te hebben gedrukt heeft de dokter het pijnpunt te pakken. Niet dat hij dat voelt, maar ik des te meer. De dokter vermoedt een irritatie die tot een ontsteking heeft geleid. Hij stelt voor het eerst met een cortisonne injectie en ontstekingsremmers te proberen. En pas als dat zal blijken niet te werken, de overweging voor een operatie nummer drie. Daar zit ik helemaal niet op te wachten en krijg de injectie t.p.v. m’n enkel toegediend. Lekker is anders, maar ik hoop dat dit de oplossing is. De injecties mogen slechts twee keer per jaar worden toegediend, we zijn benieuwd!
Daarna spoeden we ons richting Pta. Jan dropt mij bij Brooklyn Mall en rijdt zelf verder naar Centurion om de televisie weer bij Hirsch op te halen. Tegen half drie is hij terug, doen we de boodschappen bij WW en keren huiswaarts. Mijn voet deed de afgelopen dagen zo’n pijn, dat ik niet eens auto kan rijden. Ik vind dat erg vervelend voor Jan, vooral omdat het ter hoogte van Bela Bela al donker is en beginnen te regenen. De weg tussen Vaalwater en thuis is ronduit een verschrikking met alle tegenliggers die het verdommen om hun grote lichten te dimmen, regen en potholes. Kapot moe is Jan als we eindelijk thuis zijn. Mijn voet is nog pijnlijker dan voorheen…
Donderdag 21 april
Gisteren bij thuiskomst trof ik een dekbed overtrek uit een van de tenten met grote gaten erin. Maria vertelt dat ze er een muis uitschudde. Het is godsonmogelijk dat er een muis de tenten binnenkomt. Ergo: Emmy heeft de ritsen de laatste keer niet goed dichtgeritst. Wat nu: ik probeer de voorkant van het overtrek los te tornen met het idee er een nieuwe achterkant tegenaan te naaien (met de hand). Maar het lijkt nergens op en geërgerd kieper ik de hele zooi in de vuilnisbak. Het enige dat ik kan verzinnen is de twee single bedden in de tent tegen elkaar te schuiven en er een tweepersoons-dekbed over heen te gooien. Want twee verschillende dekbedovertrekken in één tent is toch wel het toppunt van armoede.
Eeuwig durend onderhoud
Het bush camp wordt uitgerust met vuilnisbakken, de flexibele waterleidingen en alles wat er nog meer bijhoort, en wat na gebruik steeds moet worden opgeborgen. Doe je dat niet dan hebben of de bobbejanne of de zon van alles stukgemaakt. En zijn de kosten onderhoud hoger dan de opbrengst.
Tussen de bedrijven door maak ik Paas decoraties. Uitgeblazen eieren die ik goudkleurig spuit en bij het afval voor de glasbak tref ik de kapotte lamp uit de wild spot. Als die niet verdacht veel op een heel groot paasei lijkt… Met z’n fitting poot ik hem in een potje met stevig zand en spuit de lamp ook goudkleurig. Uit de lappenmand komt nog een stuk bruin fluwelige stof dat ik om het potje bind, geel lint en een strik er omheen en zie daar: een uniek stuk paas decoratie.
Met Abram en Oliver heb ik afgesproken dat ze morgen het braai vuur maken en braaien en Maria zal de gastenverblijven elke ochtend servicen en bedden opmaken. De koelkasten zitten volgepakt en niets dat het paasgeluk meer kan bederven, behalve het weer. De hele week is het al grauw, grijs, somber en het zwembadwater is inmiddels nog slechts 16 graden. De heater krijgt het niet warmer dan 20 graden, dus zonde van de Eskom die we daar in stoppen. Want wie gaat er nu bij 20 graden te water… Brrrrrr. Niemand dus. Maar voor het weekend is er verbetering beloofd; afrikaanse loze beloften zo zal blijken.
Vrijdag 22 april
Nog de laatste hand aan de gastenverblijven; welkomst brieven, voor de 6 kinderen heb ik een kleurboekje gemaakt dat ze kunnen inkleuren met kleurpotloden of waterverf, paaseitjes en fruit op de kamer, lampje aan. Het ziet er allemaal schitterend uit. Maar bij H&G liep het totaal uit de hand. Bij het opendraaien van de warmwater kraan hield ik opeens de knop in mijn hand en spoot het water eruit. Wat ik ook probeerde, ik kreeg de knop niet meer terug en er restte me nix anders dan naar de dichtstbijzijnde afsluiter te vliegen. De waterschade bleef gelukkig beperkt en Jan kon met kunst en vliegwerk de knop weer terugzetten, maar kon dus niet worden gebruikt. De kraan is van een model 19…weinig dus zal er een hele nieuwe moeten komen, en dat ging niet meer lukken.
En verder hebben we dan weliswaar solar heated water, maar toch zet ik de geyser op Eskom omdat de zon maar niet wil schijnen. Ik haal ook maar vast de heetwater kruiken te voorschijn voor diegenen die in het bush camp zullen verblijven. Erg lullig allemaal maar het enige waar ik geen grip op heb of krijg, is het weer.
Rond twee uur staan Mireille, Dirk, Jasmine en Juliet voor de poort. De SMS die ze bij de Spar hebben gestuurd is niet aangekomen, dus stonden we ook niet bij de poort ter verwelkoming. Hun vrienden komen later want die gingen nog lunchen in Bela Bela. Ik heb gastendoekjes opgewarmd in de micro wave en normaal gesproken serveer ik een drankje, maar ik vrees dat er geen behoefte aan een koude plens bestaat. Inderdaad: capucinno en hot chocolate!
Ik “ken” Mireille en de thaise twins van 8 jaar van FB. En wat ontzettend leuk om ze in levende lijve te leren kennen! Dirk blijkt als MD werkzaam bij Medupi en regelmatig langs te rijden over de R33. Hartstikke leuke mensen en ze voelen zich onmiddellijk thuis. Jasmine en Juliet zijn prachtige meisjes en op de leeftijd van 3 maanden al aan Mireille toevertrouwd. Ze spreken geen thais en hebben van de thaise cultuur ook niets meegekregen. Des te opvallender is het dus dat ze wel op de bekende thaise wijze heerhurken.
Rode golven
Twee uur later arriveren ook Lene, Claus met hun 10 jarige dochter Clara, 9 jarige zoon Noah, 7 jarige zoon Elliot en 3 jarig dochtertje Friia. Ze zijn van deense komaf, maar omdat Claus bij de wereldbank werkt, verkassen ze regelmatig. Voordat ze naar Z.A. kwamen, woonden ze in Sri Lanka. Daarvandaan hebben ze ook hun maid meegenomen die voor de kinderen zorgt. Noah heeft lang blond haar zodat ik hem eerst voor een meisje aanzie. Lene heeft een waterval prachtig rood golvend haar op haar hoofd. Dat werpt mij pardoes 51 jaar terug in de tijd, naar de lagere school in Oud-Alblas. Een klasgenootje had ook prachtig lang rood golvend haar: Heiltje Vrees. En ze werd er ontzettend mee gepest met dat rode haar. Haar broer was ook altijd al het mikpunt van spot: Arie Vrees. Die jongen was zo lang dat er geen broek lang genoeg voor z’n benen was en hij dus altijd “op-hoog-water” gekleed was zoals dat destijds heette. Wat zou er van Heiltje geworden zijn? Zou ze ook op FB zitten? Overleden bij de bevalling van een 13e kind? Boerin? Soms ben ik wel nieuwsgierig wat er van al die jongens en meisjes van de lagere school geworden is.
Claus wil wel een biertje en de kinderen hot chocolat. Dat zal ik nog vaak blijken te moeten maken de komende dagen. M&D nemen hun intrek in het gastenhuis, J&J en Clara installeren zich in Hans en Grietje en willen dat niet meer afstaan. Drie meiden in een poppenhuis. De anderen zullen in het bush camp verblijven, althans s’nachts.
A&O zijn keurig op tijd, maken een prachtig vuur en braaien het vlees: beef, pork, lamb, boerewors, hotdogs. Ik doe het diner vandaag en heb een aardappel- en greek salad gemaakt, coleslaw en gebakken aardappelen. Het diner wordt op het terras geserveerd, en al snel sleept Claus ons erbij. Gewoon gezellig mee eten met hen. A&O zijn inmiddels met hun buit vertrokken en de wijn vloeit rijkelijk. Het geheel wordt afgerond met een desert-buffet: vanille ijs, vanille vla, tiramisu, chocolat mousse en crème brullée. De kinderen vinden het heerlijk en vrijwel alles gaat op.
Lene c.s. vertrekken met heetwaterkruiken naar het bushcamp, J,J&C waren al eerder naar H&G vertrokken met toespraak om hun tanden goed te poetsen!
Zaterdag 23 april
Bushwalk
Tot maandag doen onze gasten hun catering zelf in het gastenhuis. Het is kil en bewolkt en om 10.00 uur vertrekken we voor een bushwalk richting rivier. Dat vereist enige organisatie voordat je 6 kinderen zo ver hebt en van het juiste schoeisel voorzien. Kleine Friia loopt ook mee, maar gedeeltelijk ook op de rug van haar vader. Wild zullen we niet zien, want de kleintjes rennen, praten, en lachen en vermaken zich opperbest. En gelukkig is het zonnetje doorgebroken zodat iedereen zich uit de lagen kleding kan pellen. Het is in de zon zelfs warm!
Ik heb een radio meegenomen voor het geval dat, en bovendien oogt het professioneel. De eerste stop is bij de dam, de tweede bij de waterval die slechts drupt en om 12.00 uur zijn we bij de rivier. Er zijn weer een aantal hele grote gaten gegraven in het pad waar we een stok in steken zodat Jan er straks niet pardoes inrijdt. Want de gedachte om de terugweg ook lopend af te leggen, blijkt een zeer onaantrekkelijke. Ik heb zelf helemaal geen moeite met lopen, want de cortisonne spuit blijkt een wonderspuit te zijn geweest. Wat een feest dat ik niet constant last (meer) heb. Heerlijk!
Om klokslag twaalf uur komt ook het blauwe bakkie eraan en iedereen wil achterop zitten, maar dat gaat niet helemaal lukken. Mireille en Dirk installeren zich op de achterbank en langzaam kruipen we weer uit het dal van de rivier naar ons huis.
Verrassing
De zon vertrekt weer en aan het eind van de middag is het zicht verdwenen en begint het een beetje te motteren. Ik rij een rondje over het terrein en stop even bij de staffquarters met het verzoek om een baal lusern te laden om de dieren te verleiden was zichtbaarder te worden. Elisabeth en Fanny zijn er ook. Thuis heb ik nog wel een paashaas en die zal ik hem later wel brengen. Oliver heeft al te diep in een glaasje gekeken. Dat is altijd heel duidelijk aan z’n manier van praten te horen. Nadat de baal geladen is, rijd ik langs de ronde wildsuiping, althans dat is mijn plan. Maar opeens zie ik iets tussen de bomen staan: een kameelperdpoot. Drie koppen steken nieuwsgiering hun hoofd achter de boom vandaan. Ik besluit terug te rijden en onze gasten op te halen. Noah zit rechtop slapend bij het vuur, Claus ligt er volledig gestrekt op een ligbed bij en Mireille en Dirk zijn onzichtbaar. Alleen Elliot is bij de wereld en ik vraag hem de meiden te gaan ophalen bij H&G omdat ik een verrassing voor hen heb. Joelend komen ze op het bakkie af. Ik heb de chocolade paashaas ook bij me, die mogen ze aan Fanny geven.
Op de plek waar ik de giraffes zag, staan ze niet meer. Maar Jasmine spot ze aan de overkant van het pad. Ze vinden het prachtig en Clara maant iedereen tot stilte. Jasmine doceert wijs waaraan je kunt zien of het een mannetje of vrouwtje is, dat Elliot dat natuurlijk nog niet kan weten omdat hij op school nog niet zo ver is. (De kinderen zitten op een amerikaanse school voor de continuiteit in onderwijs wanneer ze weer naar een ander land vertrekken waar ze opnieuw op een amerikaanse school zullen belanden) We blijven een kwartiertje staan en dan hebbden ze er wel genoeg van. Wij rijden bij de staff langs en Clara overhandigt Fanny de paashaas. Hij weet niet hoe hij het heeft en Ollie spoort hem aan om “dankie” te zeggen. De kinderen willen nu achter op het bakkie met hun blote armen ondanks de kilte. Stapvoets rijd ik het terrein over waarbij we alleen nog een paar rooibokkies zien.
Na de sundowner (zonder zon) bestaande uit Pastis voor de volwassenen en hot chocolate voor de kids beginnen Mireille en Dirk aan de voorbereidingen voor hun Diner dat o.a. bestaat uit vier verse kippen die met hun buikholte op bierblikjes (half gevuld met bier) gestoken worden op een rekje (moeilijk uit te leggen) en zo onder de kap van de gasbraai in anderhalf uur tijd bij zo’n 300 graden gaar moeten worden. Dat schijnt erg sappig vlees op te leveren. Een leuk idee, dus wij moeten ook maar zo’n rekje aanschaffen. Ze noden ons bij hen aan tafel waar Jan constateert dat deze bereidingsmethode echt heel lekker sappig en smakelijk vlees oplevert. Wij vinden het echt een feest om zo met je gasten te kunnen verkeren. Leuk, gezellig, en onderhoudend. En de warmwaterkruiken blijken echt een hit, die gaan vanavond opnieuw mee en Lene gaat ze zelf ook absoluut zeker aanschaffen.
Zondag 24 maart
Eieren zoeken
De dag begint opnieuw koud en bewolkt, maar ’s middags breekt de zon door. Vanochtend heeft Abram om 05.00 uur de pakjes, die Mireille voor de kids gekocht had, verstopt rond het gastenhuis en H&G. Ik had ook 6 grote eiren gekocht bij Woollies en die in één clutch in een struik verborgen. Rond negen uur wordt het startsein gegeven om de zoektocht te beginnen. Mijn eieren zijn nog niet gevonden en J&J vragen me om een hint. Met een klein beetje hulp stuiten ze op het nest eieren. Maar dan nog is er één pakje zoek en dat moet oplichten in het duister. Vanavond dus een nieuwe poging.
Jan heeft een speciale plank gemaakt die achter op het bakkie past en waar gasten op kunnen zitten, maar de plank is pikpoten. Hij heeft wel een alternatief, maar die plank is niet zo vlak. Ik besluit Abram te vragen of hij weet waar de plank is. Hij heeft geen idee, maar rijdt mee terug om te zoeken. Maar waar we ook kijken: geen plank. Ik vertel hem dat er nog één pakje zoek is en we lopen langs de wegsteekplekke. Bij de tweede plek is het al raak. Moussa is ook meegekomen met pappie en ook hij krijgt een paashaas. Ze gaan lopend terug.
Wedstrijd verven
Ik vraag de kids of ze het leuk zouden vinden om eieren te verven waar ze een prijs mee kunnen verdienen. Dat lijkt hen erg leuk en ik zet er 12 op het vuur. Veiliger dan rauwe eieren dacht ik zo. Ik had woensdag j.l. penseeltjes gekocht plus kleinigheidjes die als prijs nr 1, 2, 3, 4, 5 en 6 kunnen dienen. Waterverf hadden we zelf nog.
Ik loop naar de hide om te kijken of er niet toevallig toch beesten op het zout, water en lusern zijn afgekomen. Neen dus, maar als ik langs de berghelling links speur, staat pa giraffe naar mij te kijken. Een prachtig gezicht om z’n contouren tegen de hemel afgetekend te zien. Ik roep onze gasten om allemaal naar de hide te komen. Wat valt er dan te zien? vraagt Noah. Laat je ogen maar langs de berghelling glijden, dan zie je het vanzelf. En inderdaad, ook hij spot pa kameelperd onmiddellijk. Pa blijft wel een half uur staan kijken voordat hij zich statig weer tussen het geboomte terugtrekt.
Na een paar uur zijn de eieren droog en J&J komen vragen wanneer ik hun kunstwerken kom bewonderen en bepalen wie welke prijs heeft gewonnen. Natuurlijk ga ik niet kiezen want ze zijn allemaal even trots op hun eigen kunstwerken. Ik vraag hen allemaal een nummer in het hoofd te nemen en het eerste nummer wat ik opnoem krijgt de hoofdprijs. Die blijkt voor Clara te zijn. Een geel fluwelen pennenzakje met paas-snoepgoed erin en zo worden de prijzen verdeeld. Friia wint de tattoos die onmiddellijk opgeplakt moeten worden.
Tot mijn grote opluchting breekt de zon weer door en kunnen we aan het einde van de middag een gamedrive maken. Mireille blijft liever “thuis” om een boek te lezen, de rest van het gezelschap zet zich achter op het bakkie. We komen rooibokkies tegen en op de wei bij het blauwe hek spot ik het kleine kameelperd liggend tussen een paar bomen. Moeders ontdekken we al heel snel daarna. Aan het einde van de drive zien we een hele kudde blou wildebeeste op buurman Ben z’n terrein. Een prachtige gamedrive volgens Dirk waarmee iedereen het roerend eens blijkt.
Vanavond is het de beurt aan Claus en Lene om het diner te bereiden. Steaks en groenten op de braai. Ze vragen ons opnieuw mee te eten, maar dat verzoek nemen we niet aan. Niet omdat we dat niet willen, maar gewoon omdat we hen lekker onder elkaar willen laten zijn. Ik zit in de hide met een glaasje en kijk naar de vijf blou wildebeesten die daar staan te eten. Ondanks het feit dat het er toch tamelijk luidruchtig aan toegaat met de kinderen bij de braai. Ik drink nog wel een glaasje met hen mee voor de gezelligheid. Friia ligt op een bank te slapen, Elliot zittend op een stoel. Ook Dirk dreigt bijna om te vallen en gaat naar bed. Met Mireille is het gezellig kletsen over wat een mens zoal bezig kan houden.
Maandag 25 april
Het is mooi weer en ik verzorg het ontbijt vandaag: muffins, broodjes uit de oven, joghurt, vers fruit, sinasappel- en guava juice, pancakes voor de kids en Jan bakt eieren voor de rest. We tafelen nog lang na met espresso’s, capuccionno’s etc. terwijl de kids zich met hot chocolate voor de buis hebben gezet. Ze kijken graag naar Animal Planet. Tegen half elf wil het gezelschap vertrekken richting Mama Tau waar ik een afspraak voor hen gemaakt heb.
Gekomen als gasten, vertrokken als vrienden. En de kinderen hebben zich geen seconde verveeld, integendeel. TV kijken en vuurtje stoken zijn favoriete bezigheden gebleken. Ze laten een dikke fooi achter voor Maria, Abram en Oliver en beloven terug te komen als het weer zomer is en de kinderen van het zwembad kunnen genieten. Jan brengt hen naar de gate en ik zwaai hen uit totdat ze niet langer zichtbaar zijn. Daarna is het bedden afhalen en wassen zodat Maria direct aan de strijk kan beginnen.
Het gezelschap is nog maar net vertrokken of er blijkt opnieuw iemand bij de poort te staan. Er wordt gevraagd of we ook gasten faciliteiten hebben. Die zouden ze graag een keer willen zien. Nu ze toch voor de poort staan, kan ik ze net zo goed ophalen en hen rondleiden. Het zijn Carl met zijn verloofde Margaret. Een uiterst tenger fragiel, maar prachtig meissie. Ik laat hen alles zien en het bush camp verrukt hen het meest. Carl is op een farm geboren en ze zoeken iets waar ze in enig weekend, al dan niet met vrienden, in alle rust kunnen verblijven. Carl werkt in de onderheidssfeer bij Medupi en is altijd 24/7 standby. In het weekend kan hij dus niet al te ver van Ellisras verblijven. Hij had ons eerder ontdekt tijdens een quadbiketocht over het Witkoppad. Na een glaasje water en gezellig praatje vertrekken ze weer voorzien van een prijslijst en onze contactdetails.
Dinsdag 26 april
A&O werken verder aan het trapje van het binnenplaatsje naar de ‘tuin’ en verplaatsen daarbij stukken rock. Onder één daarvan treffen ze een parabutusje (skerpioen). Hij is nog klein, maar wordt vanzelf groot en daarmee gevaarlijk. Ze zijn uiterst giftig namelijk. Ik pak de plastic doos, duw hem met het deksel erin en breng hem naar een nieuw onderkomen. Breng hem maar erg ver weg, zegt Jan. Een paar honderd meter verderop laat ik hem onder een stuk rots uit de doos glijden waaraan hij zich angstvallig vastklampt, maar uiteindelijk in z’n nieuwe woning kukelt.
Jan gaat met het bakkie naar de garage en ik ‘red’ de blauwe blommen die onder het trapje dreigen te verdwijnen. Jan houdt van blauwe blommen. Voorzichtig trek ik hen uit de zanderige grond en poot hen een stukje verder op. Het heeft even geduurd voordat A&O precies in de gaten hadden hoe het trapje zou moeten worden. Aan ruimtelijk inzicht ontbreekt het hen gewoon. Dus toen ik in een onbewaakt ogenblik mijn aandacht even aan iets anders besteedde, ging het ook gelijk mis. Maar ’t was ook zo weer hersteld ook.
Jan belt een paar keer tussen door. Steeds kwaaier want het is al na de middag, en nog steeds zijn ze in de garage niet aan het bakkie begonnen. Ik suggereer hem om het bakkie dan maar ongeserviced weer mee te nemen en aldus geschiedt. Razend komt hij thuis maar of het mij ook zo overkomen? Jan houdt er niet van om amok te maken, ik heb daar geen enkele moeite mee als het nodig en functioneel is. Het is nu al de tweede keer dat hij als cliënt (die gepamperd zou moeten worden) zo behandeld wordt. Schandelijk eigenlijk, en hij gaat een boze brief aan Toyota sturen. Loos alarm want doet hij toch niet.
Woensdag 27 april
Mireille heeft een prachtig stuk over het Paasweekeinde in het blog geschreven: http://networkedblogs.com/h6vQ6 en ik besluit de nederlanders die ons de laatste jaren hebben bezocht een review op http://www.vakantiereiswijzer.nl/vakantie/beoordeling/285145/leopard-leap-lodge/ te laten schrijven. Het gehoor dat daaraan wordt gegeven is beperkt maar uiterst lovend!
Donderdag 28 april
Afgelopen weekend liet opeens het vijverpompje het afweten. We moeten toch naar Ellisras voor de (maand-)boodschappen, dus kunnen we gelijk een nieuw pompje meenemen. Ik heb A&O de zware steen laten verwijderen en zelf het kleine vijvertje schoongemaakt. Daar waren veel zand en bladeren ingewaaid. Het pompje heeft ruim twee jaar onafgebroken gedraaid. We kopen er een iets kleiner pompje voor in de plaats uit energie-technische overwegingen. En vooruitlopend op het project waar A&O mee bezig zijn, gaan we bij Connie’s plants kijken of ze giant Agapantussen heeft. Die blijken helaas uitverkocht; over twee weken wordt nieuwe aanvoer verwacht.
Vrijdag 29 april
Een huwelijks plechtigheid
De hele wereld heeft er halsreikend naar uitgezien: het huwelijk tussen Prins William and Kate Middleton. Ook wij zitten aan de buis gekluisterd. Kate ziet er prachtig uit maar Harry heeft een mooier pak aan dan William. En in tegenstelling tot het huwelijk tussen Maxima en Alex, is dit een uiterst troosteloze, vreugdeloze, fantasieloze, emotieloze aangelegenheid waarbij het lijkt of het stel al 25 jaar getrouwd is. Geen vonken, weggepinkte traantjes, of prachtige muziek door bevriende artiesten; alleen Elton met z’n partner zijn aanwezig. Wat is hij oud geworden eigenlijk. En wat een emoties zal dit bij hem teweeg brengen: Candle in the wind, tijdens Diana’s begrafenis. Ook de regie laat zwaar te wensen over. Belangrijke momenten als het optillen van de sluier worden gewoon gemist. Ronald Spoor had ons de afgelopen week bij DWDD goed voorgelicht over hoe zo’n regie dient te verlopen, wat belangrijke momenten zijn die absoluut niet gemist mogen worden etc.etc.
Nix aan dus, en ik blijk niet de enige te zijn. De kritieken nadien liegen er niet om.
Aan het eind van de middag staan de klipspringers weer op de rand van hem zwembad en springen op de krokodil. Heel voorzichtig trek ik me terug om m’n camera te pakken. Mooie foto’s worden het niet door het glas en gaas heen, maar ik heb ze toch maar mooi te pakken op de rand van het zwembad want van de krokodil zijn ze al weer afgesprongen. En dan hoor ik Jan mijn naam roepen: ook hij heeft een verrassing: een jong njalaatje. Wat een mooie gelukkige momenten beleven we hier toch!
Zaterdag 30 april
Kaan
We gaan naar de wildveiling in Vaalwater. Mischien is er wel een giraffen-vrouwtje, maar we gaan zeker Monique en Hans ontmoeten. Ze zijn al een maand op Rhenosterfontein, dus de nederlandse kranten die ze altijd voor Jan meebrengen inmiddels aardig belegen. Maar voor de bijlagen maakt dat niets uit. We lopen langs de hokken met beesten en horen nederlands praten bij het rhenoster-zonder-rhenoster-hok. We spreken de meneer en mevrouw aan. Het zijn Anitra en Rens Kaan die een 1500 ha farm hebben tussen Kololo en Welgevonden in. Ze zijn bevriend met Yvonne en Ton Jansse van Kololo. Anitra stoot mij aan en zegt dat ze mij eerder had zien lopen en daarbij dacht: eindelijk een mevrouw met normaal postuur tussen alle vette logge onappeteitelijke afrikaanse vrouwen! Haha. We lopen samen op naar de 3 giraffes die er zijn en bij het hok met de rooibokkies zegt Anita dat het net impala’s zijn. En dat zijn het ook: rooibok is de afrikaanse naam. Intussen lopen we ook Monique en Hans tegen het lijf. De fam. Kaan had al veel over hen gehoord, maar nog nooit ontmoet. M&H wonen immers op steenworp afstand van Kololo. We wisselen gegevens uit en we gaan samen met hen op de voorste rij zitten in de lapa waar de veilingmeester de beesten pakkie voor pakkie onder de hamer gaat nemen. Maar niet nadat de dominee een openings verhaal heeft opgehangen. Het is dezelfde dominee van Paul’s begrafenis en ook nu is er weer geen touw aan vast te knopen of boodschap in te ontdekken.
Er komen schone buffels uit Madikwe en van Thaba Tholo onder de hamer. Ze moeten R550.000 per stuk opbrengen, maar het hoogste bod is R430.000, dus de buffels kunnen onverrichter zake weer terug naar Madikwe. De drachtige vaarzen die geveild worden gaan wel voor zo’n R410.000 weg. De Roans brengen R150.000/stuk op, en zelf de zebra’s zijn duur: meer dan R5000/stuk. Het jonge kameelperd mannetje daarentegen gaat voor ruim 11.000 en het koppeltje voor 12.500/stuk. Een mooie prijs maar helaas geen single vrouwtje.
De Kaan’s kunnen niet lang blijven, want ze vliegen vanavond weer terug naar NL, en moeten hun bullen nog pakken. We nemen hartelijk afscheid en we zien elkaar ongetwijfeld terug. M&H nemen hun stoelen in en we blijven nog een half uurtje. Dan hebben wij het ook wel gezien en gaan naar La Fleur voor een drankje en om bij te kletsen. Daarna nog naar de Spar en naar huis. Op het Witkoppad rijden we Frans Motswedi tegen het lijf. We vragen of z’n baas er ook is. Anthoon blijkt inderdaad op de farm en Frans had al tegen hem gezegd dat hij ons moest bellen. We bedanken Frans en Jan belt Anthoon zelf. Ze maken een afspraak om zondag om 1700 een drankje bij hen te komen drinken. Om kwart voor zes gaat de telefoon: Anthoon met de vraag waar we blijven. Want de afspraak was kennelijk voor vandaag bedoeld. We spoeden ons naar de Motswedi buren. En dat blijken ontzettende aardige mensen te zijn. De naam van Anthoons vrouw begint met een M maar verder krijg ik hem na een paar keer vragen niet mee. Twee van de drie dochters zijn ook aanwezig. De oudste is er niet. Die studeert medicijnen in Pretoria. De ene helft van de tweeling doet rechten, de andere accountancy en ze buigen zich na begroeting en kennismaking weer over hun boeken en papers.
Ze hebben een schitterend groot huis laten bouwen met een vleugel met 4 prachtig ingerichtte gastenkamers. De andere vleugel is een bar annex spelruimte. Heel smaakvol, maar tevens ook wel een beetje kil en clean. Ze zijn niet arm zo te zien en hebben onlangs een stuk grond in Mozambique gekocht in de buurt van de Azurro Archipellago om daar ook een vakantiehuis te gaan bouwen. Daarnaast hebben ze nog een appartement in Plettenberg bay. M is wel zo’n leuke en openhartige meid, we kletsen moeiteloos twee uur vol. En altijd de standaard vragen natuurlijk hoe je in godsnaam uit Nederland in Vaalwater verzeild raakt. En ze heeft ‘komt een vrouw bij de dokter’ gelezen. Ondanks dat ze het een ‘basterd’ van een guy vond, was ze nog het meest onder de indruk van het feit dat je in Nederland kennelijk legaal een eind aan je leven kunt laten maken. En dat wij in Nederland zulke perfecte ziekenhuizen en ouderen opvang hebben. Ik help haar terplekke uit de droom met de wachtlijsten en hoe het er in oudebejaarden tehuizen aan toe kan gaan.
Na twee uur rukken we ons los en keren huiswaarts. Het begint te onweren en te gieten. Bij onze gate krijg ik grote dikke druppels op mijn hoofd, maar bij ons huis is er niets aan de hand en gaan we geen druppel krijgen ook.
Ik kijk nog even naar een samenvatting Koninginnedag, waarmee er al weer een eind aan een maand komt.

Maart 2011
Woensdag 2 maart
Ollie is weer terug van ziekgeweest, maar hij is nog nix waard. Slap in de benen en wij dringen aan om toch aub maar voorzichtig te zijn en te gaan liggen als het gewoon niet gaat. En als het niet snel over is: naar de dokter. Hij had Jan eerder verteld dat hij dacht dat hij doodging. Jan ried hem aan toch eerst nog even te laten bellen, want je gaat niet zo maar dood en wij nemen je wel mee naar de dokter. Hij zal het rustig aan doen belooft hij en wij gaan naar Ellisras voor de nimmer aflatende stroom aan boodschappen. Uit het kwekcirquit hadden wij al vernomen dat Wiesenhof weer open was en ik voorspel Jan dat het mij absoluut niet zou verbazen met nog steeds dezelfde uitbater. We gaan persoonlijk polshoogte nemen en inderdaad: het restaurant is met dezelfde uitbater voortgezet, maar over de voorwaarden wordt nog onderhandeld weet het ons bekende personeel te melden.
Tot mijn grote verdriet geen net geen meerderheid voor de coalitie.
Donderdag 3 maart
Lydenburg
We gaan al heel vroeg op pad richting Lydenburg in Mpumalanga. We hebben zeker 7 uur sturen voor de boeg. Mede uit hoofde van mijn voorzitterschap van het WLF, ben ik door William Fox van het Ingwe Leopard Project uitgenodigd om over zijn leopard project te komen praten, researchers te ontmoeten en bij hem en zijn echtgenote Carol te overnachten. De reistijd zou de helft zijn indien we gewoon de R33 zouden kunnen nemen, maar dat is onverminderd een pothole-traject. Dus er zit niets anders op dan via Pretoria en de tolwegen te rijden. Lydenburg blijkt tegenwoordig Masisching te heten. Althans dat staat er op de borden; het woord Lydenburg komen we nergens meer tegen. Dat woord Lydenburg overigens letterlijk te nemen. De Voortrekkers die zich in Mpumalanga vestigden hadden het er niet bepaald goed; veel ziekte en dood als gevolg van Malaria.
Zodra je Mpumalanga binnenrijdt, rij je een andere wereld binnen. Hier blijken ze machines en apparatuur te hebben voor wegenonderhoud in plaats van een potje teer op een vuurtje. En rijden er anomieme politie auto’s om de snelheidsovertreders aan te houden in plaats van met z’n allen lui onder een boom te hangen, te kletsen en zo nu en dan de camera op de snelweg te richten.
7 uur later en EUR 20 aan tol armer, staan we voor de poort van Kudu Canyon waar William en Carol een plot heben (samen met 100 andere shareholders).

We gaan eerst naar het research project in Thaba Tholo waar we Emma en Anton treffen. Jonge enthousiaste mensen die graag vertellen waarmee ze bezig zijn. Thaba Tholo maakt geen onderdeel uit van een beschermd natuurgebied. Binnen reserves wordt onderzoek genoeg gedaan, maar buiten reserves maar mondjes maat. Doel van dit project: info verzameling over data over dichtheid en gedrag van de populatie en de dynamiek binnen die pupulatie in het studie gebied. To be more specific:
Project Aim
• To determine the status of the leopard population at Thaba Tholo.
• To make recommendations as to the management of the mentioned population to the reserve management.
• To collect data on any melanistic (black) leopard presence in system, should there be evidence to support this study
• To support Thaba Tholo tourism.

Objectives:
• Determine the dynamics of the leopard population in the study area.
• Determine their prey species and their impact on the activities of the human population within the study area.
• Determine abundance of natural prey species.
• Formulate policy and make recommendations for the management of the leopard population in order to promote a sustainable co-existence of leopard and human populations.

Key Questions:
• How many established territories are there in the study area?
• What are the age structure and sex ratio of the leopard population?
• Which periods are the highest leopard activities?
• What is the typical habitat preference of leopard in these areas?
• What are the tourism practises in the above mentioned areas?
• What methods can be used to spot leopards with the least disturbance?

Anton heeft een instrument gemaakt van strak gespannen huid waarmee hij de geluiden van leeuw, luiperd en cheetah exact kan nadoen. Wij doen ook een poging, maar meer dan naar kattengejank krijgen wij er niet uit. Anton is de zoon van een pottenbakker, maar op den duur trok the bush Anton toch meer en is hij in wildlife conservation and research terechtgekomen en zelfs een tijdje in Welgevonden gewerkt. En zoals bij zoveel van dit soort projecten; het is zo moeilijk om aan geld en sponsoren te komen. De researchers krijgen alleen huisvesting maar geen vergoeding noch voedsel. Je moet er wat voor over hebben.
Emma en Anton hebben een keurige data base aangelegd waarin de hen bekende luiperde met naam, pootafdruk en foto’s vermeld staan. Van de pootafdrukken maakt Anton, naast een gips afdruk ook keramiek-afdrukken voor de verkoop om op die manier een beetje inkomsten te genereren. We hebben er ééntje gekocht. Hij tekent ook heel verdienstelijk, maar R 5000 voor een origineel….? Nou nee.
Emma loopt drie maal in de week twintig kilometer, berg op en af, om alle cameratraps te controlleren en waarbij ze met enige regelmaat wel een luiperd tegen komt.
Meer weten: www.ingweleopard.com
’s avonds zitten we lekker op het terras bij C&W aan een biertje. William heeft een pastaschotel met forel gemaakt. Daar staat de omgeving bekend om, om de vele forellen kwekerijen in en rond Dullstroom.
Vrijdag 4 maart
Na het ontbijt nemen we afscheid van C&W en richting uitgang komen we Emma en Anton ook nog tegen. Iedereen is meer dan van harte welkom voor een tegenbezoek. In Dullstroom drinken we koffie bij een italiaan. Daarna naar Pta Brooklyn voor boodschappen en het pottenboertje in Bela Bela, maar hij blijkt gesloten.
Weer thuis aangekomen, meldt Abram dat Oliver vanochtend met Pat richting Ellisras gegaan is. Naar de dokter, want hij voelde zich nog steeds beroerd.
Maandag 7 maart
Trof ik gisteren kudu’s en zebra’s bij de wildsuiping, nu staat er een mountain reed buck. Die zijn echt niet dik gezaaid, en ik heb er nog nooit een gezien. Jan meende hem eerder deze week ook al gezien te hebben. Volgens ons handboek bestaat er geen twijfel over: een heuse mountain reed buck.
Dinsdag 8 maart
Ik maak Hans en Grietje in orde voor oom Koos. Die komt een paar dagen met onze oppas Hedwig en Jurjen mee. Koos is niet een echte oom, maar een neef van Hedwig d’r moeder. Koos is net voor kerst zijn echtgenote verloren en dat heeft er flink ingehakt. Het lijkt hem heerlijk om er even uit te zijn en wat quality time met familie in de bush door te brengen. Verder hebben we A&O geinstrueerd in verband met onze ophanden zijnde vakantie.
Woensdag 9 maart
Jan is met de quad op pad geweest en komt lopend met A&O terug. Hij is de dop van het olie carter verloren en heeft een heel spoor olie achtergelaten. Hij durft er niet verder mee te rijden, bang voor nog meer schade. En hoe we ook zoeken; de dop is nergens te vinden. Ik fiets zelfs het olie spoor na, maar noppes. Dan kijk ik onder de quad of het ding daar mischien terecht gekomen is. Daar bevindt zich immers nog een ruimte waar hij best in had kunnen vallen. Maar ik zie niets en verzuim om er een lantarentje bij te halen. Jammer voor Jurjen, want die vindt het prachtig om op dat ding te rijden. Ik raad Jan de leverancier in Pta te bellen of dit onderdeel mischien op voorraad is, maar de leverancier blijkt niet langer Suzuki quads te verkopen en/of servicen en verwijst Jan naar de nieuwe leverancier waar het onderdeel ook niet op voorraad blijkt. Anders had Jurjen het nog mooi mee kunnen nemem uit Pta.
Eind van de middag gaan we op bezoek bij Gisela en Richard op Tholo. Gisela heeft een heerlijke zalmsalade en bonenschotel gemaakt. Altijd gezellig dit soort bezoekjes.
Donderdag 10 maart
We gaan naar de Waterberg Nature Conservancy bijeenkomst die om half drie in de boeresaal in Vaalwater begint. Er staan geen spectaculaire dingen op de agenda, maar een paar leuke sprekers en ik vind het belangrijk om acte de présence te geven voor alle werk dat de voorzitter en secretaris hebben gedaan. Dit keer is de opkomst verrassend groot en ook Gisela en Richard hebben zich al leden aangemeld. Avory Shlain en Justin Bass (beiden piloot) houden een presentatie over The Bateleurs; een van de grootste environmental, flying, not-for-profit organisations in Africa. The 130 volunteer pilot members, each with their own light aircraft, fly conservation and environment missions for those who need an aerial perspective of the issue they are addressing. The Bateleurs have assisted wildlife conservation bodies, government decision making bodies and non-governmental organisations. Their missions have focussed on issues such as illegal mining, roads, housing, tracking cheetah, wild dog, leopard or elephant in various conservation areas, and counting dugong, giant sable or other rare species. Zo passeren o.a. ook hun meest recente missies in het Waterberg gebied de revue.
Richard Wadley vertelt iets over de historie van het Waterberg gebied, meer in het bijzonder oude graven die ze vinden en welke relaties daarin allemaal te ontdekken zijn.
Michelle Thorn vertelt beknopt iets over een project dat ze in het Waterberggebied gaat uitvoeren en Deon Cilliers (EWT) houdt een succes story over the Anatolian Guard Dogs. Hij claimt een verlies beperking aan stock van 96%. De honden worden gratis verstrekt aan de veeboeren en blijven door EWT gemonitord worden om te bezien of ze wel goed behandeld worden. Kosten om een hond in diens oppas-functie te trainen: R15.000 per stuk.
Bij terugkomst op de farm treffen we zebra’s, blou wildebeeste, de kameelperde en kudu meissies.
Vrijdag 11 maart
Ik leg de laatste hand aan het guesthouse waar Hedwig en Jurjen laten vandaag hun intrek zullen nemen. Vers fruit en een bloemetje, dat staat altijd zo leuk en gastvrij vind ik zelf, dus moet een ander dat ook maar vinden. Ze arriveren halverwege de middag omdat ze nog koffie gedronken hebben bij vrienden van oom Koos in Nylstroom. Koos is 75 en rijdt in een knappe mercedes. En zoals altijd wordt het uitzicht alom bewonderd, J&H zijn er al aan gewend. Koos bestempelt H&G tot een ***** kamer waarin het hem aan niets ontbreekt. Behalve één gordijntje. We hadden nog snel twee roeden in de muur bevestigd, maar aan gordijnen was ik nog niet toegekomen behalve die ene die ooit boven in de bieb had gehangen ten tijde van Lesley en George. J&H hebben oer hollandse produkten meegebracht zoals haagse hopjes, placemats, ovenwanten en voor Jan: CALVé pindakaas. Omdat de afrikaanse pindakaas volgens hem niet te eten is. Ik heb daar geen mening over omdat ik nooit pindakaas op brood smeer. Ik vind het niet lekker en het barst van de verzadigde verkeerde vetzuren.
Onyx is in geen velden of wegen te bekennen, maar als ik nog even in de hide zit, zie ik hem in de brandgang ingespannen naar iets zitten turen. Ik ga hem ophalen. Normaal gesproken sprint hij dan weg, maar hij blijft maar kijken. Ik zie het nu ook liggen: een slang. Ik herken het merk niet, maar hij is zeker 3 meter lang en ligt kaarsrecht uitgestrekt. Op een rots vlak voor z’n neus zit een vogel heftig alarm te slaan. Als de slang mij voelt/ruikt/hoort gaat hij er vandoor, maar niet na eerst nog even naar de vogel te hebben gehapt. Maar die is hem te snel af.
Er valt heel wat bij te praten en te vertellen en eten heerlijk buiten op het terras.
Zaterdag 12 maart
Jan loopt met Jurjen een aantal dingen na waarvoor Jurjen de komende tijd de zorg zal hebben te dragen. Zo ook een bezoek aan de quad die dus helaas out-or-order is. Jurjen gaat onder de quad liggen en ontdekt de dop in de bak waarin ik ook al gekeken had. Zijn dag kan niet meer stuk! We hebben een soort manual voor het huis gemaakt dat vandaag verder nagelopen wordt. Opschrijven is één ding, maar gewoon in de praktijk even zien spreekt veel meer tot de verbeelding.
Milktart
’s Middags gaan we naar Pat en Brian. Pat heeft een milk tart gemaakt om alvast m’n verjaardag te vieren. De taart is ronduit heerlijk en J, H en K laten zich nog een tweede stuk aanleunen. Maar er hangt een treurige sfeer hoe goed Pat het ook probeert te verbergen. Ik krijg een badsetje met daarin badgel en -olie met een heel lief kaartje van haar. Arme Pat. Terug op onze farm treffen we blou wildebeeste, de kameelperde en kudu’s.
Zondag 13 maart
Rond een uur of drie vertrekken wij naar Johannesburg, Chamonix B&B na de verantwoordelijk-heden voor goed en levende have aan Hedwig en Jurjen te hebben overgedragen. Oom Koos zal een oogje in het zeil houden belooft hij. En daar vertrouwen we dan gewoon op dat het allemaal goed zal gaan en niemand in zeven sloten tegelijk zal lopen. Ik heb de katten 10 x geknuffeld en hen ingeprent erg voorzichtig en gehoorzaam te moeten zijn en vooral veel verdraagzaamheid onder elkaar. En alle andere gillende onzin die een gekke kattenmoeder maar weet uit te kramen. Onyx kwam net voordat we vertrokken ook naar huis, dus voor vandaag alvast geen zoekakties naar de katten nodig.
We zijn koud bij Chamonix aangekomen of het begint te gieten. Nici is de manager van de B&B en probeert het ons op alle mogelijke manieren naar de zin te maken, maar de regen weet hij geen halt toe te roepen. We eten bij een portugees in de buurt die wordt uitgebaat door een engelsman van ik schat zeker 200 kilo zwaar.
Maandag 14 maart
Het is de hele nacht blijven hozen en onweren dus van slapen is niet veel gekomen. De gehele patio staat blank en Nici was zo vriendelijk paraplu’s bij de deur neer te leggen. Na het ontbijt brengt hij ons naar ORT. De rit duurt veel langer dan gepland, want als het regent is het gehele verkeer direct compleet ontregeld. Eenmaal toch aangekomen staan we ruim twee uur in de rij voordat we eindelijk ingecheckt zijn en we ons naar het vliegtuig moeten haasten. Derhalve Jan geen tijd meer gunnende om verjaardags-kado-inkopen te kunnen doen. Slechts de helft van de incheck balies was bemand.
Het is een volle bak en wij zitten op rij 15. Dat blijkt een rij voor de nooduitgang te zijn, en dus vaste stoelen waarvan de rugleuning niet kan bewegen. We zitten dus 4 uur rechtop als een plank. Van de flightattendants mogen we gaan zitten waar we willen als ons dit niet bevalt. Makkelijk gezegd als er geen stoel onbezet is. Maar tja, reizen is nu eenmaal wachten en meestal ook nog afzien geblazen. Het duurde overigens ruim 20 minuten voordat we eindelijk door het wolkendek heen waren.
Volgens de piloot is het op Mauritius slechts gedeeltelijk bewolkt, maar als we eenmaal voet aan de grond hebben gezet en onze huurauto hebben gevonden, begint het ook hier met bakken tegelijk de lucht uit te komen. De auto verhuurder is trouwens erg soepel. We laten de auto over 4 dagen gewoon weer hier op de parkeerplaats achter en sluiten de sleutel op in de kofferbak. Hij vindt hem daar dan tegen die tijd wel weer. Nu is het bepaald geen nieuw autootje en waarschijnlijk al volledig afgeschreven, maar toch.
In de gietende regen begeven we ons naar Grand Baie, Ocean Villa’s bungalow hotel. Het is lastig rijden en zoeken, zeker als het al vrijwel donker is. Als we eenmaal bij Ocean Villa’s aangekomen zijn, krijgen we te horen dat we ge-upgrade zijn naar Ocean Beauty omdat ze overboekt zijn. Dat wordt opnieuw zoeken in het donker, maar uiteindelijk vinden we het hotel dan toch. Het is maar een heel klein hotel met 9 kamers en persoonlijke verzorging zoals ontbijt op de patio, dinner op de patio of aan het strand en een jacuzzi bad dat helemaal met rode en gele bloemen bezaaid is, de wastafel idem dito. Vanwege onze late aankomst zijn ze al bijna helemaal verlept, maar het was ongetwijfeld heel erg mooi toen ze nog vers waren. Op de salon tafel staat een grote schaal met heerlijk schoongemaakt vers fruit
Op onze eigen patio wordt het diner geserveerd: kipsalade terwijl ik had laten weten geen vlees te eten. De ober kan het niet geloven, maar neemt het bord weer mee en komt terug met een groene salade die nog snel in elkaar gedraaid kon worden. Het hotel heeft geen eigen keuken; alles komt bij zusterbedrijf Ocean Villa’s vandaan dat zo’n 6 kilometer verderop aan de andere kant van Grand Baie gevestigd is. Wij zijn in gehucht Pereybère terechtgekomen en niet in Grande Baie zoals de bedoeling was. Het hotel serveert ook geen bier en een fles wijn kost EUR 25 zo laat de ober weten. Dezelfde flessen die in de supermarkt voor EUR 5 te koop zijn. Dus gaan we snel even naar de supermarkt om een voorraadje voor de komende dagen in te slaan, inclusief een fles rosé champagne.
Midden in de nacht wordt ik opgeschrikt door een hels kabaal bij de boven buren. Toiletten doortrekken, douchen, hoesten, rochelen en dat alles om 0500. Jan veronderstelt dat het vast mensen zijn die vroeg op moesten om een vliegtuig te halen, maar dat zal blijken ijdele hoop te zijn; dit circus zal 4 nachten achtereen herhaald worden en telkens zeker een uur aanhouden.
Dinsdag 15 maart.
Er staat inmiddels 57 op de teller en mijn kado had uit een iPad zullen bestaan indien we niet ruim twee uur met inchecken bezig waren geweest. De champi houden we onder de kurk tot vanavond en we gaan het eiland aan de oost kant verkennen. En proberen ergens een Orange sim card met airtime te organiseren want Vodacom werkt niet. Na het ontbijt en het voeren van een locale brutale bird, lees ik even email uit op de hotel laptop, betaal de resterende verblijfskosten en reserveer een tochtje met een catamaran naar ilôt Grabriel. Daarna gaan we op pad. De kustweg is een smalle weg en de Mauritianen rijden niet als halve wilden zoals in Z.A. maar als complete gekken. De reis voert langs dorpjes zoals Cap Malheureux, Grand Gaube, Germain. Van de kust is weinig te zien want rond elk huis is een dikke muur gebouwd en er is geen vierkante meter meer onbebouwd gebleven op het eiland. In Grand Gaube slagen we er in (na van winkel naar winkel gestuurd te zijn) om een Orange card en airtime te bemachtigen. En ook hier een kleurrijke Hindu tempel zoals je ze bijna in elk gehucht vindt. Alle geloven zijn hier op het eiland te vinden zonder dat ze elkaar de hersens inslaan.
In Riviere Du Rempart begint het opnieuw te gieten en het lijkt er niet op dat het snel voorbij zal zijn. Bij “the Dutch landing” gaan we toch even de auto uit om in ieder geval een foto van het monument te maken waar de eerste nederlanders aan wal kwamen. Ten tijde van Prins Maurits, vandaar de naam van het eiland: Mauritius. De nederlanders zaagden alle ebbenhout om, en moordden de Dodo uit. Het was een tamelijk tamme grote vogel, dus gemakkelijk vlees. Daarna kwamen de engelsen en fransen die vrijwel de rest van alle tropical forest clearden. Er is nog slechts een heel klein stukje over: het Black River Forest waar je nog een beetje het gevoel krijgt van hoe prachtig het ooit geweest moet zijn voordat de kolonisten hun intrede deden. Alles wat ooit woud was, werd omgetoverd in sugar cane. En inmiddels zijn we weer een stapje verder: waarom je leven lang ploeteren om je brood met sugar cane te verdienen, terwijl je nu lekker kunt cashen door het terrein aan een project ontwikkelaar over te doen? De cement auto’s rijden af en aan en de gebouwen worden de grond uitgestampt. Zo ook naast ons hotel waar om 0700 de haakse slijpers al door het beton ijzer beginnen te janken.
Mauritius is 1865 km2 groot met 330 km kustlijn en stranden. Tot 1505 woonde er geen hond en het tropische eilandje werd ontdekt door een portugese zeiler, te samen met de andere naburige eilanden Rodrigues en La Reunion. Dit eilanden groepje kreeg de naam Mascarene Archipelago. Nadat de kolonisten hun intrede hadden gedaan, werden er bij gebrek aan locale werkers, uit Afrika, India en China heel veel slaven geimporteerd om op de sugar cane velden te werken. De bevolking is van 0 naar 1.200.000 gegroeid en het eiland is sedert 1968 een zelfstandige parlementare republic. En alhoewel engels de officiële taal is, wordt er hoofdzakelijk creools gesproken: een variant van de franse taal.
In de gietende regen bereiken we via liefelijk klinkende dorpjes zoals Trou d’Eau Douce, Beau Champ, Deux Frères, grand-, en petit Sable, Bambous Virieux, Providence, Bois des Amourettes, Rivière des Créoles, Ville Noire en de grotere plaats Mahebourg in het zuid oosten. We nemen daar de motorway terug naar ons hotel in het noorden. Die weg voert dwars door Port Louis dat een grote verkeers chaos is waar men zich doorheen moet zien te worstelen. Maar je kunt nu eenmaal niet om Port Louis heen. Daarna volg je het bord van het plaatsje Pamplemousses richting het noorden. De motorway eindigt tenslotte in Grand Bai.
Shabu shabu
’s Avonds eten we bij de japanner waar Jan eindelijk weer eens shabu shabu op de kaart treft. En ook hier: alleen voor twee personen. Het duurt even voordat het doordringt dat Jan gewoon twee porties eet en betaalt. Jan vindt het leuk om het zelf te doen, maar wij krijgen er een kok en we slagen er niet in om hem weg te sturen zodat Jan zelf z’n handeltje kan regelen. I want to do it myself, probeert Jan, yes sir, maar de kok blijft de groenten en het vlees gewoon zelf in het hete water gooien. Shabu shabu is een japanse gerecht waarbij je flinterdunne plakjes beef heel even doopt in kokend water waarin knoflook en zeewier getrokken zijn. Je kiepert er de groenten bij zoals shiitake, tauge, kool, wortel etc. om de bouillon nog geuriger te krijgen. Het vlees doop je vervolgens in een tahin-sausje (gemaakt van tahin, rijstwijn, soya- en pepersaus). In tegenstelling tot in Z.A. blijkt eten bij de japanner een peperdure uitspatting.
Weer terug in ons hotel is het even opgeklaard en gaan we op de ligstoelen zitten om naar de donkere oceaan te kijken. En dan opeens duikt de ober op met een chocolade verjaardagstaart! Heerlijk, maar nu even niet. We zetten hem in de koelkast en beginnen er morgen bij de koffie wel aan. Nu hebben we lekkere champi!
Woensdag 16 maart
We hebben besloten vandaag de westkant van de kust te gaan verkennen. Wat ooit kustweg was, is helemaal door de grote mega hotels toegeëigend zodat je het eerste gedeelte verplicht weer langs Port Louis en quartre Bornes voert. Een tijdrovende aangelegenheid. Alleen een uitstapje naar het publieke strand van Trou Aux Biches zit er in. We spotten er een heel mooi zwart-wit-gestreept visje tussen de rotsen op de bodem, en Jan waadt een eindje blootvoets door het water. De kaart die we van het verhuurbedrijf kregen blijkt 10 jaar oud en niet echt meer up to date. We komen dus ergens anders uit dan gedacht. Is helemaal niet erg want hierlangs hadden we op de terugweg zullen komen. We rijden dus in omgekeerde volgorde. Het is een keurig onderhouden weg ons langs Mare aux Vacoas , een heel groot zoetwater meer, voert. Daarna volgt het Grand Bassin. Ik geloof mijn ogen niet: een twee kilometer lange vierbaans weg met parkeerplaatsen voor auto’sen bussen zo groot als voetbalvelden. Het is een heilig meer en soort Mauritaanse Ganges voor de Hindoe’s. Het is inmiddels weer zwaar bewolkt en er zijn nauwelijks bezoekers. Aan het begin staat een heel groot bronskleurig beeld met een vriendelijk gezicht en Cobra om haar hals. Verder is het een en al kitsch, maar dat vind ik van Hindoe en Taoistische tempels al heel gauw.
Ver vervolgen de weg naar het black river forest met watervallen en een view point dat uitkijkt naar de zuid-west-kant van het eiland. Het is gelukkig droog en het zonnetje laat zich even zien. We maken er een wandelingetje langs een beekje waar allemaal kikkertjes voor ons uitspringen. Daarna rijden we het forrest uit via Chamarel waarna we de vele haarspeldbochten verder naar beneden gelegen kust bereiken bij Grande Case Noyale. We kruipen langs de kust omhoog via Petite Case Noyale, Petite Riviere Noire, Grande Riviere Noire (ja, ze zijn ontzettend creatief geweest bij het verzinnen van namen), La Pieneuse, La Mirole, Tamarin en daar komen we weer op de weg naar het noorden, jawel door Port Louis, waar we in de chinese wijk in een verkeerschaos en hevige hoosbuiten terechtkomen. Maar op goed geluk weten we de weg richting Grand Baie en Pereybere weer op te pikken.
Donderdag 17 maart
We worden om kwart voor negen opgehaald met een BMW om naar het dock te gaan. Een ander stel uit ons hotel blijkt ook mee te gaan. Hazel and Steve from Brittain. We worden afgeleverd bij een hotel foyer waar het zwart ziet van de mensen. Er liggen zeker 15 catamarans te wachten om alle volk te herbergen. Op onze catamaran is hooguit plaats voor 10 personen, maar er worden er vrolijk 20 opgepropt (à EUR 50 pp, zo heb je zo’n boot er wel heel sneu uit!) . Jan, ik, Hazel en Steve vertrekken naar de voorplecht. Dat is geen goede plek aldus de scheepsjongens want daar wordt je kleddernat. Wij vinden dat helemaal niet erg, maar bovendien; er is nergens anders plek. Er komen nog twee stel Mauritianen bij ons zetten. Volgehangen met goud en met designer zonnenbrillen uitgerust.
Als we eenmaal het reef gepasseerd zijn wordt de oceaan tamelijk ruw met hele hoge golven. De eerste spatten hebben we al binnen waarna er een paar keer een hele golf over ons heenspoelt. Niemand heeft meer een droge draad aan het lijf en het zoute zeewater bijt in je ogen. Maar we klagen niet. Integendeel; we hebben het grootste plezier en we gieren het uit van de lach. Vooral om de jongen die helemaal voorop de plecht zit. Hij ging daar stoer zitten en bij elke golf is het prijs. We varen langs Coin de Mire. Een heel stijl onbewoond rotseiland, tevens beschermd natuurgebied, waar vogels broeden. Vlak bij dit eiland ligt een egyptische oorlogsbodem. Wat doet die hier in ’s hemelsnaam? Niemand die het weet.
Als we ilôt Gabriel en ile Plate naderen, worden de golven minder, maar tussen beiden eilandjes staat er toch nog behoorlijk veel deining. Geen snorkel weer derhalve en er wordt gewaardschuwd voor een erg sterke stroming. Als we allemaal van boord zijn, gaan de meesten te water. Wij ook. Er valt nauwelijks tegen de stroming op te werken en ik word 20 meter verderop weer op een zandtong gesmakt. Het is prachtig helder water maar slechts een enkeling blijft z’n best doen om de stroming de baas te blijven. Op het eilandje staan een paar bankjes met parasolletjes waar straks een lunch wordt geserveerd. Verder een paar figuren die hier kennelijk in de zomermaanden verblijven en een soort Robinson Crusoë hut gebouwd hebben. Jan en ik besluiten het eilandje te gaan verkennen, want we zijn niet zulke strandliggers. We komen bij een grote boom waar een jonge vogel inelkaar gedoken zit en door 3 van die drie kleine opschiettende rotjochies wordt belaagd. Het is een paille-en-queue ofwel een white-tailed tropicbird. Met een prachtig lange witte staart. Die heeft dit jonge beest nog niet die angstvallig op de terugkeer van z’n moeder zit te wachten en om van die rotjochies verlost te worden. Ik de etterbakkies in het frans en engels toe, maar ze zeggen het niet te begrijpen. Hun ogen en lichaam spreken een andere taal. Ik besluit hier te blijven totdat ze aftaaien, en inderdaad na 10 minuten geven ze het op en vertrekken richting lunch. Daarna vervolgen wij ons pad met rondom uitzicht over de oceaan. De golven leveren een spectaculair schouwspel waar ik nauwelijks genoeg van kan krijgen. Daarna begeven wij ons ook naar de lunch die vrijwel iedereen al achter z’n kiezen heeft.
Hazel en Steve zitten nog aan de tafel en vragen wij wat wij gedaan hebben. Zij blijken hetzelfde wandelingetje te hebben gemaakt. Hazel voegt er stralend aan toe dat Steve has proposed to her. On his knee’s. She thought it would never happen. En vandaag is het ook nog eens haar verjaardag! Haar 38e. Ze is helemaal gelukkig.
Er loopt een fotograaf rond die iedereen …tig keer op de foto zet, in de hoop dat er veel gekocht zullen worden. Hij wijst naar his office. Een heel klein roundaveltje met rieten kapje waar z’n laptop en een generatortje in staat. Hij heeft best leuke foto’s gemaakt, maar ik hoef mezelf echt niet in veelvoud uitgeprint te hebben. Hij kan ze ook op een DVD zetten, maar ook daaraan gevoelen wij niet de behoefte. We kiezen één leuke foto uit. Van mij op de catamaran. De jongen is diep teleurgesteld dat we niet veel meer kopen. Maar EUR 5 voor een printje is niet bepaald een koopje! Hazel en Steve nemen de DVD. Dat kan ik me wel voorstellen dat je een DVD wilt hebben van de dag waarop je een huwelijks aanzoek kreeg op een tropisch onbewoond eilandje in de indische oceaan.
De tocht terug verloopt veel minder ruw dan op de heenweg. Ik gluur het water oppervlak en de horizon af, op zoek naar dolfijnen. En dan opeens zie ik een heel klein bruin driehoekje vlak naast de boot opduiken. Dolfijnen!!!! Roep ik. Het blijken er twee te zijn die slecht twee keer naast de boot opduiken. Het merendeel der opvarenden missen de sighting.
We gaan terug naar het hotel. Daar blijkt ook Hazel een taart gekregen te hebben en Steve vraagt ons aub een stuk mee te komen eten. Wij krijgen er een biertje bij, zelf zitten ze aan de champagne! Wj eten ’s avonds bij de Thai, but I am not impressed. Ik heb wel eens betere gegeten. In Thailand. In het Sukothai hotel waar wij in Bangkok altijd verbleven zat (zit?) echt een fantastisch Thais restaurant met daarnaast een vijver vol met lotus bloemen.
Vrijdag 18 maart
Na het ontbijt vertrekken wij naar Port Louis. We hebben tijd genoeg en willen even naar het Waterfront. De twee biertjes die wij nog over hadden, zetten we bij Hazel en Steve buiten op tafel. Het is wederom zwaar bewolkt en in Port Louis begint het te motteren. Het Waterfront is erg aardig. Oude haven gebouwen die zijn gerenoveerd en tot winkeltjes en restaurantjes omgetoverd. Er is ook een hele grote overdekte kunst/soevenier markt. Jan koopt er een kits-dodo en ik een flesje met 7 kleuren zand die samen een patroontje vormen van een palm en dodo. Daarna gaan we richting het vliegveld waar we royaal op tijd aankomen. Een klein glaasje tapbier van 20 cl kost EUR 5,60. Ben ik niet meer van deze tijd en is dit normaal? Onze mauretaanse roepies zijn op, maar EURO’s en Dollars worden ook geaccepteerd.
Brokken piloot
De vlucht naar La Reunion vertrekt te laat, maar het is slechts een kwestie van opstijgen en weer landen. De piloot is echter vergeten te leren hoe om te landen. Hij heeft veel te veel snelheid en wordt met een exftra boog opnieuw op de landingsbaan aangeloodst. Hij heeft nog steeds te veel vaart, klapt op de grond en moet gierend op de remmen. De staart van het toestel komt bijna omhoog. Verder verloopt het allemaal heel soepeltjes en bij aankomst staat iemand ons op te wachten om naar de huurauto te brengen. Die had ik in St. Pierre gehuurd, maar we worden helemaal meegenomen naar Tampon, een half uur rijden van het vliegveld vandaan, in de verkeerde richting dan die wij moeten gaan, en daar ben ik helemaal niet blij mee. Want dit gaat rijden-in-het-donker worden naar onze eerste overnachtingsplaats in St.Philippe. Bij de verhuurder aangekomen, eist diens vrouw een deposit. Ik leg haar in m’n beste frans uit dat dat niet is afgesproken, maar ze blijft maar doorzeuren en Jan is al bereid om z’n creditcard te trekken en EUR 800 aan deposit achter te laten. Maar daar komt helemaal niets van in, is ze nou helemaal gek. Ik schuif haar de correspon-dentie onder haar neus waarna ze haar pogingen staakt. Maar het is wel duidelijk dat dit niet diegenen zijn waarmee ik via email de huur afspraak maakte. Lichtelijk aangebrand vertrekken we en moeten onze weg in den vreemde in het donker zien te vinden. Bijkomend nadeel is dat ze hier aan de verkeerde kant van de weg rijden, maar Jan heeft daar kennelijk minder last van dan ik.
Veel later dan gepland, arriveren we bij Le Pin Pin d’Amour, een zogenaamde Table d’hôte in Basse vallee/St. Philippe. De kerstboom en –stal staan nog steeds uitgestald en op diverse plaatsen in de kamer hangen nog de ballen en andere glitterslingers. Er zit nog een ander stel aan tafel en wij moeten aperitiefjes proeven. Allemaal zelf gebrouwen door de uitbater. Het diner bestaat uit een slappe loempia vol met witte saus en ham. Bij het reserveren moest ik eventuele diner-voorkeuren opgeven. Geen vlees dus. Dat heeft de uitbater wel gelezen en adviseert de ham maar tussen de drab uit te vissen. De slappe hap gaat in z’n geheel en onaangetast terug naar de keuken. Met de rest van het voedsel is het al even treurig gesteld. Het andere stel zit ook met lange tanden te eten. Hij is 57, leraar en woont met haar (62 en iets in de administratie) in St. Denis. Dat ligt in het noorden van het eiland. Ze hebben een dochter van 22, maar die heeft haar heil in Canada gezocht waar ze studeert.
Daarna vertrekken we naar onze kamer. Piepklein met een bed van 130cm. De hele nacht door wordt er in een van de aangrenzende kamers het toilet om de haverklap bezocht en doorgetrokken en begint er een ventilator op luidruchtige wijze op gang te komen en irritant te zoemen.
Zaterdag 19 maart
Het ontbijt bestaat uit brood, eigengemaakte jam, koffie, thee en een sapje. Typisch frans. Er blijken nog twee andere stellen ook te gast te zijn geweest. Een bejaard stel, en een jong hevig verliefd stel. Zo schattig om te zien! Ze kunnen niet van elkaar afblijven. Zouden die vannacht wellicht uitgebreid bezig zijn geweest?
Goudgele rijpe geurige banaan
De tuin rond het huis is een grote bloemenweelde en fruitbomen. In de verte is de oceaan te zien. Na het afscheid, rijden we langs de oost kust naar Ste. Suzanne. Het is een prachtig landschap met keurige huisjes. Hoe totaal anders dan Mauritius. Ook de weg is keurig onderhouden. Onderweg stoppen we op een paar plaatsen langs de weg zoals de Pointe de la Table waar we een wandelingetje maken. De golven spatten hoog tegen de rotskust op en vormen grote waaiers van druppels. Langs het paadje zitten mensen te braaien, kletsen en drinken en bij een stel hangt een tros bananen. Gelet op het karige ontbijt vanochtend heb ik wel trek in zo’n prachtig rijpe goudgele banaan en vraag of ik er een kan kopen. Kopen? Hoezo? Zoek maar een lekkere uit en neem er nog eentje voor onderweg mee! Mijn mond valt open, mijn dank is groot en de banaan goddellijk lekker. Onze tocht voert langs lava-uitlopers van Le Piton de Fournaise. De meest aktieve vulkaan ter wereld. In 2007 was z’n uitbarsting zo enorm, dat de gloeiende lava in brede linten langs de berghellingen, over de weg waarop we nu rijden, richting oceaan is gekropen. Behalve een monument, is er aan de weg niets meer te ontdekken. De uitbarsting in 2010 mocht geen naam hebben.
La Reunion ontstond zo’n 300 miljoen jaar geleden uit een barst in de aardkorst waarbij als eerste Le Piton des Neiges werd gevormd. De hoogste (3070 meter) en dus oudste vulkaan op het eiland. Deze vulkaan is ook nog aktief, maar lang niet zo’n opgewonden standje als z’n minder hoge broertje Fournaise (2631m). Het eiland is 2500 km2 groot met een omtrek van 207 kilometer. Er wonen zo’n 750.000 mensen. De economie drijft op rietsuiker, vanilla and perfume plants such as geranium et vetiver. Maar volgens mij drijft het eiland op subsidies uit Parijs. Het kent een tropisch klimaat met twee seizoenen: winter van mei tot november. De eerste kolonisten brachten hun franse, indiaase, chinese en madagascarse tradities en folklore mee en de keuken is creools met pittige spijzen, witte rijst, bonen, uitjes en bladeren van eetbare planten. Maar gehakte tomaten, uien en hete pepers zijn ook een geliefd gerecht. Er wordt nauwelijks tot geen engels gesproken en de toeristen die er komen zijn hoofdzakelijk franzosen die naar hun provincie-in-den-vreemde komen, gekombineerd met een bezoek aan Mauritius.
Lava tuinen
Bij Anse des Cascades stappen we opnieuw uit, bij de lava tuinen. De kust hier bestaat uit een heel groot lava veld met daarin gaten waar het zeewater door omhoog spat. De weg voert langs plaatsjes zoals Ste-Rose, Ste-Anne, St-Benoit , Bras-Panon en bij St-Andre nemen de de route naar le cirque de Salazie. Een smalle haarspeldbochten weg voert ons verder de cirque in richting Hell-Bourg. Er zijn 3 van deze cirques: cirque de Mafate en cirque de Cilaos en Salazie. De cirques zijn vroegere kraters met hoge stijle bergwanden en in Salazie met ijzingwekkend diep uitgesleten snelstromende rivier: La Riviere du Mat. Hell-Bourg is/wordt met subsidie uit Parijs gerestaureerd en heeft een paar aardige felgekleurde huizen annex winkeltjes en restaurantjes met lange tafels die busladingen bezoekers tegelijk aan kunnen. We lopen er een rondje en bij terugkomst bij de auto blijkt de linkerbuiten-spiegel zoek. Ligt gebroken op de grond. Hoe dit heeft kunnen gebeuren is ons een raadsel. Het woord ‘cirque’ deugt in zoverre niet, omdat je niet kunt rondrijden, anders dan via een karre-spoor en dat avontuur gaan we maar niet aan. We rijden de cirque nog een stukje de andere kant op naar Mare à vieille Place waarna we onze weg naar de volgende hôte de table leidt, in St. Suzanne. Een blokhut hoog in de bergen met in de verte wederom ocean-view. Het is een keurig hutje met twee kleine handdoeken die je evengoed voor schuurpapier kunt verslijten. De uitbaatster brengt twee glaasjes eigengemaakte sap en laat ons verder met rust omdat we op zoek willen naar een restaurantje. Maar zaterdag zal blijken de dag-van-de-gesloten-restauranten te zijn. We belanden uiteindelijk bij een chinees-met-buffet-diner. Het aantal groentenschotels is beperkt tot twee van de zeker 30 gerechten die er uitgestald staan. Maar ze serveren heerlijk tapbier.
Zondag 20 maart
We hadden om 0900 het ontbijt besteld maar worden pas om kwart voor tien wakker. Met de excuses aan de uitbaatster, maar die merkt op dat het tenslotte onze vakantie is, en dus nix aan de hand. Ze heeft haar best gedaan met veel vers fruit, baquettes, cocosmopjes, gefrituurde maniokkoekjes, eigen gemaakte jammetjes. Ze blijft er bij zitten en kletsen. Ze is al op leeftijd, ronder dan lang, maar ontzettend aardig. Ze vertelt dat zij en haar man 7 dagen per week werken op de landerijen en dus geen tijd voor vakantie. Ze heeft 3 kinderen waarvan er één in België voor verpleegster studeert. Die dochter toert toevallig net door Nederland en liet haar moeder weten geen bal van de taal te verstaan.
We nemen afscheid van haar en besluiten via het noorden naar onze volgende bestemming, La Plaine-des-Cafres, te rijden. Er steekt en flinke cameleon de weg over, die ik maar even versneld naar de veiligheid van de berm breng. We rijden nog steeds op dezelfde weg die rond het eiland langs de kust cirkelt. Via Ste-Marie bereiken we de hoofdstad St-Denis. Een grote stad met een heel grote langgerekte begraafplaats tussen de weg en de oceaan. De weg is uit de rotsen gehakt. Kilometers lang zijn er netten gespannen langs de stijle rotswanden om vallend gesteente op te vangen. Het strand bestaat uit een smalle strook zwart zand waar weinig tot geen strand aktiviteiten plaatsvinden. In St-Paul gaan we op zoek naar een boulangerie. We vinden een prachtige taartjes winkel waar we stokbrood kopen en hot chocolate drinken want de espresso machien, serveert bij gebrek aan…??? g een capuccinno. Bij Saline les Bains gaan we naar het zout museum en kijken we naar de spectaculaire golfslag op de rotsen. Het waait erg hard en het zeewater spat tegen mijn camera lens aan. Als ik een foto wil maken moet steeds eerst de lens gepoetst. Buiten het museum liggen een aantal zoutbedden en in het museum wordt alles haarfijn uit de doekjes gedaan aan de hand van interaktieve multimedia waarvan 80% het niet blijkt te doen.
Via St-Leu, Les Avirons, Entang-Sale, St-Louis rijden we weer op St. Pierre aan richting eind-bestemming.
Dat blijkt wederom een blokhot te zijn met twee kamers. Het is best een ruime kamer met grote badkamer die ook voor invaliden geschikt is. Toilet met beugel en douche met beugel. Minder dan een vierkante meter, geen douche wandje of gordijn en met links direkt de wastafel. Ik vrees dus grote wateroverlast, maar het blijkt een waterbesparende douche te zijn waar nauwelijks water uitkomt en je van de ene druppel naar de andere moet springen. Eigenlijk een dom idee zo’n waterbesparende douche, want des te minder water er komt, des te langer je er onder moet blijven staan om nat, laat staan schoon, te worden.
De tent wordt gerund door Gabriel en zijn vrouw. Hij heeft een heel aardig gezicht, maar een ontzettend slecht gebit. Er kruipt een klein kind rond. Dat blijkt een ongelukje want de overige 3 kinderen zijn al dik in de twintig. Zij ziet er uit als een sloddervos met slobberend shirt vol met vlekken en flodderbroek. Het verhaal dat hij nederlanders-met-farm-in-Afrika op bezoek heeft, doet in minder dan no time de ronde en binnen 10 minuten staat er een neef van beneden uit het dorp op de stoep voor een praatje. De neef weet toevallig een peugeot garage, want gisteren is ook de rechterbuiten spiegel op onverklaarbare wijze uit z’n huisje gevallen. Ook stuk. Na de gezellige causerie vertrekt de neef weer naar het dal. De neef z’n dochter verschijnt eveneens ten tonele; zij studeert engels en kan dus leuk even op ons oefenen. In een oogwenk hebben we trouwens ook een kat, rood, met vieze ogen, zielige uitdrukking en wurmen. Volgens Gabriel is hij komen aanlopen, krijgt te eten, maar geen verdere verzorging. Ik vertel hem dat de kat wurmen heeft en z’n dochter daardoor mischien wel besmet raakt, en dat het dus maar beter is hem een anti-wormen-kuur te geven. De besmetting-van-het-kind-boodschap treft doel; hij zal naar de dierenarts gaan. En laat hem dan ook gelijk kastreren raad ik Gabriel, maar dat zal hij wel te duur vinden. Zijn enige bron van inkomsten vormt immers deze table d’hôte. Hij heeft in Parijs gewerkt, maar werd er gek van de drukte en hektiek. Dan maar liever hier ondanks de krappe financiële situatie. Z’n oudste kinderen wonen nog steeds in Frankrijk.
Ons diner bestaat uit stokbrook, kaas, fruit en wijn. En onze buren? Hetzelfde bejaarde echtpaar dat we in St.Philippe troffen. Ze zijn beiden net zo oud als Jan, ontzettend sportief en reislustig. Ze blijven 2 weken in LR en gaan daarna 2 weken naar Mauritius. Ze wonen in Orleans en hebben het geweldig naar hun zin. Ze vertellen over hun bezoek vandaag aan Piton de la Fournaise en de tocht die zij hebben gelopen.
Maandag 21 maart
Gabriel heeft een heerlijk ontbijt gemaakt met verse baquettes, banaan, goddelijk eigen gemaakte pruimenjam, sapje en hij heeft zelfs groene thee. Na het ontbijt begeven wij ons op weg naar de Fournaise. Het is wederom bewolkt en motterig. Dat belooft wat straks nog hoger in de bergen die nauwelijks zichtbaar zijn. We bezoeken eerst het museum alvorens verder naar de Piton omhoog te kronkelen. De uitbarsting van 2007 is bijzonder goed gedocumenteerd in woord en geschrift. En hier doen de interaktieve multi media speeltjes het wel. En verder heel veel informatie over het hoe, wat en waarom van een vulkaan. We kijken een poosje naar de film uit 2007, maar die is veel te langdradig. Daar zouden ze een kortere samenvatting van moeten maken zou je ’t mij vragen. En er is een schilder die van de uitbarsting van 2007 zeker 60 schilderijen heeft gemaakt die in de expositie hal op de eerste verdieping hangen. Ik koop er een paar aanzicht kaarten en gaan opweg naar de krater. Het weer knapt gelukkig op en de route loopt door een prachtig woud. We zijn niet de enigen die naar de krater gaan. Het ene kleine huurautootje na het andere. Als we het woud verlaten hebben, verandert het landschap in een maanlandschap. De weg eindigt op een grote parkeerplaats waar de diverse wandel routes uitgezet zijn. De route naar de hoofdkrater is 19 kilometer heen en terug over een nogal ongelijk terrein. Ik durf dat gelet op mijn voet niet aan en Jan krijg ik al helemaal niet zover. En aangeboden heli vluchtjes over de hoofdkrater voor EUR 500 kunnen we ons echt niet veroorloven. We besluiten de kortste route te nemen naar de meest dichtbijgelegen bij-krater. Het is een tamelijk stijle afdeling en Jan geeft op een bepaald punt op. Hij gaat terug, ik loop door naar de bijkrater. Er is geen vulkaan aktiviteit en dus ook geen gat met kokend hete lava of zo te zien. Ik maak een paar foto’s en keer terug. En dan opeens vallen de wolken over de bergwanden en rollen over de vlakte waarin de bij-krater zich bevindt. Een heel apart gezicht. Jan vertelt dat hij mij in de wolken zag verdwijnen. Ik loop hem achterop en samen leggen we het laatste stuk naar de parkeerplaats af. Vlakbij is een restaurant met uitzicht over de oceaan, maar tegen de tijd dat wij er zijn is het restaurant in een grote wolk gehuld. We eten er wat en besluiten richting La Plaine-des-Palmistes te rijden. Een prachtige route, maar het begint weer te gieten. Onderweg zijn de bermen begroeid met wilde hibiscus, wilde fuchsia’s, blouwe blommen, en nog een paar palmvarens waar de plaats haar naam aan dankt. Daar waar de varens ooit in grote hoeveelheden op vlakkere gedeelten stonden, zijn ze verdwenen ten koste van suikerriet. Zo’n suikerrietplant gaat gemiddeld 7 – 10 jaar mee. Blijft gewoon steeds vanzelf weer terugkomen.
We kopen opnieuw stokbrood, kaas en wijn, want het aantal restaurants dat we zijn tegengekomen is nul. En twee tinnetjes kattenvoer voor onze leenkat. Heel even breekt de zon door en dus ook maar heel even laat de Piton des Neiges zich zien. Terug in de blokhut lenen we een bord van Gabriel en de kat schrokt de inhoud van het tinnetje met een sneltreinvaart op. We hebben nieuwe buren gekregen en ook die weten al dat wij nederlanders-uit-afrika-met-een-gamefarm zijn. Ze willen graag ons adres voor het geval dat.
Gabriel komt buurten met 3 glazen en een fles eigen gebrouwen rum. Hoe voelde zich een beetje schuldig dat hij ons geen koud biertje kon aanbieden. Hij blijkt te roken maar hij gaat op de handrail zitten waar de rook van ons wordt afgeblazen. We hebben het over Japan, de politiek en kosten levensonderhoud.
Dinsdag 22 maart
Gokje
We pakken onze spullen en geven de kat het laatste tinnetje voer. Elke keer moet ik z’n ogen schoonmaken hetgeen hij al spinnend toelaat. Ik doe dat als hij bij Jan op schoot in en in gelukkig ligt te wezen. Want daar ligt de kat zodra Jan een boek oppakt of krant openslaat. Ik wens hem het aller allerbeste toe en spreek de hoop uit dat het volgende bezoek ook zo lief zal zijn als wij.
Na wederom een heerlijk ontbijtje, waarbij sloddervosje zich voor het eerst weer even laat zien, gaan we richting Peugeot garage in St. Pierre. Het is een mega gebouw met diverse afdelingen waaronder “spareparts”. Achter de balie vindt de medewerker in no time een linker- en rechterbuitenspiegel in z’n computer voor een Peugeot 206. We gokken wat twee zulke kleine dunne spiegeltjes ons zullen gaan kosten. Een euro-tientje zomaar schat ik, Jan denkt wel twee-euro-tientjes. De uitslag van deze prijsvraag vinden we bij de kassa: 65 EURO. Bijna net zoveel als de huur voor 4 dagen. Maar we hebben weer spiegels en klikken ze in de lege oogkassen. We besluiten aan het strand nog ergens koffie te drinken alvorens op het vliegveld te gaan zitten wachten. Er is een aardig zandstrandje in St. Pierre waar ik zelfs dames topless voorbij zie paraderen. Weer terug bij de auto krijg ik de schrik van m’n leven: mijn buitenspiegel is weer weg! Ligt weer op de grond. Gelukkig is hij op z’n rug gevallen en niet op z’n gezicht; hij is dus nog heel. Maar ik houd hem angstvallig vast en zal hem er terug bij de verhuurder nog snel wel even indrukken. Omdat we er in het donker aankwamen, kunnen we het adres van de verhuurder niet vinden. Iemand bij een tankstation is zo lief om voor ons uit te rijden naar de plaats des verhuurs. Ik druk mijn spiegel terug in de lege oogkas en we vertellen de verhuurder dat hij er wel heel erg gemakkelijk uitvalt. Dat we nieuwe hebben gekocht vertellen we niet, want ik zie het al voor me. Als we spiegels stukmaken, zullen we nog wel meer stukgemaakt hebben en dus met eindeloos gezeik tot gevolg.
Hij brengt ons weer naar het vliegveld. Een klein gebouwtje met een piepklein souvenier winkeltje en terrasje waar we een tapbiertje nemen in afwachting van de vlucht. Het blijkt hetzelfde toestel te zijn dat met slechts 18 passagiers terugvliegt naar Mauritius. Deze piloot heeft het onderdeel “landen” heel goed bestudeerd. Het verloopt allemaal heel gladjes. Twee uur later zitten we op vlucht SA191 terug naar JNB. Het toestel zit opnieuw volgepropt tot aan de laatste stoel toe. Voor mij zitten twee vette zwijnen op drie stoelen die samen gemakkelijk 500 kilo wegen. Zij zet haar stoel direct naar achteren en elke keer als ze beweegt kraakt de stoel gevaarlijk en ben ik bang dat de stoel breekt en ik geplet word. Bij de maaltijd kan worden gekozen voor kleine flesjes wijn: leopards leap. Ziet er echt schattig uit en ik moet maar eens uitzoeken hoe ik daar voor onze lodge ook aan kan komen.
Nouveauté
De piloot vertelt ons dat het een volledig automatische landing gaat worden. Hij hoeft er zelf niets aan te doen. In één lange prachtige lange glijvlucht, vlijd het toestel zich tegen de grond. In JNB regent het niet, maar het scheelt niet veel. De koffers zijn er net zo snel als wij en Nici staat ons op te wachten. Bij de douane kreeg ik nog wel een preek dat ik m’n permanent residence sticker in mijn paspoort moet laten plakken. Mevrouwtje, dat weet ik ook wel, maar het paspoort is nog gloedje nieuw zoals u wel kunt zien.
Woensdag 23 maart
Nici maakt het ontbijt, we rekenen af en gaan richting huis via Woolworths. Ik had nog een pakje bij Eluisa zullen ophalen, maar die missie is mislukt. Het pakje staat en blijft voorlopig op Morukuru waar we het wel een keer gaan ophalen. Tegen twee uur zijn we thuis en iedereen blijkt nog te leven, het huis staat er nog, kortom alles lijkt goedgegaan te zijn. Alleen heeft Jurjen onlangs z’n hoofd heel erg gestoten en is daar erg beroerd van geweest. We vermoeden een lichte hersenschudding. Hij moet het rustig aan doen en ze blijven gewoon nog even langer. En het is niet Onyx die zich misdragen heeft, maar Raja. Die is een hele nacht weg geweest. Jurjen had tot 00.00 tevergeefs op haar gewacht en geroepen. Rotwijf. Verder was oom Koos tot afgelopen maandag gebleven, dus ze zijn eigenlijk bek af van het entertainen van oom Koos. En van de cheetah wei is dus ook niets terechtgekomen.
Ik heb lekkere dingen voor een heerlijke maaltijd bij Woolworths gekocht en had nog een kleinig-heidje voor Hedwig van Mauritius meegenomen. Drie soorten suiker in geschenkverpakking met een Dodo erop.
Vrijdag 25 maart
Hedwig en Jurjen vertrekken naar Kololo waar ze twee nachten gaan bijkomen van alle drukte van de afgelopen twee weken. Daarna gaan ze nog naar Pilanusberg. De dag staat verder in het opruimen, wassen en klussies die de moeite van het vermelden echt niet waard zijn.
Zaterdag 26 maart
Het heeft een heleboel papier werk gekost, maar eindelijk is het dan zover. Jan kan de rifle van Brian ophalen. Maar hij moet bij Abrie Tholo geparkeerd worden omdat onze licensies nog steeds niet afgegeven zijn. En dan mag je zo’n schietijzer niet in huis hebben, zelfs niet in de kluis. Abrie heeft verschillende schietijzers en daar mag de onze-met-door-politie-verstrekte-bewaarlisensie bij. Bij Pat en Brian blijft het kommer en kwel en ze lopen voortdurend op elkaar te mopperen. Vooral Brian, en daar voel je je als buitenstaander best lullig bij. En van de verhuizer hebben ze nog steeds geen bevestigings fax binnen. Maar volgens de telefoniste bij het bedrijf komt het heus helemaal goed.
Zondag 27 maart
Jan brengt de trailer naar Pat en Brian. Die hebben zoveel spullen over die ze niet willen meenemen, en die gaan allemaal naar Maria. Plus Maria d’r eigen spullen want ook zij moet vertrekken. Ze mogen zelf de trailer stouwen, Jan haalt hem morgen dan wel weer op en brengt de zooi naar Shongoane. Tesamen met de electrische oven die Oliver graag wilde hebben.
Maandag 28 maart
Jan vertrekt en neemt A&O ook mee om bij het afladen te helpen. Het wordt een hele volks-verhuizing. Begin van de middag belt Jan: morgen nog een keer. Want lang niet alle zooi kon geladen worden. In Shongoane hadden er wel zo’n 20 mensen onder een boom gezeten, praten, eten, drinken, en sommigen hadden zelfs de handen uit de mouwen gestoken. De rest blijft gewoon zitten toekijken. Iets waar Jan zich ongelofelijk over kan opwinden. Net zoals over een onbekend figuur dat ook maar opstapt en mee terugrijdt naar Ellisras zonder dank-je-wel te zeggen.
Dinsdag 29 maart
Pat wordt vandaag 71 en we gaan toch maar even feliciteren aan het einde van de middag. Eerder vandaag had ze al een lunch gehad met d’r Ellisras-vriendinnen waarvan afgescheid genomen moest worden. De stemming is niet bepaald feestelijk, daar verandert het biertje ook niets aan. Ze nemen zelf een coke-cane (cane is een goedkopere variant van rum) want dat kunnen ze wel gebruiken zo’n sterker drankje. Ze krijgt m’n boekje Taiga in Afrika. Ze kan het weliswaar niet lezen, maar wel foto’s kijken. Ze is er erg blij mee, want ze wist wel van het boekje, maar dat er haar bekende foto’s in zouden staan, dat had ze niet verwacht. En een soeveniertje van Mauritius: de 3 soorten suiker met Dodo.
We lopen even naar Maria om te vragen of ze 2 dagen in de week bij ons wil werken. Meer gaat helaas niet. En bovendien moet ze een paar dagen voor niets werken want de twee ritten naar Shongoane kosten aan diesel alleen als zo’n R800. Plus A&O twee dagen. Maria wil dat heel graag want ze wil graag by die bosveld bly. Van George heeft ze een werkelijk heel fatsoenlijke ontslag premie gekregen: 8 maanden. Die wordt ook in 8 maandelijkse termijnen uitgekeerd en dat lijkt mij heel verstandig. Wellicht kan ze nadien bij het labour-office proberen 3 dagen werkloos-heidsuitkering te krijgen.
We hebben de grote bench ook meegenomen naar Pat om daar de kat donderdag in te stoppen en naar Lesley in Rustenburg/Groenkloof te transporteren. Want daar gaat de kat naar toe. Die kent Letty ongetwijfeld nog en hij was altijd heel close met de hond van Letty. Maar het beest weet werkelijk niet wat hem overkomt en wat er allemaal gebeurt.
Woensdag 30 maart
Kater
De WLF bijeenkomst is wederom een kater. 6 leden en 3 gastsprekers. De aanwezige leden zijn weer totaal andere (Shaun uitgezonderd) dan in de vorige vergaderingen. En zij menen te kunnen besluiten, eerder genomen besluiten rücksichtslos te kunnen terugdraaien en tot onzin te bestempelen. Zaken waarvoor ik ongelofelijk veel werk heb verzet. En dan opeens beginnen ze te stemmen. Waarvoor of waartegen ontgaat mij geheel en Shaun besluit dat we een sub-committee van het WNC gaan worden zonder ook maar een split second over de consequensties na te denken. Je houdt je in met gastsprekers. Maar dit laat ik niet over m’n kant gaan. Daar gaat morgen een brief achteraan waarin ik hen haarfijn uit de doeken zal doen dat het de voorzitter is die over al dan niet stemmen gaat, dat eerder genomen besluiten door nieuwkomers niet kunnen worden teruggedraaid en om iets in een vergadering te besluiten, daar toch echt een quorum voor aanwezig moet zijn. Zijn ze nou helemaal belazerd.
De verhalen van de gastsprekers kende ik natuurlijk al, en zijn best interessant en Fred demonstreert de werking van een zogenaamde soft-gin-trap. Dit slaat met ijzingwekkend geweld dicht en vermorzelt een poot van een beest direct. Ik bespaar jullie wat er daarna nog meer gebeurt. En toch is het een toegestaan middel in Z.A. om beesten te vangen. Het is werkelijk te walgelijk voor woorden. Wetenschappelijke artikelen, lichtbeelden, het maakt allemaal nix uit. Ze zouden er een aantal op de diverse ministeries moeten plaatsen.
We hadden kleine Maria ook meegenomen, in de hoop dat ze er wat van opsteekt. Die missie is mislukt geloof ik, maar ze heeft zich tegoed gaan aan de sandwiches.
Op de terugweg moeten we nog even langs Vaalwater om op het postkantoor een pakje op te halen en nemen nog een shake bij the Bush Stop Cafe.
Donderdag 31 maart
Het afscheid
Jan is vanochtend vroeg al naar de overkant gegaan om te kijken of hij nog ergens mee kon helpen. Het is een ongeorganiseerde bende en de verhuizers zijn er nog steeds niet. En de kat in de bench krijgen was ook op een drama uitgelopen, het arme beest zit nu opgesloten in een kamertje waarin ook de bench staat.
Rond de middag ga ik met Jan mee en zie de verhuizers druk aan het inpakken terwijl Brian op een stoel zit. We kunnen toch niets doen en beloven over een uurtje terug te komen. Sharron Mahakalas is ook even langsgewipt om gedag te zeggen en een kadootje achter te laten.
Pas om vier uur is alles gepakt en geladen en vraag ik Pat of ik de kat in de bench zal doen. Dat wil ze heel graag. Het is trouwens niet onze bench, want die bleek niet in hun personenautootje te passen, maar een leen bench die nogal gammel is. Ik ga de kamer binnen en laat de kat aan m’n handen snuffelen. Ze zit als een hoopje ellende op de grond. Ik aai haar, praat met haar, dat ze naar Letty en de hond gaat, dat ze die toch wel kent. Ik houd m’n handen rond d’r lijf en schuif haar zachtjes richting de bench waar ze zelf ingaat en als hetzelfde hoopje ellende ingedoken weer gaat zitten. Zo nu en dan klagelijk miauwend. Ik blijf bij haar totdat ze de auto in moet. En blijf intussen tegen haar praten met tranen in m’n strot. Tenslotte draag ik de bench naar de auto en zet haar op de achterbank. En dan is het afscheid daar: Pat houdt het droog, maar bij mij prikken de tranen achter m’n ogen. Als ze nu juichend waren teruggegaan was het een andere zaak geweest, maar ik weet hoe afschuwelijk Pat het vindt om terug te gaan naar Ierland. We hebben A&O ook meegenomen om hen uit te zwaaien. A&O hebben allebei R100 gekregen en Abram de twee laatste strookjes met airtime à R20. Ik krijg een doos Ferro Roches voor alles wat ik voor hen gedaan en betekend heb.
Ik heb het gezelschap dat ik gisteren in de WLF meeting trof een brief geschreven en hun daarin uitgelegd dat en waarom de stemming gisteren ongeldig was en je niet elke vergadering met een ander audience contraire besluiten kunt (blijven) nemen en je gewoon aan je policy en mission statement moet houden. Dit gaat ook mijn terugtrekking als voorzitter betekenen want met ego’s zoals Deon en Fred is geen goed garen te spinnen. Die willen gewoon niet dat het WLF een succes story wordt die en de aandacht mogelijk van hun activiteiten afleidt. In mei vorig jaar zochten ze in retrospectief geen neutrale voorzitter, maar een do-nothing-puppet-on-a-string-chair. En dat past nu eenmaal niet zo goed bij mij.
Wat een treurige dag waarin ik geen draai meer kan vinden.

Maart 2011
Woensdag 2 maart
Ollie is weer terug van ziekgeweest, maar hij is nog nix waard. Slap in de benen en wij dringen aan om toch aub maar voorzichtig te zijn en te gaan liggen als het gewoon niet gaat. En als het niet snel over is: naar de dokter. Hij had Jan eerder verteld dat hij dacht dat hij doodging. Jan ried hem aan toch eerst nog even te laten bellen, want je gaat niet zo maar dood en wij nemen je wel mee naar de dokter. Hij zal het rustig aan doen belooft hij en wij gaan naar Ellisras voor de nimmer aflatende stroom aan boodschappen. Uit het kwekcirquit hadden wij al vernomen dat Wiesenhof weer open was en ik voorspel Jan dat het mij absoluut niet zou verbazen met nog steeds dezelfde uitbater. We gaan persoonlijk polshoogte nemen en inderdaad: het restaurant is met dezelfde uitbater voortgezet, maar over de voorwaarden wordt nog onderhandeld weet het ons bekende personeel te melden.
Tot mijn grote verdriet geen net geen meerderheid voor de coalitie.
Donderdag 3 maart
Lydenburg
We gaan al heel vroeg op pad richting Lydenburg in Mpumalanga. We hebben zeker 7 uur sturen voor de boeg. Mede uit hoofde van mijn voorzitterschap van het WLF, ben ik door William Fox van het Ingwe Leopard Project uitgenodigd om over zijn leopard project te komen praten, researchers te ontmoeten en bij hem en zijn echtgenote Carol te overnachten. De reistijd zou de helft zijn indien we gewoon de R33 zouden kunnen nemen, maar dat is onverminderd een pothole-traject. Dus er zit niets anders op dan via Pretoria en de tolwegen te rijden. Lydenburg blijkt tegenwoordig Masisching te heten. Althans dat staat er op de borden; het woord Lydenburg komen we nergens meer tegen. Dat woord Lydenburg overigens letterlijk te nemen. De Voortrekkers die zich in Mpumalanga vestigden hadden het er niet bepaald goed; veel ziekte en dood als gevolg van Malaria.
Zodra je Mpumalanga binnenrijdt, rij je een andere wereld binnen. Hier blijken ze machines en apparatuur te hebben voor wegenonderhoud in plaats van een potje teer op een vuurtje. En rijden er anomieme politie auto’s om de snelheidsovertreders aan te houden in plaats van met z’n allen lui onder een boom te hangen, te kletsen en zo nu en dan de camera op de snelweg te richten.
7 uur later en EUR 20 aan tol armer, staan we voor de poort van Kudu Canyon waar William en Carol een plot heben (samen met 100 andere shareholders).

We gaan eerst naar het research project in Thaba Tholo waar we Emma en Anton treffen. Jonge enthousiaste mensen die graag vertellen waarmee ze bezig zijn. Thaba Tholo maakt geen onderdeel uit van een beschermd natuurgebied. Binnen reserves wordt onderzoek genoeg gedaan, maar buiten reserves maar mondjes maat. Doel van dit project: info verzameling over data over dichtheid en gedrag van de populatie en de dynamiek binnen die pupulatie in het studie gebied. To be more specific:
Project Aim
• To determine the status of the leopard population at Thaba Tholo.
• To make recommendations as to the management of the mentioned population to the reserve management.
• To collect data on any melanistic (black) leopard presence in system, should there be evidence to support this study
• To support Thaba Tholo tourism.

Objectives:
• Determine the dynamics of the leopard population in the study area.
• Determine their prey species and their impact on the activities of the human population within the study area.
• Determine abundance of natural prey species.
• Formulate policy and make recommendations for the management of the leopard population in order to promote a sustainable co-existence of leopard and human populations.

Key Questions:
• How many established territories are there in the study area?
• What are the age structure and sex ratio of the leopard population?
• Which periods are the highest leopard activities?
• What is the typical habitat preference of leopard in these areas?
• What are the tourism practises in the above mentioned areas?
• What methods can be used to spot leopards with the least disturbance?

Anton heeft een instrument gemaakt van strak gespannen huid waarmee hij de geluiden van leeuw, luiperd en cheetah exact kan nadoen. Wij doen ook een poging, maar meer dan naar kattengejank krijgen wij er niet uit. Anton is de zoon van een pottenbakker, maar op den duur trok the bush Anton toch meer en is hij in wildlife conservation and research terechtgekomen en zelfs een tijdje in Welgevonden gewerkt. En zoals bij zoveel van dit soort projecten; het is zo moeilijk om aan geld en sponsoren te komen. De researchers krijgen alleen huisvesting maar geen vergoeding noch voedsel. Je moet er wat voor over hebben.
Emma en Anton hebben een keurige data base aangelegd waarin de hen bekende luiperde met naam, pootafdruk en foto’s vermeld staan. Van de pootafdrukken maakt Anton, naast een gips afdruk ook keramiek-afdrukken voor de verkoop om op die manier een beetje inkomsten te genereren. We hebben er ééntje gekocht. Hij tekent ook heel verdienstelijk, maar R 5000 voor een origineel….? Nou nee.
Emma loopt drie maal in de week twintig kilometer, berg op en af, om alle cameratraps te controlleren en waarbij ze met enige regelmaat wel een luiperd tegen komt.
Meer weten: www.ingweleopard.com
’s avonds zitten we lekker op het terras bij C&W aan een biertje. William heeft een pastaschotel met forel gemaakt. Daar staat de omgeving bekend om, om de vele forellen kwekerijen in en rond Dullstroom.
Vrijdag 4 maart
Na het ontbijt nemen we afscheid van C&W en richting uitgang komen we Emma en Anton ook nog tegen. Iedereen is meer dan van harte welkom voor een tegenbezoek. In Dullstroom drinken we koffie bij een italiaan. Daarna naar Pta Brooklyn voor boodschappen en het pottenboertje in Bela Bela, maar hij blijkt gesloten.
Weer thuis aangekomen, meldt Abram dat Oliver vanochtend met Pat richting Ellisras gegaan is. Naar de dokter, want hij voelde zich nog steeds beroerd.
Maandag 7 maart
Trof ik gisteren kudu’s en zebra’s bij de wildsuiping, nu staat er een mountain reed buck. Die zijn echt niet dik gezaaid, en ik heb er nog nooit een gezien. Jan meende hem eerder deze week ook al gezien te hebben. Volgens ons handboek bestaat er geen twijfel over: een heuse mountain reed buck.
Dinsdag 8 maart
Ik maak Hans en Grietje in orde voor oom Koos. Die komt een paar dagen met onze oppas Hedwig en Jurjen mee. Koos is niet een echte oom, maar een neef van Hedwig d’r moeder. Koos is net voor kerst zijn echtgenote verloren en dat heeft er flink ingehakt. Het lijkt hem heerlijk om er even uit te zijn en wat quality time met familie in de bush door te brengen. Verder hebben we A&O geinstrueerd in verband met onze ophanden zijnde vakantie.
Woensdag 9 maart
Jan is met de quad op pad geweest en komt lopend met A&O terug. Hij is de dop van het olie carter verloren en heeft een heel spoor olie achtergelaten. Hij durft er niet verder mee te rijden, bang voor nog meer schade. En hoe we ook zoeken; de dop is nergens te vinden. Ik fiets zelfs het olie spoor na, maar noppes. Dan kijk ik onder de quad of het ding daar mischien terecht gekomen is. Daar bevindt zich immers nog een ruimte waar hij best in had kunnen vallen. Maar ik zie niets en verzuim om er een lantarentje bij te halen. Jammer voor Jurjen, want die vindt het prachtig om op dat ding te rijden. Ik raad Jan de leverancier in Pta te bellen of dit onderdeel mischien op voorraad is, maar de leverancier blijkt niet langer Suzuki quads te verkopen en/of servicen en verwijst Jan naar de nieuwe leverancier waar het onderdeel ook niet op voorraad blijkt. Anders had Jurjen het nog mooi mee kunnen nemem uit Pta.
Eind van de middag gaan we op bezoek bij Gisela en Richard op Tholo. Gisela heeft een heerlijke zalmsalade en bonenschotel gemaakt. Altijd gezellig dit soort bezoekjes.
Donderdag 10 maart
We gaan naar de Waterberg Nature Conservancy bijeenkomst die om half drie in de boeresaal in Vaalwater begint. Er staan geen spectaculaire dingen op de agenda, maar een paar leuke sprekers en ik vind het belangrijk om acte de présence te geven voor alle werk dat de voorzitter en secretaris hebben gedaan. Dit keer is de opkomst verrassend groot en ook Gisela en Richard hebben zich al leden aangemeld. Avory Shlain en Justin Bass (beiden piloot) houden een presentatie over The Bateleurs; een van de grootste environmental, flying, not-for-profit organisations in Africa. The 130 volunteer pilot members, each with their own light aircraft, fly conservation and environment missions for those who need an aerial perspective of the issue they are addressing. The Bateleurs have assisted wildlife conservation bodies, government decision making bodies and non-governmental organisations. Their missions have focussed on issues such as illegal mining, roads, housing, tracking cheetah, wild dog, leopard or elephant in various conservation areas, and counting dugong, giant sable or other rare species. Zo passeren o.a. ook hun meest recente missies in het Waterberg gebied de revue.
Richard Wadley vertelt iets over de historie van het Waterberg gebied, meer in het bijzonder oude graven die ze vinden en welke relaties daarin allemaal te ontdekken zijn.
Michelle Thorn vertelt beknopt iets over een project dat ze in het Waterberggebied gaat uitvoeren en Deon Cilliers (EWT) houdt een succes story over the Anatolian Guard Dogs. Hij claimt een verlies beperking aan stock van 96%. De honden worden gratis verstrekt aan de veeboeren en blijven door EWT gemonitord worden om te bezien of ze wel goed behandeld worden. Kosten om een hond in diens oppas-functie te trainen: R15.000 per stuk.
Bij terugkomst op de farm treffen we zebra’s, blou wildebeeste, de kameelperde en kudu meissies.
Vrijdag 11 maart
Ik leg de laatste hand aan het guesthouse waar Hedwig en Jurjen laten vandaag hun intrek zullen nemen. Vers fruit en een bloemetje, dat staat altijd zo leuk en gastvrij vind ik zelf, dus moet een ander dat ook maar vinden. Ze arriveren halverwege de middag omdat ze nog koffie gedronken hebben bij vrienden van oom Koos in Nylstroom. Koos is 75 en rijdt in een knappe mercedes. En zoals altijd wordt het uitzicht alom bewonderd, J&H zijn er al aan gewend. Koos bestempelt H&G tot een ***** kamer waarin het hem aan niets ontbreekt. Behalve één gordijntje. We hadden nog snel twee roeden in de muur bevestigd, maar aan gordijnen was ik nog niet toegekomen behalve die ene die ooit boven in de bieb had gehangen ten tijde van Lesley en George. J&H hebben oer hollandse produkten meegebracht zoals haagse hopjes, placemats, ovenwanten en voor Jan: CALVé pindakaas. Omdat de afrikaanse pindakaas volgens hem niet te eten is. Ik heb daar geen mening over omdat ik nooit pindakaas op brood smeer. Ik vind het niet lekker en het barst van de verzadigde verkeerde vetzuren.
Onyx is in geen velden of wegen te bekennen, maar als ik nog even in de hide zit, zie ik hem in de brandgang ingespannen naar iets zitten turen. Ik ga hem ophalen. Normaal gesproken sprint hij dan weg, maar hij blijft maar kijken. Ik zie het nu ook liggen: een slang. Ik herken het merk niet, maar hij is zeker 3 meter lang en ligt kaarsrecht uitgestrekt. Op een rots vlak voor z’n neus zit een vogel heftig alarm te slaan. Als de slang mij voelt/ruikt/hoort gaat hij er vandoor, maar niet na eerst nog even naar de vogel te hebben gehapt. Maar die is hem te snel af.
Er valt heel wat bij te praten en te vertellen en eten heerlijk buiten op het terras.
Zaterdag 12 maart
Jan loopt met Jurjen een aantal dingen na waarvoor Jurjen de komende tijd de zorg zal hebben te dragen. Zo ook een bezoek aan de quad die dus helaas out-or-order is. Jurjen gaat onder de quad liggen en ontdekt de dop in de bak waarin ik ook al gekeken had. Zijn dag kan niet meer stuk! We hebben een soort manual voor het huis gemaakt dat vandaag verder nagelopen wordt. Opschrijven is één ding, maar gewoon in de praktijk even zien spreekt veel meer tot de verbeelding.
Milktart
’s Middags gaan we naar Pat en Brian. Pat heeft een milk tart gemaakt om alvast m’n verjaardag te vieren. De taart is ronduit heerlijk en J, H en K laten zich nog een tweede stuk aanleunen. Maar er hangt een treurige sfeer hoe goed Pat het ook probeert te verbergen. Ik krijg een badsetje met daarin badgel en -olie met een heel lief kaartje van haar. Arme Pat. Terug op onze farm treffen we blou wildebeeste, de kameelperde en kudu’s.
Zondag 13 maart
Rond een uur of drie vertrekken wij naar Johannesburg, Chamonix B&B na de verantwoordelijk-heden voor goed en levende have aan Hedwig en Jurjen te hebben overgedragen. Oom Koos zal een oogje in het zeil houden belooft hij. En daar vertrouwen we dan gewoon op dat het allemaal goed zal gaan en niemand in zeven sloten tegelijk zal lopen. Ik heb de katten 10 x geknuffeld en hen ingeprent erg voorzichtig en gehoorzaam te moeten zijn en vooral veel verdraagzaamheid onder elkaar. En alle andere gillende onzin die een gekke kattenmoeder maar weet uit te kramen. Onyx kwam net voordat we vertrokken ook naar huis, dus voor vandaag alvast geen zoekakties naar de katten nodig.
We zijn koud bij Chamonix aangekomen of het begint te gieten. Nici is de manager van de B&B en probeert het ons op alle mogelijke manieren naar de zin te maken, maar de regen weet hij geen halt toe te roepen. We eten bij een portugees in de buurt die wordt uitgebaat door een engelsman van ik schat zeker 200 kilo zwaar.
Maandag 14 maart
Het is de hele nacht blijven hozen en onweren dus van slapen is niet veel gekomen. De gehele patio staat blank en Nici was zo vriendelijk paraplu’s bij de deur neer te leggen. Na het ontbijt brengt hij ons naar ORT. De rit duurt veel langer dan gepland, want als het regent is het gehele verkeer direct compleet ontregeld. Eenmaal toch aangekomen staan we ruim twee uur in de rij voordat we eindelijk ingecheckt zijn en we ons naar het vliegtuig moeten haasten. Derhalve Jan geen tijd meer gunnende om verjaardags-kado-inkopen te kunnen doen. Slechts de helft van de incheck balies was bemand.
Het is een volle bak en wij zitten op rij 15. Dat blijkt een rij voor de nooduitgang te zijn, en dus vaste stoelen waarvan de rugleuning niet kan bewegen. We zitten dus 4 uur rechtop als een plank. Van de flightattendants mogen we gaan zitten waar we willen als ons dit niet bevalt. Makkelijk gezegd als er geen stoel onbezet is. Maar tja, reizen is nu eenmaal wachten en meestal ook nog afzien geblazen. Het duurde overigens ruim 20 minuten voordat we eindelijk door het wolkendek heen waren.
Volgens de piloot is het op Mauritius slechts gedeeltelijk bewolkt, maar als we eenmaal voet aan de grond hebben gezet en onze huurauto hebben gevonden, begint het ook hier met bakken tegelijk de lucht uit te komen. De auto verhuurder is trouwens erg soepel. We laten de auto over 4 dagen gewoon weer hier op de parkeerplaats achter en sluiten de sleutel op in de kofferbak. Hij vindt hem daar dan tegen die tijd wel weer. Nu is het bepaald geen nieuw autootje en waarschijnlijk al volledig afgeschreven, maar toch.
In de gietende regen begeven we ons naar Grand Baie, Ocean Villa’s bungalow hotel. Het is lastig rijden en zoeken, zeker als het al vrijwel donker is. Als we eenmaal bij Ocean Villa’s aangekomen zijn, krijgen we te horen dat we ge-upgrade zijn naar Ocean Beauty omdat ze overboekt zijn. Dat wordt opnieuw zoeken in het donker, maar uiteindelijk vinden we het hotel dan toch. Het is maar een heel klein hotel met 9 kamers en persoonlijke verzorging zoals ontbijt op de patio, dinner op de patio of aan het strand en een jacuzzi bad dat helemaal met rode en gele bloemen bezaaid is, de wastafel idem dito. Vanwege onze late aankomst zijn ze al bijna helemaal verlept, maar het was ongetwijfeld heel erg mooi toen ze nog vers waren. Op de salon tafel staat een grote schaal met heerlijk schoongemaakt vers fruit
Op onze eigen patio wordt het diner geserveerd: kipsalade terwijl ik had laten weten geen vlees te eten. De ober kan het niet geloven, maar neemt het bord weer mee en komt terug met een groene salade die nog snel in elkaar gedraaid kon worden. Het hotel heeft geen eigen keuken; alles komt bij zusterbedrijf Ocean Villa’s vandaan dat zo’n 6 kilometer verderop aan de andere kant van Grand Baie gevestigd is. Wij zijn in gehucht Pereybère terechtgekomen en niet in Grande Baie zoals de bedoeling was. Het hotel serveert ook geen bier en een fles wijn kost EUR 25 zo laat de ober weten. Dezelfde flessen die in de supermarkt voor EUR 5 te koop zijn. Dus gaan we snel even naar de supermarkt om een voorraadje voor de komende dagen in te slaan, inclusief een fles rosé champagne.
Midden in de nacht wordt ik opgeschrikt door een hels kabaal bij de boven buren. Toiletten doortrekken, douchen, hoesten, rochelen en dat alles om 0500. Jan veronderstelt dat het vast mensen zijn die vroeg op moesten om een vliegtuig te halen, maar dat zal blijken ijdele hoop te zijn; dit circus zal 4 nachten achtereen herhaald worden en telkens zeker een uur aanhouden.
Dinsdag 15 maart.
Er staat inmiddels 57 op de teller en mijn kado had uit een iPad zullen bestaan indien we niet ruim twee uur met inchecken bezig waren geweest. De champi houden we onder de kurk tot vanavond en we gaan het eiland aan de oost kant verkennen. En proberen ergens een Orange sim card met airtime te organiseren want Vodacom werkt niet. Na het ontbijt en het voeren van een locale brutale bird, lees ik even email uit op de hotel laptop, betaal de resterende verblijfskosten en reserveer een tochtje met een catamaran naar ilôt Grabriel. Daarna gaan we op pad. De kustweg is een smalle weg en de Mauritianen rijden niet als halve wilden zoals in Z.A. maar als complete gekken. De reis voert langs dorpjes zoals Cap Malheureux, Grand Gaube, Germain. Van de kust is weinig te zien want rond elk huis is een dikke muur gebouwd en er is geen vierkante meter meer onbebouwd gebleven op het eiland. In Grand Gaube slagen we er in (na van winkel naar winkel gestuurd te zijn) om een Orange card en airtime te bemachtigen. En ook hier een kleurrijke Hindu tempel zoals je ze bijna in elk gehucht vindt. Alle geloven zijn hier op het eiland te vinden zonder dat ze elkaar de hersens inslaan.
In Riviere Du Rempart begint het opnieuw te gieten en het lijkt er niet op dat het snel voorbij zal zijn. Bij “the Dutch landing” gaan we toch even de auto uit om in ieder geval een foto van het monument te maken waar de eerste nederlanders aan wal kwamen. Ten tijde van Prins Maurits, vandaar de naam van het eiland: Mauritius. De nederlanders zaagden alle ebbenhout om, en moordden de Dodo uit. Het was een tamelijk tamme grote vogel, dus gemakkelijk vlees. Daarna kwamen de engelsen en fransen die vrijwel de rest van alle tropical forest clearden. Er is nog slechts een heel klein stukje over: het Black River Forest waar je nog een beetje het gevoel krijgt van hoe prachtig het ooit geweest moet zijn voordat de kolonisten hun intrede deden. Alles wat ooit woud was, werd omgetoverd in sugar cane. En inmiddels zijn we weer een stapje verder: waarom je leven lang ploeteren om je brood met sugar cane te verdienen, terwijl je nu lekker kunt cashen door het terrein aan een project ontwikkelaar over te doen? De cement auto’s rijden af en aan en de gebouwen worden de grond uitgestampt. Zo ook naast ons hotel waar om 0700 de haakse slijpers al door het beton ijzer beginnen te janken.
Mauritius is 1865 km2 groot met 330 km kustlijn en stranden. Tot 1505 woonde er geen hond en het tropische eilandje werd ontdekt door een portugese zeiler, te samen met de andere naburige eilanden Rodrigues en La Reunion. Dit eilanden groepje kreeg de naam Mascarene Archipelago. Nadat de kolonisten hun intrede hadden gedaan, werden er bij gebrek aan locale werkers, uit Afrika, India en China heel veel slaven geimporteerd om op de sugar cane velden te werken. De bevolking is van 0 naar 1.200.000 gegroeid en het eiland is sedert 1968 een zelfstandige parlementare republic. En alhoewel engels de officiële taal is, wordt er hoofdzakelijk creools gesproken: een variant van de franse taal.
In de gietende regen bereiken we via liefelijk klinkende dorpjes zoals Trou d’Eau Douce, Beau Champ, Deux Frères, grand-, en petit Sable, Bambous Virieux, Providence, Bois des Amourettes, Rivière des Créoles, Ville Noire en de grotere plaats Mahebourg in het zuid oosten. We nemen daar de motorway terug naar ons hotel in het noorden. Die weg voert dwars door Port Louis dat een grote verkeers chaos is waar men zich doorheen moet zien te worstelen. Maar je kunt nu eenmaal niet om Port Louis heen. Daarna volg je het bord van het plaatsje Pamplemousses richting het noorden. De motorway eindigt tenslotte in Grand Bai.
Shabu shabu
’s Avonds eten we bij de japanner waar Jan eindelijk weer eens shabu shabu op de kaart treft. En ook hier: alleen voor twee personen. Het duurt even voordat het doordringt dat Jan gewoon twee porties eet en betaalt. Jan vindt het leuk om het zelf te doen, maar wij krijgen er een kok en we slagen er niet in om hem weg te sturen zodat Jan zelf z’n handeltje kan regelen. I want to do it myself, probeert Jan, yes sir, maar de kok blijft de groenten en het vlees gewoon zelf in het hete water gooien. Shabu shabu is een japanse gerecht waarbij je flinterdunne plakjes beef heel even doopt in kokend water waarin knoflook en zeewier getrokken zijn. Je kiepert er de groenten bij zoals shiitake, tauge, kool, wortel etc. om de bouillon nog geuriger te krijgen. Het vlees doop je vervolgens in een tahin-sausje (gemaakt van tahin, rijstwijn, soya- en pepersaus). In tegenstelling tot in Z.A. blijkt eten bij de japanner een peperdure uitspatting.
Weer terug in ons hotel is het even opgeklaard en gaan we op de ligstoelen zitten om naar de donkere oceaan te kijken. En dan opeens duikt de ober op met een chocolade verjaardagstaart! Heerlijk, maar nu even niet. We zetten hem in de koelkast en beginnen er morgen bij de koffie wel aan. Nu hebben we lekkere champi!
Woensdag 16 maart
We hebben besloten vandaag de westkant van de kust te gaan verkennen. Wat ooit kustweg was, is helemaal door de grote mega hotels toegeëigend zodat je het eerste gedeelte verplicht weer langs Port Louis en quartre Bornes voert. Een tijdrovende aangelegenheid. Alleen een uitstapje naar het publieke strand van Trou Aux Biches zit er in. We spotten er een heel mooi zwart-wit-gestreept visje tussen de rotsen op de bodem, en Jan waadt een eindje blootvoets door het water. De kaart die we van het verhuurbedrijf kregen blijkt 10 jaar oud en niet echt meer up to date. We komen dus ergens anders uit dan gedacht. Is helemaal niet erg want hierlangs hadden we op de terugweg zullen komen. We rijden dus in omgekeerde volgorde. Het is een keurig onderhouden weg ons langs Mare aux Vacoas , een heel groot zoetwater meer, voert. Daarna volgt het Grand Bassin. Ik geloof mijn ogen niet: een twee kilometer lange vierbaans weg met parkeerplaatsen voor auto’sen bussen zo groot als voetbalvelden. Het is een heilig meer en soort Mauritaanse Ganges voor de Hindoe’s. Het is inmiddels weer zwaar bewolkt en er zijn nauwelijks bezoekers. Aan het begin staat een heel groot bronskleurig beeld met een vriendelijk gezicht en Cobra om haar hals. Verder is het een en al kitsch, maar dat vind ik van Hindoe en Taoistische tempels al heel gauw.
Ver vervolgen de weg naar het black river forest met watervallen en een view point dat uitkijkt naar de zuid-west-kant van het eiland. Het is gelukkig droog en het zonnetje laat zich even zien. We maken er een wandelingetje langs een beekje waar allemaal kikkertjes voor ons uitspringen. Daarna rijden we het forrest uit via Chamarel waarna we de vele haarspeldbochten verder naar beneden gelegen kust bereiken bij Grande Case Noyale. We kruipen langs de kust omhoog via Petite Case Noyale, Petite Riviere Noire, Grande Riviere Noire (ja, ze zijn ontzettend creatief geweest bij het verzinnen van namen), La Pieneuse, La Mirole, Tamarin en daar komen we weer op de weg naar het noorden, jawel door Port Louis, waar we in de chinese wijk in een verkeerschaos en hevige hoosbuiten terechtkomen. Maar op goed geluk weten we de weg richting Grand Baie en Pereybere weer op te pikken.
Donderdag 17 maart
We worden om kwart voor negen opgehaald met een BMW om naar het dock te gaan. Een ander stel uit ons hotel blijkt ook mee te gaan. Hazel and Steve from Brittain. We worden afgeleverd bij een hotel foyer waar het zwart ziet van de mensen. Er liggen zeker 15 catamarans te wachten om alle volk te herbergen. Op onze catamaran is hooguit plaats voor 10 personen, maar er worden er vrolijk 20 opgepropt (à EUR 50 pp, zo heb je zo’n boot er wel heel sneu uit!) . Jan, ik, Hazel en Steve vertrekken naar de voorplecht. Dat is geen goede plek aldus de scheepsjongens want daar wordt je kleddernat. Wij vinden dat helemaal niet erg, maar bovendien; er is nergens anders plek. Er komen nog twee stel Mauritianen bij ons zetten. Volgehangen met goud en met designer zonnenbrillen uitgerust.
Als we eenmaal het reef gepasseerd zijn wordt de oceaan tamelijk ruw met hele hoge golven. De eerste spatten hebben we al binnen waarna er een paar keer een hele golf over ons heenspoelt. Niemand heeft meer een droge draad aan het lijf en het zoute zeewater bijt in je ogen. Maar we klagen niet. Integendeel; we hebben het grootste plezier en we gieren het uit van de lach. Vooral om de jongen die helemaal voorop de plecht zit. Hij ging daar stoer zitten en bij elke golf is het prijs. We varen langs Coin de Mire. Een heel stijl onbewoond rotseiland, tevens beschermd natuurgebied, waar vogels broeden. Vlak bij dit eiland ligt een egyptische oorlogsbodem. Wat doet die hier in ’s hemelsnaam? Niemand die het weet.
Als we ilôt Gabriel en ile Plate naderen, worden de golven minder, maar tussen beiden eilandjes staat er toch nog behoorlijk veel deining. Geen snorkel weer derhalve en er wordt gewaardschuwd voor een erg sterke stroming. Als we allemaal van boord zijn, gaan de meesten te water. Wij ook. Er valt nauwelijks tegen de stroming op te werken en ik word 20 meter verderop weer op een zandtong gesmakt. Het is prachtig helder water maar slechts een enkeling blijft z’n best doen om de stroming de baas te blijven. Op het eilandje staan een paar bankjes met parasolletjes waar straks een lunch wordt geserveerd. Verder een paar figuren die hier kennelijk in de zomermaanden verblijven en een soort Robinson Crusoë hut gebouwd hebben. Jan en ik besluiten het eilandje te gaan verkennen, want we zijn niet zulke strandliggers. We komen bij een grote boom waar een jonge vogel inelkaar gedoken zit en door 3 van die drie kleine opschiettende rotjochies wordt belaagd. Het is een paille-en-queue ofwel een white-tailed tropicbird. Met een prachtig lange witte staart. Die heeft dit jonge beest nog niet die angstvallig op de terugkeer van z’n moeder zit te wachten en om van die rotjochies verlost te worden. Ik de etterbakkies in het frans en engels toe, maar ze zeggen het niet te begrijpen. Hun ogen en lichaam spreken een andere taal. Ik besluit hier te blijven totdat ze aftaaien, en inderdaad na 10 minuten geven ze het op en vertrekken richting lunch. Daarna vervolgen wij ons pad met rondom uitzicht over de oceaan. De golven leveren een spectaculair schouwspel waar ik nauwelijks genoeg van kan krijgen. Daarna begeven wij ons ook naar de lunch die vrijwel iedereen al achter z’n kiezen heeft.
Hazel en Steve zitten nog aan de tafel en vragen wij wat wij gedaan hebben. Zij blijken hetzelfde wandelingetje te hebben gemaakt. Hazel voegt er stralend aan toe dat Steve has proposed to her. On his knee’s. She thought it would never happen. En vandaag is het ook nog eens haar verjaardag! Haar 38e. Ze is helemaal gelukkig.
Er loopt een fotograaf rond die iedereen …tig keer op de foto zet, in de hoop dat er veel gekocht zullen worden. Hij wijst naar his office. Een heel klein roundaveltje met rieten kapje waar z’n laptop en een generatortje in staat. Hij heeft best leuke foto’s gemaakt, maar ik hoef mezelf echt niet in veelvoud uitgeprint te hebben. Hij kan ze ook op een DVD zetten, maar ook daaraan gevoelen wij niet de behoefte. We kiezen één leuke foto uit. Van mij op de catamaran. De jongen is diep teleurgesteld dat we niet veel meer kopen. Maar EUR 5 voor een printje is niet bepaald een koopje! Hazel en Steve nemen de DVD. Dat kan ik me wel voorstellen dat je een DVD wilt hebben van de dag waarop je een huwelijks aanzoek kreeg op een tropisch onbewoond eilandje in de indische oceaan.
De tocht terug verloopt veel minder ruw dan op de heenweg. Ik gluur het water oppervlak en de horizon af, op zoek naar dolfijnen. En dan opeens zie ik een heel klein bruin driehoekje vlak naast de boot opduiken. Dolfijnen!!!! Roep ik. Het blijken er twee te zijn die slecht twee keer naast de boot opduiken. Het merendeel der opvarenden missen de sighting.
We gaan terug naar het hotel. Daar blijkt ook Hazel een taart gekregen te hebben en Steve vraagt ons aub een stuk mee te komen eten. Wij krijgen er een biertje bij, zelf zitten ze aan de champagne! Wj eten ’s avonds bij de Thai, but I am not impressed. Ik heb wel eens betere gegeten. In Thailand. In het Sukothai hotel waar wij in Bangkok altijd verbleven zat (zit?) echt een fantastisch Thais restaurant met daarnaast een vijver vol met lotus bloemen.
Vrijdag 18 maart
Na het ontbijt vertrekken wij naar Port Louis. We hebben tijd genoeg en willen even naar het Waterfront. De twee biertjes die wij nog over hadden, zetten we bij Hazel en Steve buiten op tafel. Het is wederom zwaar bewolkt en in Port Louis begint het te motteren. Het Waterfront is erg aardig. Oude haven gebouwen die zijn gerenoveerd en tot winkeltjes en restaurantjes omgetoverd. Er is ook een hele grote overdekte kunst/soevenier markt. Jan koopt er een kits-dodo en ik een flesje met 7 kleuren zand die samen een patroontje vormen van een palm en dodo. Daarna gaan we richting het vliegveld waar we royaal op tijd aankomen. Een klein glaasje tapbier van 20 cl kost EUR 5,60. Ben ik niet meer van deze tijd en is dit normaal? Onze mauretaanse roepies zijn op, maar EURO’s en Dollars worden ook geaccepteerd.
Brokken piloot
De vlucht naar La Reunion vertrekt te laat, maar het is slechts een kwestie van opstijgen en weer landen. De piloot is echter vergeten te leren hoe om te landen. Hij heeft veel te veel snelheid en wordt met een exftra boog opnieuw op de landingsbaan aangeloodst. Hij heeft nog steeds te veel vaart, klapt op de grond en moet gierend op de remmen. De staart van het toestel komt bijna omhoog. Verder verloopt het allemaal heel soepeltjes en bij aankomst staat iemand ons op te wachten om naar de huurauto te brengen. Die had ik in St. Pierre gehuurd, maar we worden helemaal meegenomen naar Tampon, een half uur rijden van het vliegveld vandaan, in de verkeerde richting dan die wij moeten gaan, en daar ben ik helemaal niet blij mee. Want dit gaat rijden-in-het-donker worden naar onze eerste overnachtingsplaats in St.Philippe. Bij de verhuurder aangekomen, eist diens vrouw een deposit. Ik leg haar in m’n beste frans uit dat dat niet is afgesproken, maar ze blijft maar doorzeuren en Jan is al bereid om z’n creditcard te trekken en EUR 800 aan deposit achter te laten. Maar daar komt helemaal niets van in, is ze nou helemaal gek. Ik schuif haar de correspon-dentie onder haar neus waarna ze haar pogingen staakt. Maar het is wel duidelijk dat dit niet diegenen zijn waarmee ik via email de huur afspraak maakte. Lichtelijk aangebrand vertrekken we en moeten onze weg in den vreemde in het donker zien te vinden. Bijkomend nadeel is dat ze hier aan de verkeerde kant van de weg rijden, maar Jan heeft daar kennelijk minder last van dan ik.
Veel later dan gepland, arriveren we bij Le Pin Pin d’Amour, een zogenaamde Table d’hôte in Basse vallee/St. Philippe. De kerstboom en –stal staan nog steeds uitgestald en op diverse plaatsen in de kamer hangen nog de ballen en andere glitterslingers. Er zit nog een ander stel aan tafel en wij moeten aperitiefjes proeven. Allemaal zelf gebrouwen door de uitbater. Het diner bestaat uit een slappe loempia vol met witte saus en ham. Bij het reserveren moest ik eventuele diner-voorkeuren opgeven. Geen vlees dus. Dat heeft de uitbater wel gelezen en adviseert de ham maar tussen de drab uit te vissen. De slappe hap gaat in z’n geheel en onaangetast terug naar de keuken. Met de rest van het voedsel is het al even treurig gesteld. Het andere stel zit ook met lange tanden te eten. Hij is 57, leraar en woont met haar (62 en iets in de administratie) in St. Denis. Dat ligt in het noorden van het eiland. Ze hebben een dochter van 22, maar die heeft haar heil in Canada gezocht waar ze studeert.
Daarna vertrekken we naar onze kamer. Piepklein met een bed van 130cm. De hele nacht door wordt er in een van de aangrenzende kamers het toilet om de haverklap bezocht en doorgetrokken en begint er een ventilator op luidruchtige wijze op gang te komen en irritant te zoemen.
Zaterdag 19 maart
Het ontbijt bestaat uit brood, eigengemaakte jam, koffie, thee en een sapje. Typisch frans. Er blijken nog twee andere stellen ook te gast te zijn geweest. Een bejaard stel, en een jong hevig verliefd stel. Zo schattig om te zien! Ze kunnen niet van elkaar afblijven. Zouden die vannacht wellicht uitgebreid bezig zijn geweest?
Goudgele rijpe geurige banaan
De tuin rond het huis is een grote bloemenweelde en fruitbomen. In de verte is de oceaan te zien. Na het afscheid, rijden we langs de oost kust naar Ste. Suzanne. Het is een prachtig landschap met keurige huisjes. Hoe totaal anders dan Mauritius. Ook de weg is keurig onderhouden. Onderweg stoppen we op een paar plaatsen langs de weg zoals de Pointe de la Table waar we een wandelingetje maken. De golven spatten hoog tegen de rotskust op en vormen grote waaiers van druppels. Langs het paadje zitten mensen te braaien, kletsen en drinken en bij een stel hangt een tros bananen. Gelet op het karige ontbijt vanochtend heb ik wel trek in zo’n prachtig rijpe goudgele banaan en vraag of ik er een kan kopen. Kopen? Hoezo? Zoek maar een lekkere uit en neem er nog eentje voor onderweg mee! Mijn mond valt open, mijn dank is groot en de banaan goddellijk lekker. Onze tocht voert langs lava-uitlopers van Le Piton de Fournaise. De meest aktieve vulkaan ter wereld. In 2007 was z’n uitbarsting zo enorm, dat de gloeiende lava in brede linten langs de berghellingen, over de weg waarop we nu rijden, richting oceaan is gekropen. Behalve een monument, is er aan de weg niets meer te ontdekken. De uitbarsting in 2010 mocht geen naam hebben.
La Reunion ontstond zo’n 300 miljoen jaar geleden uit een barst in de aardkorst waarbij als eerste Le Piton des Neiges werd gevormd. De hoogste (3070 meter) en dus oudste vulkaan op het eiland. Deze vulkaan is ook nog aktief, maar lang niet zo’n opgewonden standje als z’n minder hoge broertje Fournaise (2631m). Het eiland is 2500 km2 groot met een omtrek van 207 kilometer. Er wonen zo’n 750.000 mensen. De economie drijft op rietsuiker, vanilla and perfume plants such as geranium et vetiver. Maar volgens mij drijft het eiland op subsidies uit Parijs. Het kent een tropisch klimaat met twee seizoenen: winter van mei tot november. De eerste kolonisten brachten hun franse, indiaase, chinese en madagascarse tradities en folklore mee en de keuken is creools met pittige spijzen, witte rijst, bonen, uitjes en bladeren van eetbare planten. Maar gehakte tomaten, uien en hete pepers zijn ook een geliefd gerecht. Er wordt nauwelijks tot geen engels gesproken en de toeristen die er komen zijn hoofdzakelijk franzosen die naar hun provincie-in-den-vreemde komen, gekombineerd met een bezoek aan Mauritius.
Lava tuinen
Bij Anse des Cascades stappen we opnieuw uit, bij de lava tuinen. De kust hier bestaat uit een heel groot lava veld met daarin gaten waar het zeewater door omhoog spat. De weg voert langs plaatsjes zoals Ste-Rose, Ste-Anne, St-Benoit , Bras-Panon en bij St-Andre nemen de de route naar le cirque de Salazie. Een smalle haarspeldbochten weg voert ons verder de cirque in richting Hell-Bourg. Er zijn 3 van deze cirques: cirque de Mafate en cirque de Cilaos en Salazie. De cirques zijn vroegere kraters met hoge stijle bergwanden en in Salazie met ijzingwekkend diep uitgesleten snelstromende rivier: La Riviere du Mat. Hell-Bourg is/wordt met subsidie uit Parijs gerestaureerd en heeft een paar aardige felgekleurde huizen annex winkeltjes en restaurantjes met lange tafels die busladingen bezoekers tegelijk aan kunnen. We lopen er een rondje en bij terugkomst bij de auto blijkt de linkerbuiten-spiegel zoek. Ligt gebroken op de grond. Hoe dit heeft kunnen gebeuren is ons een raadsel. Het woord ‘cirque’ deugt in zoverre niet, omdat je niet kunt rondrijden, anders dan via een karre-spoor en dat avontuur gaan we maar niet aan. We rijden de cirque nog een stukje de andere kant op naar Mare à vieille Place waarna we onze weg naar de volgende hôte de table leidt, in St. Suzanne. Een blokhut hoog in de bergen met in de verte wederom ocean-view. Het is een keurig hutje met twee kleine handdoeken die je evengoed voor schuurpapier kunt verslijten. De uitbaatster brengt twee glaasjes eigengemaakte sap en laat ons verder met rust omdat we op zoek willen naar een restaurantje. Maar zaterdag zal blijken de dag-van-de-gesloten-restauranten te zijn. We belanden uiteindelijk bij een chinees-met-buffet-diner. Het aantal groentenschotels is beperkt tot twee van de zeker 30 gerechten die er uitgestald staan. Maar ze serveren heerlijk tapbier.
Zondag 20 maart
We hadden om 0900 het ontbijt besteld maar worden pas om kwart voor tien wakker. Met de excuses aan de uitbaatster, maar die merkt op dat het tenslotte onze vakantie is, en dus nix aan de hand. Ze heeft haar best gedaan met veel vers fruit, baquettes, cocosmopjes, gefrituurde maniokkoekjes, eigen gemaakte jammetjes. Ze blijft er bij zitten en kletsen. Ze is al op leeftijd, ronder dan lang, maar ontzettend aardig. Ze vertelt dat zij en haar man 7 dagen per week werken op de landerijen en dus geen tijd voor vakantie. Ze heeft 3 kinderen waarvan er één in België voor verpleegster studeert. Die dochter toert toevallig net door Nederland en liet haar moeder weten geen bal van de taal te verstaan.
We nemen afscheid van haar en besluiten via het noorden naar onze volgende bestemming, La Plaine-des-Cafres, te rijden. Er steekt en flinke cameleon de weg over, die ik maar even versneld naar de veiligheid van de berm breng. We rijden nog steeds op dezelfde weg die rond het eiland langs de kust cirkelt. Via Ste-Marie bereiken we de hoofdstad St-Denis. Een grote stad met een heel grote langgerekte begraafplaats tussen de weg en de oceaan. De weg is uit de rotsen gehakt. Kilometers lang zijn er netten gespannen langs de stijle rotswanden om vallend gesteente op te vangen. Het strand bestaat uit een smalle strook zwart zand waar weinig tot geen strand aktiviteiten plaatsvinden. In St-Paul gaan we op zoek naar een boulangerie. We vinden een prachtige taartjes winkel waar we stokbrood kopen en hot chocolate drinken want de espresso machien, serveert bij gebrek aan…??? g een capuccinno. Bij Saline les Bains gaan we naar het zout museum en kijken we naar de spectaculaire golfslag op de rotsen. Het waait erg hard en het zeewater spat tegen mijn camera lens aan. Als ik een foto wil maken moet steeds eerst de lens gepoetst. Buiten het museum liggen een aantal zoutbedden en in het museum wordt alles haarfijn uit de doekjes gedaan aan de hand van interaktieve multimedia waarvan 80% het niet blijkt te doen.
Via St-Leu, Les Avirons, Entang-Sale, St-Louis rijden we weer op St. Pierre aan richting eind-bestemming.
Dat blijkt wederom een blokhot te zijn met twee kamers. Het is best een ruime kamer met grote badkamer die ook voor invaliden geschikt is. Toilet met beugel en douche met beugel. Minder dan een vierkante meter, geen douche wandje of gordijn en met links direkt de wastafel. Ik vrees dus grote wateroverlast, maar het blijkt een waterbesparende douche te zijn waar nauwelijks water uitkomt en je van de ene druppel naar de andere moet springen. Eigenlijk een dom idee zo’n waterbesparende douche, want des te minder water er komt, des te langer je er onder moet blijven staan om nat, laat staan schoon, te worden.
De tent wordt gerund door Gabriel en zijn vrouw. Hij heeft een heel aardig gezicht, maar een ontzettend slecht gebit. Er kruipt een klein kind rond. Dat blijkt een ongelukje want de overige 3 kinderen zijn al dik in de twintig. Zij ziet er uit als een sloddervos met slobberend shirt vol met vlekken en flodderbroek. Het verhaal dat hij nederlanders-met-farm-in-Afrika op bezoek heeft, doet in minder dan no time de ronde en binnen 10 minuten staat er een neef van beneden uit het dorp op de stoep voor een praatje. De neef weet toevallig een peugeot garage, want gisteren is ook de rechterbuiten spiegel op onverklaarbare wijze uit z’n huisje gevallen. Ook stuk. Na de gezellige causerie vertrekt de neef weer naar het dal. De neef z’n dochter verschijnt eveneens ten tonele; zij studeert engels en kan dus leuk even op ons oefenen. In een oogwenk hebben we trouwens ook een kat, rood, met vieze ogen, zielige uitdrukking en wurmen. Volgens Gabriel is hij komen aanlopen, krijgt te eten, maar geen verdere verzorging. Ik vertel hem dat de kat wurmen heeft en z’n dochter daardoor mischien wel besmet raakt, en dat het dus maar beter is hem een anti-wormen-kuur te geven. De besmetting-van-het-kind-boodschap treft doel; hij zal naar de dierenarts gaan. En laat hem dan ook gelijk kastreren raad ik Gabriel, maar dat zal hij wel te duur vinden. Zijn enige bron van inkomsten vormt immers deze table d’hôte. Hij heeft in Parijs gewerkt, maar werd er gek van de drukte en hektiek. Dan maar liever hier ondanks de krappe financiële situatie. Z’n oudste kinderen wonen nog steeds in Frankrijk.
Ons diner bestaat uit stokbrook, kaas, fruit en wijn. En onze buren? Hetzelfde bejaarde echtpaar dat we in St.Philippe troffen. Ze zijn beiden net zo oud als Jan, ontzettend sportief en reislustig. Ze blijven 2 weken in LR en gaan daarna 2 weken naar Mauritius. Ze wonen in Orleans en hebben het geweldig naar hun zin. Ze vertellen over hun bezoek vandaag aan Piton de la Fournaise en de tocht die zij hebben gelopen.
Maandag 21 maart
Gabriel heeft een heerlijk ontbijt gemaakt met verse baquettes, banaan, goddelijk eigen gemaakte pruimenjam, sapje en hij heeft zelfs groene thee. Na het ontbijt begeven wij ons op weg naar de Fournaise. Het is wederom bewolkt en motterig. Dat belooft wat straks nog hoger in de bergen die nauwelijks zichtbaar zijn. We bezoeken eerst het museum alvorens verder naar de Piton omhoog te kronkelen. De uitbarsting van 2007 is bijzonder goed gedocumenteerd in woord en geschrift. En hier doen de interaktieve multi media speeltjes het wel. En verder heel veel informatie over het hoe, wat en waarom van een vulkaan. We kijken een poosje naar de film uit 2007, maar die is veel te langdradig. Daar zouden ze een kortere samenvatting van moeten maken zou je ’t mij vragen. En er is een schilder die van de uitbarsting van 2007 zeker 60 schilderijen heeft gemaakt die in de expositie hal op de eerste verdieping hangen. Ik koop er een paar aanzicht kaarten en gaan opweg naar de krater. Het weer knapt gelukkig op en de route loopt door een prachtig woud. We zijn niet de enigen die naar de krater gaan. Het ene kleine huurautootje na het andere. Als we het woud verlaten hebben, verandert het landschap in een maanlandschap. De weg eindigt op een grote parkeerplaats waar de diverse wandel routes uitgezet zijn. De route naar de hoofdkrater is 19 kilometer heen en terug over een nogal ongelijk terrein. Ik durf dat gelet op mijn voet niet aan en Jan krijg ik al helemaal niet zover. En aangeboden heli vluchtjes over de hoofdkrater voor EUR 500 kunnen we ons echt niet veroorloven. We besluiten de kortste route te nemen naar de meest dichtbijgelegen bij-krater. Het is een tamelijk stijle afdeling en Jan geeft op een bepaald punt op. Hij gaat terug, ik loop door naar de bijkrater. Er is geen vulkaan aktiviteit en dus ook geen gat met kokend hete lava of zo te zien. Ik maak een paar foto’s en keer terug. En dan opeens vallen de wolken over de bergwanden en rollen over de vlakte waarin de bij-krater zich bevindt. Een heel apart gezicht. Jan vertelt dat hij mij in de wolken zag verdwijnen. Ik loop hem achterop en samen leggen we het laatste stuk naar de parkeerplaats af. Vlakbij is een restaurant met uitzicht over de oceaan, maar tegen de tijd dat wij er zijn is het restaurant in een grote wolk gehuld. We eten er wat en besluiten richting La Plaine-des-Palmistes te rijden. Een prachtige route, maar het begint weer te gieten. Onderweg zijn de bermen begroeid met wilde hibiscus, wilde fuchsia’s, blouwe blommen, en nog een paar palmvarens waar de plaats haar naam aan dankt. Daar waar de varens ooit in grote hoeveelheden op vlakkere gedeelten stonden, zijn ze verdwenen ten koste van suikerriet. Zo’n suikerrietplant gaat gemiddeld 7 – 10 jaar mee. Blijft gewoon steeds vanzelf weer terugkomen.
We kopen opnieuw stokbrood, kaas en wijn, want het aantal restaurants dat we zijn tegengekomen is nul. En twee tinnetjes kattenvoer voor onze leenkat. Heel even breekt de zon door en dus ook maar heel even laat de Piton des Neiges zich zien. Terug in de blokhut lenen we een bord van Gabriel en de kat schrokt de inhoud van het tinnetje met een sneltreinvaart op. We hebben nieuwe buren gekregen en ook die weten al dat wij nederlanders-uit-afrika-met-een-gamefarm zijn. Ze willen graag ons adres voor het geval dat.
Gabriel komt buurten met 3 glazen en een fles eigen gebrouwen rum. Hoe voelde zich een beetje schuldig dat hij ons geen koud biertje kon aanbieden. Hij blijkt te roken maar hij gaat op de handrail zitten waar de rook van ons wordt afgeblazen. We hebben het over Japan, de politiek en kosten levensonderhoud.
Dinsdag 22 maart
Gokje
We pakken onze spullen en geven de kat het laatste tinnetje voer. Elke keer moet ik z’n ogen schoonmaken hetgeen hij al spinnend toelaat. Ik doe dat als hij bij Jan op schoot in en in gelukkig ligt te wezen. Want daar ligt de kat zodra Jan een boek oppakt of krant openslaat. Ik wens hem het aller allerbeste toe en spreek de hoop uit dat het volgende bezoek ook zo lief zal zijn als wij.
Na wederom een heerlijk ontbijtje, waarbij sloddervosje zich voor het eerst weer even laat zien, gaan we richting Peugeot garage in St. Pierre. Het is een mega gebouw met diverse afdelingen waaronder “spareparts”. Achter de balie vindt de medewerker in no time een linker- en rechterbuitenspiegel in z’n computer voor een Peugeot 206. We gokken wat twee zulke kleine dunne spiegeltjes ons zullen gaan kosten. Een euro-tientje zomaar schat ik, Jan denkt wel twee-euro-tientjes. De uitslag van deze prijsvraag vinden we bij de kassa: 65 EURO. Bijna net zoveel als de huur voor 4 dagen. Maar we hebben weer spiegels en klikken ze in de lege oogkassen. We besluiten aan het strand nog ergens koffie te drinken alvorens op het vliegveld te gaan zitten wachten. Er is een aardig zandstrandje in St. Pierre waar ik zelfs dames topless voorbij zie paraderen. Weer terug bij de auto krijg ik de schrik van m’n leven: mijn buitenspiegel is weer weg! Ligt weer op de grond. Gelukkig is hij op z’n rug gevallen en niet op z’n gezicht; hij is dus nog heel. Maar ik houd hem angstvallig vast en zal hem er terug bij de verhuurder nog snel wel even indrukken. Omdat we er in het donker aankwamen, kunnen we het adres van de verhuurder niet vinden. Iemand bij een tankstation is zo lief om voor ons uit te rijden naar de plaats des verhuurs. Ik druk mijn spiegel terug in de lege oogkas en we vertellen de verhuurder dat hij er wel heel erg gemakkelijk uitvalt. Dat we nieuwe hebben gekocht vertellen we niet, want ik zie het al voor me. Als we spiegels stukmaken, zullen we nog wel meer stukgemaakt hebben en dus met eindeloos gezeik tot gevolg.
Hij brengt ons weer naar het vliegveld. Een klein gebouwtje met een piepklein souvenier winkeltje en terrasje waar we een tapbiertje nemen in afwachting van de vlucht. Het blijkt hetzelfde toestel te zijn dat met slechts 18 passagiers terugvliegt naar Mauritius. Deze piloot heeft het onderdeel “landen” heel goed bestudeerd. Het verloopt allemaal heel gladjes. Twee uur later zitten we op vlucht SA191 terug naar JNB. Het toestel zit opnieuw volgepropt tot aan de laatste stoel toe. Voor mij zitten twee vette zwijnen op drie stoelen die samen gemakkelijk 500 kilo wegen. Zij zet haar stoel direct naar achteren en elke keer als ze beweegt kraakt de stoel gevaarlijk en ben ik bang dat de stoel breekt en ik geplet word. Bij de maaltijd kan worden gekozen voor kleine flesjes wijn: leopards leap. Ziet er echt schattig uit en ik moet maar eens uitzoeken hoe ik daar voor onze lodge ook aan kan komen.
Nouveauté
De piloot vertelt ons dat het een volledig automatische landing gaat worden. Hij hoeft er zelf niets aan te doen. In één lange prachtige lange glijvlucht, vlijd het toestel zich tegen de grond. In JNB regent het niet, maar het scheelt niet veel. De koffers zijn er net zo snel als wij en Nici staat ons op te wachten. Bij de douane kreeg ik nog wel een preek dat ik m’n permanent residence sticker in mijn paspoort moet laten plakken. Mevrouwtje, dat weet ik ook wel, maar het paspoort is nog gloedje nieuw zoals u wel kunt zien.
Woensdag 23 maart
Nici maakt het ontbijt, we rekenen af en gaan richting huis via Woolworths. Ik had nog een pakje bij Eluisa zullen ophalen, maar die missie is mislukt. Het pakje staat en blijft voorlopig op Morukuru waar we het wel een keer gaan ophalen. Tegen twee uur zijn we thuis en iedereen blijkt nog te leven, het huis staat er nog, kortom alles lijkt goedgegaan te zijn. Alleen heeft Jurjen onlangs z’n hoofd heel erg gestoten en is daar erg beroerd van geweest. We vermoeden een lichte hersenschudding. Hij moet het rustig aan doen en ze blijven gewoon nog even langer. En het is niet Onyx die zich misdragen heeft, maar Raja. Die is een hele nacht weg geweest. Jurjen had tot 00.00 tevergeefs op haar gewacht en geroepen. Rotwijf. Verder was oom Koos tot afgelopen maandag gebleven, dus ze zijn eigenlijk bek af van het entertainen van oom Koos. En van de cheetah wei is dus ook niets terechtgekomen.
Ik heb lekkere dingen voor een heerlijke maaltijd bij Woolworths gekocht en had nog een kleinig-heidje voor Hedwig van Mauritius meegenomen. Drie soorten suiker in geschenkverpakking met een Dodo erop.
Vrijdag 25 maart
Hedwig en Jurjen vertrekken naar Kololo waar ze twee nachten gaan bijkomen van alle drukte van de afgelopen twee weken. Daarna gaan ze nog naar Pilanusberg. De dag staat verder in het opruimen, wassen en klussies die de moeite van het vermelden echt niet waard zijn.
Zaterdag 26 maart
Het heeft een heleboel papier werk gekost, maar eindelijk is het dan zover. Jan kan de rifle van Brian ophalen. Maar hij moet bij Abrie Tholo geparkeerd worden omdat onze licensies nog steeds niet afgegeven zijn. En dan mag je zo’n schietijzer niet in huis hebben, zelfs niet in de kluis. Abrie heeft verschillende schietijzers en daar mag de onze-met-door-politie-verstrekte-bewaarlisensie bij. Bij Pat en Brian blijft het kommer en kwel en ze lopen voortdurend op elkaar te mopperen. Vooral Brian, en daar voel je je als buitenstaander best lullig bij. En van de verhuizer hebben ze nog steeds geen bevestigings fax binnen. Maar volgens de telefoniste bij het bedrijf komt het heus helemaal goed.
Zondag 27 maart
Jan brengt de trailer naar Pat en Brian. Die hebben zoveel spullen over die ze niet willen meenemen, en die gaan allemaal naar Maria. Plus Maria d’r eigen spullen want ook zij moet vertrekken. Ze mogen zelf de trailer stouwen, Jan haalt hem morgen dan wel weer op en brengt de zooi naar Shongoane. Tesamen met de electrische oven die Oliver graag wilde hebben.
Maandag 28 maart
Jan vertrekt en neemt A&O ook mee om bij het afladen te helpen. Het wordt een hele volks-verhuizing. Begin van de middag belt Jan: morgen nog een keer. Want lang niet alle zooi kon geladen worden. In Shongoane hadden er wel zo’n 20 mensen onder een boom gezeten, praten, eten, drinken, en sommigen hadden zelfs de handen uit de mouwen gestoken. De rest blijft gewoon zitten toekijken. Iets waar Jan zich ongelofelijk over kan opwinden. Net zoals over een onbekend figuur dat ook maar opstapt en mee terugrijdt naar Ellisras zonder dank-je-wel te zeggen.
Dinsdag 29 maart
Pat wordt vandaag 71 en we gaan toch maar even feliciteren aan het einde van de middag. Eerder vandaag had ze al een lunch gehad met d’r Ellisras-vriendinnen waarvan afgescheid genomen moest worden. De stemming is niet bepaald feestelijk, daar verandert het biertje ook niets aan. Ze nemen zelf een coke-cane (cane is een goedkopere variant van rum) want dat kunnen ze wel gebruiken zo’n sterker drankje. Ze krijgt m’n boekje Taiga in Afrika. Ze kan het weliswaar niet lezen, maar wel foto’s kijken. Ze is er erg blij mee, want ze wist wel van het boekje, maar dat er haar bekende foto’s in zouden staan, dat had ze niet verwacht. En een soeveniertje van Mauritius: de 3 soorten suiker met Dodo.
We lopen even naar Maria om te vragen of ze 2 dagen in de week bij ons wil werken. Meer gaat helaas niet. En bovendien moet ze een paar dagen voor niets werken want de twee ritten naar Shongoane kosten aan diesel alleen als zo’n R800. Plus A&O twee dagen. Maria wil dat heel graag want ze wil graag by die bosveld bly. Van George heeft ze een werkelijk heel fatsoenlijke ontslag premie gekregen: 8 maanden. Die wordt ook in 8 maandelijkse termijnen uitgekeerd en dat lijkt mij heel verstandig. Wellicht kan ze nadien bij het labour-office proberen 3 dagen werkloos-heidsuitkering te krijgen.
We hebben de grote bench ook meegenomen naar Pat om daar de kat donderdag in te stoppen en naar Lesley in Rustenburg/Groenkloof te transporteren. Want daar gaat de kat naar toe. Die kent Letty ongetwijfeld nog en hij was altijd heel close met de hond van Letty. Maar het beest weet werkelijk niet wat hem overkomt en wat er allemaal gebeurt.
Woensdag 30 maart
Kater
De WLF bijeenkomst is wederom een kater. 6 leden en 3 gastsprekers. De aanwezige leden zijn weer totaal andere (Shaun uitgezonderd) dan in de vorige vergaderingen. En zij menen te kunnen besluiten, eerder genomen besluiten rücksichtslos te kunnen terugdraaien en tot onzin te bestempelen. Zaken waarvoor ik ongelofelijk veel werk heb verzet. En dan opeens beginnen ze te stemmen. Waarvoor of waartegen ontgaat mij geheel en Shaun besluit dat we een sub-committee van het WNC gaan worden zonder ook maar een split second over de consequensties na te denken. Je houdt je in met gastsprekers. Maar dit laat ik niet over m’n kant gaan. Daar gaat morgen een brief achteraan waarin ik hen haarfijn uit de doeken zal doen dat het de voorzitter is die over al dan niet stemmen gaat, dat eerder genomen besluiten door nieuwkomers niet kunnen worden teruggedraaid en om iets in een vergadering te besluiten, daar toch echt een quorum voor aanwezig moet zijn. Zijn ze nou helemaal belazerd.
De verhalen van de gastsprekers kende ik natuurlijk al, en zijn best interessant en Fred demonstreert de werking van een zogenaamde soft-gin-trap. Dit slaat met ijzingwekkend geweld dicht en vermorzelt een poot van een beest direct. Ik bespaar jullie wat er daarna nog meer gebeurt. En toch is het een toegestaan middel in Z.A. om beesten te vangen. Het is werkelijk te walgelijk voor woorden. Wetenschappelijke artikelen, lichtbeelden, het maakt allemaal nix uit. Ze zouden er een aantal op de diverse ministeries moeten plaatsen.
We hadden kleine Maria ook meegenomen, in de hoop dat ze er wat van opsteekt. Die missie is mislukt geloof ik, maar ze heeft zich tegoed gaan aan de sandwiches.
Op de terugweg moeten we nog even langs Vaalwater om op het postkantoor een pakje op te halen en nemen nog een shake bij the Bush Stop Cafe.
Donderdag 31 maart
Het afscheid
Jan is vanochtend vroeg al naar de overkant gegaan om te kijken of hij nog ergens mee kon helpen. Het is een ongeorganiseerde bende en de verhuizers zijn er nog steeds niet. En de kat in de bench krijgen was ook op een drama uitgelopen, het arme beest zit nu opgesloten in een kamertje waarin ook de bench staat.
Rond de middag ga ik met Jan mee en zie de verhuizers druk aan het inpakken terwijl Brian op een stoel zit. We kunnen toch niets doen en beloven over een uurtje terug te komen. Sharron Mahakalas is ook even langsgewipt om gedag te zeggen en een kadootje achter te laten.
Pas om vier uur is alles gepakt en geladen en vraag ik Pat of ik de kat in de bench zal doen. Dat wil ze heel graag. Het is trouwens niet onze bench, want die bleek niet in hun personenautootje te passen, maar een leen bench die nogal gammel is. Ik ga de kamer binnen en laat de kat aan m’n handen snuffelen. Ze zit als een hoopje ellende op de grond. Ik aai haar, praat met haar, dat ze naar Letty en de hond gaat, dat ze die toch wel kent. Ik houd m’n handen rond d’r lijf en schuif haar zachtjes richting de bench waar ze zelf ingaat en als hetzelfde hoopje ellende ingedoken weer gaat zitten. Zo nu en dan klagelijk miauwend. Ik blijf bij haar totdat ze de auto in moet. En blijf intussen tegen haar praten met tranen in m’n strot. Tenslotte draag ik de bench naar de auto en zet haar op de achterbank. En dan is het afscheid daar: Pat houdt het droog, maar bij mij prikken de tranen achter m’n ogen. Als ze nu juichend waren teruggegaan was het een andere zaak geweest, maar ik weet hoe afschuwelijk Pat het vindt om terug te gaan naar Ierland. We hebben A&O ook meegenomen om hen uit te zwaaien. A&O hebben allebei R100 gekregen en Abram de twee laatste strookjes met airtime à R20. Ik krijg een doos Ferro Roches voor alles wat ik voor hen gedaan en betekend heb.
Ik heb het gezelschap dat ik gisteren in de WLF meeting trof een brief geschreven en hun daarin uitgelegd dat en waarom de stemming gisteren ongeldig was en je niet elke vergadering met een ander audience contraire besluiten kunt (blijven) nemen en je gewoon aan je policy en mission statement moet houden. Dit gaat ook mijn terugtrekking als voorzitter betekenen want met ego’s zoals Deon en Fred is geen goed garen te spinnen. Die willen gewoon niet dat het WLF een succes story wordt die en de aandacht mogelijk van hun activiteiten afleidt. In mei vorig jaar zochten ze in retrospectief geen neutrale voorzitter, maar een do-nothing-puppet-on-a-string-chair. En dat past nu eenmaal niet zo goed bij mij.
Wat een treurige dag waarin ik geen draai meer kan vinden.

Woensdag 16 februari
Vriendin Saskia is jarig, Raja ook. Maar Raja d’r verjaardag zal eeuwig met het zwarte randje van Simba’s verdwijning diezelfde dag omrand zijn. Zij is Sim waarschijnlijk allang vergeten, wij niet.
TSJAK
Op sommige dingen wil maar geen zegen rusten. Ik heb de batterypack uitgepakt en Jan steekt de adaptor in het stopcontact middels de meegeleverde plug. Het is immers een ding van amerikaanse makelij en dat past hier niet. Met dat Jan de adaptor in het stopcontact steekt is TSJAK en komt er rook uit. Blijken ze een 110V adaptor te hebben bijgesloten ipv 220V. Chris Cameratrap belooft me een 220V te zullen opsturen.
Vrjdag 18 februari
‘s ochtends vroeg krijgen we Abrie op bezoek om de openstaande punten van de secutiry meeting af te ronden. Zo zal Abrie bijvoorbeeld een manual schrijven over back-burns ingeval van brand en dat je personeel daarbij kantoenen overalls moeten dragen in plaats van de polyamide om geen vlam te vatten. Toch nuttig zulke tips die eigenlijk heel erg voor de hand liggen, maar op het moment supreme niemand aan denkt. Bij vertrek vertelt hij een leopard te gaan schieten met een cliënt. Hij heeft immers een CITES permit gekregen. Ik kan hier met m’n verstand niet bij. Temeer niet omdat hij zo christelijk als de ziekte is en zelfs op zondag geen email leest. Maar $$$$$$$ in je zak steken om een luiperd neer te knallen heeft OLH kennelijk geen moeite mee. Zou daarom de Ark van Noach gebouwd zijn om de beesten te redden om vervolgens voor veel geld afgeknald te worden? Ik waag het te betwijfelen. Maar ach, zelfs de Apartheid werd hier met de bijbel in de hand verdedigd. Uit dat sprookjes boek schijn je werkelijk alles uit te kunnen halen ter legitimatie van, en wat je maar goed dunkt.
Zondag 20 februari
We maken ‘s middags een rondje over de farm en komen het groepje van 7 blou wildebeeste tegen met een kalfje, Zebra’s, en de kudu-meiden waar inmiddels 3 kalfjes bijlopen. In dit stadium lijken die sprekend op njala’s. Verder komen we de rooibok bachelor herd tegen, en de kindercrèche met een stuk of 8 jonge rooibokkies. Wat een prachtige beesten hebben we toch en wat zijn die kleintjes ongelofelijk schattig.
Maandag 21 februari
Schijterds
De emperor rupsen zijn weer uit de Cape Ash boom verdwenen. Die komen met een heel leger hele kleine rupsjes en vreten 24/7 totdat ze zo’n 10 cm lang zijn. Ze verdwijnen dan in de bodem om uiteindelijk tot prachtige grote (maar zeer kort levende) mot te verpoppen. Het zijn prachtige rupsen, maar ze schijten het hele zwembad vol. Het begint met mini zwarte korreltjes, maar op het laatst zijn het 1 cm lange poepjes met het motief van een handgranaat. Voordat ik het poolcover open trek moet ik eerst met de bezem en varken-en-blik zoveel mogelijk poepjes verwijderen, maar de creepy crawler maakt overuren om het bad schoon te houden. En tot mijn grote opluchting zijn ze vannacht allemaal vertrokken. In afwachting van een nieuwe invasie over een half jaar, want dit circus maken wij tweemaal per jaar mee.
Ik heb nog steeds geen positieve berichten dat de netjes op Morukuru zijn aangekomen, dus ga ik naar de website van SAPO om via het tracking an tracing system achter de stand van zaken te komen. Het T&T nr bestaat niet aldus systeem. Dat zal toch niet waar zijn? Gestolen? Dan maar bellen. Een swartman vertelt mij dat het pakje in Zeerust is en dat we/ze het daar zelf maar moeten gaan halen. Ik dacht het niet want er wordt immers niet voor niets port betaald? En waarom ligt het pakje in Zeerust in plaats van Molatedi? Omdat Molatedi niet bestaat aldus de swartman. Maar beste man in Vaalwater zat Molatedi 2838 wel gewoon in het systeem. Nadat ik hem de postcode ….tig maal heb herhaald, blijft hij volhouden dat dit niet in z’n systeem zit. Ik krijg het telefoon nummer van Zeerust om navraag te doen. In Zeerust krijg ik een swartmeissie Snowy aan de bel. Ze noteert het nummer en vraagt een kwartiertje tijd om uit te zoeken wat er gaande is. Na het kwartiertje bel ik haar opnieuw en zij meldt mij dat het pakje 3 februari j.l. al naar Molatedi is gezonden. Naar Morukuru lodge terwijl dat niet op de addressering stond, maar ze krijgen natuurlijk vaker pakjes voor Morukuru te verwerken. Zij geeft mij het nummer van Molatedi postoffice. Ook daar krijg ik een swartmeissie. Ik geef haar het T&T nummer en leg uit dat het een schoenendoos is. En laat die nu toch gewoon bijna voor haar neus staan? Ik bedank haar hartelijk en vraag haar er goed op te passen en dat het zo snel mogelijk opgehaald zal worden. Karin is toevallig met een gezelschap op Morukuru en Anka zal haar vragen het pakje mee te nemen als ze toch naar het dorp moeten. Want er staat een bezoek aan het schooltje op het programma om een vette cheque af te geven van de centjes die Karin’s kinderen en hun klasgenootjes in Nederland hebben opgehaald. En zo ben je leuk weer een aantal uren van de straat.

Dinsdag 22 februari.
We hadden vandaag naar Lydenburg zullen gaan, maar de afspraak is afgezegd en verschoven tot volgende week. We hadden dan gelijktijdig Jan z’n medicijnen kunnen oppikken die hij moet slikken voor dat hij donderdag z’n implantaat “krijgt”. Nu moeten we daar speciaal voor naar Vaalwater, gaan even bij Maryëtta en Henk buurten en lunchen met Monique en Hans. Het wordt dus een rondje sociale contacten onderhouden. Ma/He hebben vorige week vrijdag hun farm laten veilen en ze hebben precies gekregen wat ze er voor wilden hebben. Dat is een felicitatie waard en ze gaan nu een poosje niets doen. Met zoveel geld op de bank kunnen ze zich dat wel een poosje veroorloven want van de rente alleen al kun je behoorlijk leven. Maar Henk kennende begint het over 2 maanden wel weer te kriebelen. In de tussentijd gaan ze ergens “gehuurd” zitten om op hun gemak iets anders te zoeken. Ze hebben er iets prachtigs van gemaakt van 24 Riviere Lodge, maar de nieuwe eigenaar is alleen maar geinteresseerd in hun vlakke gedeelte grasland. Want hij fokt Sables en andere dure wildsoorten. We kletsen gezellig bij, maar zonder Maryëtta. Ze is naar “pilates” en komt terug als wij opstappen.
Mo/Ha treffen we bij de Bush stop café op het pleintje bij de Spar in Vaalwater. Ook met hen is het altijd gezellig bijkletsen en het toetje voor Jan vormen immer de nederlandse kranten die Monique altijd voor hem meebrengt. Hans en Jan kunnen uren ouwehoeren over nix. Meestal zijn Monique en ik al klaar met de andere boodschappen en dan nog zijn ze niet uitgepraat. We komen Heinz ook tegen die even naar de Spar moet. Ik vraag hem of hij al zijn boodschappen daar doet, maar dat is niet het geval: veel te duur, hij gaat liever naar Ellisras. En gelijk heeft hij. Hij belooft trouwens naar de volgende WLF bijeenkomst te komen. Had al eerder willen komen, maar er kwam steeds iets tussen.
Woensdag 23 februari
Bijna op groen ge staan.
We krijgen een buitje met 5 mil regen en ik plaats nieuwe foto’s op m’n site. Van een happy kudu family en een cameleon! Ik krijg het niet voor elkaar om die foto’s on top te krijgen, dus voor de kijkers: Ga altijd naar de laatste pagina voor de nieuwste foto’s. Wie weet ontmoet ik nog eens iemand die mij het truckje leert om nieuwe foto’s on top te krijgen. De cameleon ploeterde door het grint vlak bij huis en ik was bijna boven op hem gestapt. Na de foto-sessie zet ik hem in een boom waar hij zijn kleur direct aanpast en daarmee onmiddellijk volstrekt onzichtbaar. En bij het schoonmaken van de kleine ronde wildsuiping (bij de staffquarters in de buurt) is Jan bijna op een slang gestapt. Ook knalgroen met mooie tekening aldus Jan. Het beest lag rustig de bewegingen van Jan gade te slaan. Maar Jan had hem veiligheidshalve toch maar een zetje gegeven met een stokje zodat de slang er vandoor ging.
Donderdag 24 februari
Om half zeven vertrekken we naar Pretoria om Jan’s wortel te laten verwijderen en implantaat te plaatsen. Wij zijn royaal op tijd, ik zet Jan bij de kliniek af ga boodschappen doen in Brooklyn mall. Voor de ingreep is twee uur gepland, maar na een uur wordt ik al door Sylvie gebeld dat m’n husband klaar is. Ik sta met m’n boodschappen kar vol in de enorme rij voor de 12 kassa’s bij Woolworths. Dus het gaat nog even duren voordat ik Jan kan oppikken. Als dat eenmaal zo ver is, vertelt de assistente dat alleen de wortel getrokken is en ze maar liever het zekere voor het onzekere nemen en in mei a.s. de behandeling wordt voorgezet. Dat lijkt me ook heel verstandig, maar begrijpen doe ik het niet. In m’n onschuld denk ik nog dat het implantaat dan in mei a.s. geplaatst gaat worden, maar Jan helpt me uit de droom. Er komt helemaal geen implantaat omdat het gat van de wortel veel te groot was en dus te weinig bot om een implantaat te plaatsen. Er komt dus opnieuw een brug. Ik vind het maar een raar verhaal, dat had Juan toch wel eerder kunnen vaststellen ten tijde van het maken van de x-rays. Ik ga hem er maar eens over schrijven en tekst en uitleg vragen. Want dit vind ik zo onbevredigend. Jan trouwens ook maar die berust net even eerder dan ik.
We gaan direct naar huis want de boodschappen zijn gedaan en vanmiddag worden er 500 balen lusern gelost. Jan had eerder deze week de buren al om assistentie gevraagd bij het lossen, dus zonder ons lukt het ook wel, maar we zijn er toch liever bij.
We rijden via Bela Bela waar ik bij Fruit&Veggie sinasappels koop omdat er bij Woolworths niets was. Ik verslik me bijna in de prijs R4 per stuk. In het seizoen betaal ik R12 voor 7,5 kilo. En bij een bouwmarkt koopt Jan 10 balen cement. Die kosten hier R59,95; in Vaalwater en Ellisras R76. En de factory is weliswaar vrijwel klaar, maar blijft voorlopig nog even cement opslokken. En m’n pottenboertje blijkt jammergenoeg dicht. De mooie potten staren mij vanacht het hek aan en halen hun schouders op. Pech.
We zijn om half vier thuis, maar het lusern blijkt al gelost en de truck vertrokken terwijl hij pas om 1300 uur gearriveerd was. Vanochtend stond hij om half acht al bij Monique en Hans op de stoep om daar ook 500 balen te lossen. Een blanke chauffeur die ons telefonisch onderweg herhaaldelijk om aanwijzigingen vroeg terwijl Jan gisteren nog een uitgebreide routebeschrijving naar Linda Lusern gefaxt had. Daar had ze om gevraagd omdat het een nieuwe chauffeur was. Hans regelt de lusern-aanvoer altijd met Linda Lusern en heeft een deal voor R35/baal waarmee ik het gecomplimenteerd heb.
Het blijkt dat Pat, Maria, Solly en Sammy meegeholpen hebben en dat de truck om 1500 al leeg en weer vertrokken was. Abram vertelt dat hij tussen de middag draad uit de workshop had gehaald omdat hij morgen het fence moet lopen. En daarbij trof hij een hele grote groep bobbejanne op het dak van het huis en de hide. Abram was naderbij geslopen en met z’n kattenpult een aap onder z’n armen geraakt. Hij doet voor hoe de aap te keer ging en begon te springen en schreeuwen. Het is dat hij gekleed is, maar anders precies een babboon onze Abram. O&A waren net hun lunch aan het koken toen het lusern kwam, en nu waren ze weer net bezig en staan wij op de stoep met 10 balen cement die gelost moeten worden. We geven het verder vrij af voor vandaag.
Vrijdag 25 februari
Zoals eerder geschreven verdwijnt BVN van DSTV/Multichoice. Dat zou per 1 februari j.l. al gebeuren, maar ze hebben het uitgesteld tot mei omdat bij lange na niet alle nederlanders-in-ZA tijdig van een nieuwe Astra A4 schotel voorzien konden worden. Ene Bert uit Thabazimbi en zoon Dirk hebben zich op deze tijdelijke markt gestort. Gisteren hebben ze bij een nederlands stel aan de Melkrivier weg geinstalleerd, hebben daar geslapen, en komen nu naar ons toe. De installatie verloopt voortvarend en binnen anderhalf uur vertrekken ze al weer. Twee schotels en drie afstands-bedieningen. Ik heb daar toch een hekel aan. Hadden we de B&O nog maar waarmee je met één afstandsbediening alles kon bedienen, TV, schotel met dubbele kop, radio, DVD, CD. Na hun vertrek downgrade ik DSTV/Multichoice weer naar een compact pakket en dat gaat dit keer echt flits, flits, flits vlug en wel met onmiddellijke ingang.
Zaterdag 26 februari
Spookgasten
Gerrit van Wyk aan de bel of we accommodatie hebben. Want bij Grootwater zijn ze gesloten. Nou en of wij accommodatie hebben. Hij staat aan de R33 bij het bord “Grootwater” en heeft ons nummer van Dawn gekregen. Ik vertel hem dat hij nog 3,7 K moet rijden en onze blauwe poort aan de linkerkant is. Hij is met vrouw en twee kinderen. Hij komt er aan en Jan gaat naar het hek om het open te maken. Pas na een uur komt hij terug: met niemand. Ik ben als een windhoos door het gastenhuis gegaan om het er piekfijn te laten uitzien, koelkast aangezet, gezellige de lampjes onstoken omdat het inktzwart zwaarbewolkt is en er regen dreigt. Jan is zelfs op de quad het Witkoppad nog opgereden om te kijken of de van Wyk’s ergens gestrand waren. Wat is dit toch voor waardeloze hufterige mentaliteit? Nu kan het helemaal geen kwaad om dat gastenhuis even een beurt te geven, maar zoiets doe je toch gewoon niet?
Zondag 27 februari
Ik ben weer kreupel omdat ik gisteravond een beetje gedanst heb op Don Henley (all she wants do is dance; heerlijke song). Aan het eind van de middag duiken de 7 blou wildebeesten met het kalfje op bij de hide. Als ik ‘s avonds nog een poosje in de hide ga zitten, blijken ze er te liggen rusten, slapen, herkauwen of what ever the case may be. Ze kunnen me niet zien, maar ze hebben me horen aankomen en kunnen me ruiken, ondanks het feit dat ik een uur in het zwembad gelegen heb. Maar ze blijven gewoon rustig liggen. Dit is zalf voor op de wonde.
Maandag 28 februari
Pat belt met de mededeling die zij via Elisabeth en Maria gekregen heeft, dat Oliver ziek is. Waarom Elisbeth ons niet belt is me een raadsel, maar de ziekmelding is in ieder geval tijdig geschied. Toen hij donderdag vertrok leek er geen ziekte opkomst maar dat was donderdag. Het is overigens lang geleden dat hij ziek was. Met het vertrek van Sakkie bleken alle curieuze ziekteverschijnselen, die O&A regelmatig vertoonden, op slag verdwenen. Juan Tandarts belt naar aanleiding van m’n mailtje van gisteren met uitgebreide tekst en uitleg: in een zo’n geinfecteerde omgeving is het gewoon onverantwoord om een implantaat te zetten omdat dat 9 van de 10 keer fout afloopt. Dus eerst alle infecties onder de knie, kijken hoe het heel proces verloopt en in mei de situatie opnieuw bezien. Juan vindt het heel erg vervelend dat z’n boodschap donderdag kennelijk niet of niet goed is overgekomen. Receptioniste Sylvia had donderdag namiddag en vrijdag ochtend gebeld om te vragen hoe het met de patiënt ging. Best sympatiek! Kortom: het project implantaat is not dead yet.

Februari 2011
Dinsdag 1 februari
Onze slaapkamer wordt van de badkamer gescheiden door een kozijnloze opening in de muur ter breedte van een deur. Daarboven zit een koperen gordijn roede waaraan 2 gordijnen hangen die we ‘s nachts dichtschuiven om s’ ochtends niet direct om vijf uur door de zon gewekt te worden. Ik heb de twee gordijnen opengeschoven achter de grote knop die hen in bedwang houdt overdag. Luna gaat er naast zitten en blijft gefixeerd naar de gordijnen kijken. Ik zie niets wat zijn onverdeelde aandacht kan hebben. Een paar uur later zit hij er nog en opnieuw kijk ik wat voor spannends daar achter kan zitten. Ik haal de gordijnen los en wapper er flink mee om Luna te overtuigen van het feit dat er echt niets in, op of achterzit. Maar Luna weet niet van wijken. Tegen drie uur zit hij er nog steeds. Ik probeer op dezelfde hoogte als z’n koppie te komen en in dezelfde richting te kijken als hij. En dan zie ik het opeens: een piepklein muisje heeft zich in de lussen van een van de gordijnen verschanst. Ik haal een hoge maatbeker en pollepel. Ik hou de maatbeker voor de muis z’n snoet en geeft hem met de pollepel een zetje van achteren en zo belandt de muis in de maatbeker. En zet hem buiten. Luna is not amused en gaat ook naar buiten. Maar de muis is al lang vertrokken. Luna zit een poosje voor mijn studeerkamerraam in het oneindige te staren en neemt dan een hoge sprong naar het lager gelegen tuingedeelte en komt vrijwel onmiddellijk terug. Triomfantelijk met een vogeltje in z’n bek. Ik had hem beter naar de muis kunnen laten staren. Het vogeltje mankeert niets, maar overlijdt ter plekke aan een hartverlamming.
Luna beweegt normaliter de gehele dag van geen meter, ligt eeuwig op Jan z’n stoel of op het blauwe bankje, is daardoor veel te dik geworden, maar aan lenigheid, flexibiliteit en snelheid heeft hij (nog) niet ingeboet.
Aan het eind van de middag komen de njala meissies brokkies halen. Ze komen om de andere dag en bij de NWS zie ik nog net een spotted genet staart in het struikgewas verdwijnen.
Woensdag 2 februari
De maandboodschappen voor A&O moeten gedaan en Jan gaat geld tanken bij de Nedbank. Er staat een flinke rij en als hij eindelijk aan de beurt is, pincode ingegeven, bedrag gekozen etc.etc. begint de machine te ratelen. Zo te horen worden het allemaal briefjes van 50 denkt Jan, maar het machien denkt daar heel anders over: helemaal geen briefjes en tenslotte de boodschap dat er helaas geen receipt kan worden afgegeven. Mooi is dat. Jan gaat het nog een tweede keer proberen, maar ik weerhou hem daarvan. Straks wordt het bedrag tweemaal afgeschreven en staan we nog steeds met lege handen. Ik steven de bank binnen en wordt verwezen naar een dame bij “teller 1”. Ik leg aan de dame uit dat we met onze ING credit card geld uit de muur wilden halen, dat de machine maar bleef ratelen zonder geld en een receipt af te geven. Dan zal de machine wel leeg zijn constateert ze en de receipt briefjes ook op. Want de geld auto is vandaag niet langs geweest. Mooie boel is dat, en hoe weet ik nu dat het bedrag niet toch wordt afgeschreven? Zij is daar niet zo bang voor want elke dag worden de machines “gebalanced”. Ze schrijft onze gegevens op en belooft morgen terug te bellen nadat de machine gebalanced is. Dan weet ze of het bedrag wel/niet afgeschreven is. Althans niet zij zal bellen, want ze heeft helemaal niets met de cash machines te maken, maar iemand anders belt wel. We weten haar uiteindelijk haar naam te ontfutselen: Rachel. Maar nogmaals zij is niet van die afdeling en het heeft verder geen zin on navraag bij haar te doen.
Ik zou dan toch denken dat ze in ieder geval iemand die WEL van die afdeling is informeert over het disfunctioneren en om maatregelen te treffen. Hetzij om de machine te vullen of er een “out-of’-order” plakaat op te plakken. Maar ze doet helemaal niets. Buiten staat er weer iemand geld uit de machine te trekken (nr 1 was trouwens al out-of-order). Excuse me sir, can I ask you something? Huh?? Ik vraag of het hem lukt geld uit de muur te trekken. Neen is het antwoord en hij beschrijft dezelfde situatie zoals bij ons aan de orde was. Ik stuur hem op Rachel af en vertel de immer aanzwellende rij swart en witmense dat het verder geen zin heeft om langer in deze rij te staan wegens gebrek aan cash in de machine. Niet iedereen gelooft dat, dus die blijven het gewoon proberen.
Ingrid Geelkoors belde vrijdag j.l. dat ze het eindelijk voor elkaar had om een nieuw certificaat aan mij te kunnen uitreiken. Het is nu de derde of vierde keer dat ik de health clinic binnenloop en, behoudens één keer toen er 3 personen voor een hoortest waren, treft je er nooit een hond. De receptioniste wijst me op Ingrid die zit te lezen. Ze vult een nieuw geel certificaat voor me in en schrijft er een batchnummer op van een doosje ampullen. En excuseert zich voor het feit dat dit bijna twee maanden op zich heeft laten wachten. Maar ik heb weer een certificaat en zij vertelt dat er in Congo dit jaar al 34 doden zijn gevallen door de gele koorts.
Net voordat je Ellisras binnenrijdt, is er aan de linkerkant een uitbater van eigen gemaakte rotan stoelen. Sinds een paar weken staan er ook twee sunlounges bij. We besluiten te stoppen om eens te kijken wat die moeten kosten. One-five laat de verkoper weten. Wat bedoel je? R1500? Dat blijkt het geval. Voor dat bedrag had ik gedacht wel 3 of 4 te kunnen scoren. Het materiaal is trouwens gras, waar ook de grasdakke van gemaakt worden, en dat op een speciale manier is geprepareerd. Met dit mega verschil in gedachten, ga ik niet eens de onderhandelingen aan, want daar komen we niet uit en ik vrees dat de lounges er nog héél lang zullen staan. De verkoper is dodelijk teleurgesteld, op dat punt kunnen we elkaar dus de hand schudden.
Donderdag 3 februari
De grootste moordenaar van je spullen hier vormt de zon. Als je iets niet goed toe of afdekt zoals leidingen etc, dan kun je het na 3 maanden al weer vervangen. De houten decken en leuningen zijn dus ook weer hard aan een beurt toe, maar met elke dag kans op regen (dat we al meer dan een week niet gezien hebben ondanks dreigende luchten) is het risico eigenlijk te groot. Maar de handrail is onuitstelbaar, dus die zet ik op goed geluk toch maar in de olie. Het hout drinkt het letterlijk op. En weer scoort Luna een vogel en dat begint nu wel erg hinderlijk te worden. Hij heeft dus huisarrest. Zeker nu er ook prachtige flycatchers rondvliegen, die zie ik niet graag in z’n bek verdwijnen. Hij doet er verder niets mee, maakt ze ook niet stuk, maar van de stress zijn de beestjes vrijwel op slag dood.
Vuurwerk
Begin van de avond pas merk ik dat de schuifpui bij de eettafel wagenwijd openstaat. Dat is eigenlijk nauwelijks te zien als de pui helemaal opgeschoven is. Vooral omdat ik vorige week de ramen gezweemd had. Maar ik merk het omdat Luna opeens buitenzit na z’n diner. Ik krijg bijna een toeval van schrik (black mamba huist immers vlak bij die pui onder het huis) en woede op Jan. Die verdomde nonchalence van hem. Dat hij zijn eigen veiligheid en leven op het spel zet is zijn zaak, maar dat van de katten en van mij heeft het niet op het spel te zetten. Kortom; weliswaar geen Oud en Nieuw, maar toch vuurwerk.
Zaterdag 4 februari
De bomen rond het huis zijn hard gegroeid en moeten nodig gesnoeid. Er zit een Flycatchervogel te schreeuwen, maar wij kunnen in die bomen die gekortwiekt moeten echt geen nestje ontdekken. Dus de zaag gaat er in, en ik sjouw de takken naar een plek waar A&O ze gemakkelijk op de tractor trailer kunnen laden om weg te brengen. En dan zie ik opeens toch een nestje met daarin slechts één heel klein vogeltje. Mijn maag krimpt ineen. Ik hang het nestje vlak bij de plaats waar het gehangen moet hebben, in de hoop dat mams nest en kind weervindt. Ik blijf uren met de verrekijker kijken of dat gaat lukken, maar ze vindt het niet en blijft ook nog uren te keer gaan. Wat ben ik toch ongelofelijk stom geweest om niet naar de Flycatcher te luisteren. Ik kan me wel voor m’n hoofd slaan en wroeging en spijt vechten om de voorrang.
Zondag 5 februari
Ik ga kijken of het vogeltje nog in het nestje zit en nog leeft. Het beestje leeft nog maar is erg verzwakt zo daar in zo’n klein beestje als sprake van kan zijn. Ik doe nog pogingen om het met een pincet insecten te voeren, maar hij herkent het pincet niet als z’n moeder. En pakt de insecten niet aan. En om het beestje te laten kreperen kunnen we ook niet over ons hart verkrijgen. Jan neemt het vogeltje van me over om het uit z’n lijden te verlossen. Wat heb ik een hekel aan mezelf.
Maandag 6 februari
Onverwoestbaar??
Jan is naar A&O geweest die nog steeds aan de factory aan het bouwen zijn. En hij kijkt gelijktijdig even bij hen in de voorraadkast gekeken waar ook de koel/vrieskast staat. Woedend komt hij naar huis want wat blijkt: de vrieskist zit helemaal vol met ijs zodat zelfs de deur niet meer dichtkan. En wie weet hoelang die kast op deze manier, met de deur op een kier, al stroom staat te vreten. Ze maken ook alles kapot tiert hij. En inderdaad dat doen ze, want de wasmachine is ook al tijden zum Kloten. En Emmy heeft bij het gastenhuis geurstokjes gebroken, gordijn rail runner finaal afgebroken, en teak stoel laten stuiteren zodat de leuning compleet afgebroken is, en dat alles ZONDER dit te melden. De tafel en zes stoelen zijn Rhodesian Teak, door George zelf gemaakt, en onverwoestbaar. Althans dat dachten we dus tot voor kort. We hebben het tijdelijk dus weer even helemaal gehad met ons personeel.
Dinsdag 7 februari
Het heeft meer dan een half jaar geduurd, maar de nieuwe 12V battery pack is gearriveerd op het postkantoor is mij gisteren bevestigd. Dat is de enige reden om naar Vaalwater te gaan. Ik sta heel lang in de rij bij het postkantoor om het pakket af te halen en een stukje voor mij in de rij staat Clive Walker (artiest en auteur, google maar op hem!). Op enig moment spreek ik hem aan. Ik geef hem een hand, vraag hoe het met hem is en waar het beloofde artikeltje blijft voor m’n Waterberg Leopard Forum website. Hij kijkt mij verbaasd aan. Do I know you? vraagt hij. yes, ofcourse, we met at the WNC meeting and you promised to write an article for me. Hij begint te lachen: I am not Clive, but many people mix us up. Maar wie ben je dan wel? Ken, antwoordt hij. Are you sure? probeer ik het nogmaals. 100%.
M’n pakje blijkt er niet te zijn, maar ik het het tracking number niet meegenomen. Daar kom ik via omwegen weer achter en het pakje blijkt in Potgietersrus afgeleverd te zijn terwijl er Vaalwater op staat. Missie mislukt dus.
We nemen een shake bij de Bush stop Café alvorens de strijd met de 50 km potholes weer aan te gaan. Ze kunnen het resterende asfalt beter verwijderen, de weg zou er een stuk van opknappen.
Spotted Eagle Owl †
Terug op de farm spot ik een dode vogel onder de electriciteitskabels. Een prachtige spotted eagle owl. Geëlectroduceerd. Vogeltjes kunnen wel op de draden zitten, maar als je er twee tegelijk raakt, dan ben je er geweest. En deze uil is zo groot dat hij niet tussen de draden door kon vliegen zonder twee ervan te raken. Er is een meldpunt (bij het EWT) voor dit soort dodelijke ongevallen want er blijken heel veel grotere vogels het slachtoffer te worden van de ESKOM powerlines. EWT probeert met ESKOM de grootste knelpunten op te lossen, want de meeste slachtoffers vallen bij de transformatoren. Ik krijg Constant aan de bel die ik ken uit de September 2010 WLF vergadering waar hij een voordracht over dit onderwerp hield. Hij vraagt me foto’s, de coördinaten en nummers van de ESKOM palen die ik hem per omgaande doe toekomen. Constant komt binnenkort polshoogte nemen, belooft hij.
Woensdag 8 februari
Waterballet
In ons gastentoilet zit een kraan die nauwelijks tot geen water geeft. Dat is vanaf het begin dat we hier wonen al zo en inmiddels een behoorlijk irritatie punt. En vandaag MOET het gebeuren, want we krijgen zaterdag ruim 20 mensen op bezoek die allemaal wel een keer gebruik zullen willen maken van het toilet. Er daarbij kunnen we ons geen piezelstraaltje uit een kraan permitteren. Het kan de kraan zelf zijn of de toevoerleidingen die verstopt zitten. Dit laatste zou een ramp zijn. Jan gaat met een grote tang aan de slag. Eerst draait hij de kraantjes dicht die in het kastje onder de wasbak zitten en draait dan de flexibele leiding naar de kraan los. Als de leiding bijna los is begint het te spuiten van jewelste. Hoe Jan ook aan het kraantje (dat hij eerder dichtdraaide) draait, het water blijft spuiten. Ik ben hier eigenlijk wel content mee want het betekent in ieder geval dat het probleem niet in de ingemetselde leidingen zit. Dus zet ik alle kranen open die in dezelfde aanvoerleiding zitten om de druk te verlagen en vlieg naar buiten om de hoofdkraan dicht te draaien. Eindelijk krijgt Jan de spuitende straal onder controle. En wat blijkt? Dat kleine kraantje blijkt gebarsten en dus lam. Gelukkig heeft Jan reserve materiaal en kraantjes in de workshop zodat hij er een nieuw kraantje op kan zetten. Het probleem zit gelukkig dus in de kraan zelf. Ik peuter het zeefje los en de kraan blijkt helemaal aangekoekt met ik-zou-het-niet-weten. Maar naar eindeloos gepulk, komt er opeens weer een redelijke waterstraal uit. Niet spetterend, maar genoeg om je handen te wassen. Als er weer eens betere tijden aanbreken, kopen we wel een nieuwe kraan. En dank zij het spuitende water, is het toilet en de vloer alvast grondig gereinigd.

Donderdag 9 februari
We gaan naar Ellisras om boodschappen te doen voor zaterdag a.s. en mijn fiets op te halen die bij de fietsenmaker achtergelaten was. Om er tubeless banden op te zetten die vervolgens met een gel gevuld worden teneinde van de lekke-banden-ellende af te zijn. Maar deze oplossing bleek niet te werken en na drie maal uitleggen begrijpen Jan en ik het probleem nog steeds niet. De fietsen maker heeft wel een oplossing, maar die is net zo duur als de hele fiets zelf. Ik denk bij mezelf: ik bel Roel, Gaperslanden, Hattem (de verkoper) wel om te kijken of hij een oplossing heeft. Want hier worden we niet gelukkig van. Jan dacht slim te zijn door het bakkie achterwaarts naar de winkel deur te rijden om de fiets gemakkelijk te kunnen opladen. Ik begon al te roepen: kijk uit voor het stenen trapje, maar het bleek te laat. Ten tijde dat de woorden mijn mond uitkwamen werd het trapje reeds geramd. Jan en achteruitrijden is een slechte combinatie blijkt keer op keer weer.
De tocht naar Vaalwater afgelopen dinsdag heeft ons weer een band gekost. Bij het bandencentrum hebben ze meer dan een uur nodig, en dat komt ons nu even niet uit gelet op vervolg afspraken vanmiddag. Dus moet Jan morgen weer terug omdat we echt niet zonder reserve band richting Pretoria kunnen volgende week.
We hebben ons dus rotgehaast omdat Constant begin van de middag langs zou komen. Hij belt af omdat er iets tussengekomen is. Daarna staan Pat en Brian op de stoep. Ze komen de tickets naar Dublin boeken. Pat vindt het vreselijk, want zo kom je weer een geestelijke stap dichterbij het vertrek uit Z.A. Ze kiezen voor 9 april en ik kies een fictieve terugkeer datum van 13 Mei. Blijkt een vrijdag te zijn achteraf. Een retourtje is nu eenmaal veel goedkoper dan een enkeltje. We drinken een pilsje op het terras waarna vooral Pat treurig weer huiswaarts keert. Ik heb het ontzettend met haar te doen.
‘s avonds komt opeens Luna in de benen. Dat is echt een uitzondering van die ligt het grootste gedeelte van enige dag lui op Jan z’n stoel. Ik volg hem met mijn ogen en zie waar hij op uit is: een grote zwarte schorpioen. Hoe zo’n beest in huis komt is mij een raadsel. Jan reageert niet op mijn commando om de plastic doos te pakken, dus die haal ik zelf maar in de hoop dat de schorpioen zich niet onvindbaar uit de voeten maakt. Gelukkig is hij nog in de buurt waar ik hem zag en probeer hem de doos in te krijgen, maar daar heeft schorpie helemaal geen zin in. En in z’n achteruit blijkt hij net zo snel als in z’n vooruit. Jan en Luna kijken toe hoe ik het beest uiteindelijk toch in de doos weet te krijgen waarna ik hem buiten weer vrijlaat. Het is volgens mij dezelfde die ik al eerder over het terras zag marcheren.
Vrijdag 11 februari
Ons is baie moeg
Jan moet om 0800 in Ellisras zijn, die is dus al vroeg vertrokken. Oliver walks the fence en Abram moet mij helpen om het er rond het huis piekfijn uit te laten zien voor morgen. Hij harkt bladeren, brengt spullen naar de garage, maakt de NWS schoon, veegt de stoepen en is aan het einde van de dag doodop laat hij Jan weten. En wat dink jy van die missizz? Informeert Jan. Die missizz is ook baie moeg veronderstelt Abram. En inderdaad: m’n tong hangt op m’n schoenen want ik heb de binnenkant van het huis gedaan, aardappel salade gemaakt, alle potplanten flink water gegeven, want morgen komt daar niets van, de laatste contacten met buurvrouwen Sharron en Dawn over wie welke slaai maakt, 25 couverts bestek in servetten gerold, gewassen en gestreken.
Jan heeft de campertrailer trouwens weer meegebracht. Daar was Ivan toevallig mee bezig toen Jan er langs reed. Er is keurig een tweede reep klittenband ingenaaid zodat de tent nu volledig afsluitbaar is.
Zaterdag 12 februari
Grote vergaderdag
We halen de tafel met 6 stoelen uit de hide, en het tafeltje met de 4 stoelen bij Hans en Grietje vandaan en zetten die bij de tafel met 8 stoelen op het terras. Dat moet net genoeg zijn. En er moet nog een provisorische tafel gemaakt waar alle borden en bestek opgeplaatst kunnen worden. Dat worden drie houten bokkies waar we een lange plank opleggen en waar ik een beddenlaken overheen hang, want zulke grote tafelkleden hebben we niet. Het is een donkergroen laken (erfenis Lesley en George) dat alleen voor dit soort doelen uit de kast wordt gehaald. We sjouwen alle borden, bestek, kopjes, peper en zout, suiker en melk, waterglazen en waterkannen, etc. naar buiten en intussen maak ik een grote greek salad. Tegen vieren komen de eerste gasten:
Dawn en Herman van Grootwater (ruim 1200ha);
Sharron en Pieter van de aanpalende farm Mahakalas (ruim 4000ha);
Abrie, Erika, Cecilia (Abrie’s moeder), zoontje-zonder-naam, dochtertje Ellen en nakomertje Karla van Tholo (bijna 2000ha), dat tegenover Dawn en Hermans farm ligt;
Amanda en Leon, de nieuwe eigenaren van de overkant, heet nu nog de small side of the Wild side, maar Leon gaat dit omdopen tot de poor side grapte hij toen hij onze farm en uitzicht had gezien;
Pat en Brian van diezelfde overkant;
Ben, z’n zoon BJ en vriend Mark van Wilderness (ruim 3000ha); dat in het oosten aan onze farm grenst;
Gisela en Richard die een plot op Tholo bezitten en wijzelf.
Elsabe en Hans Nel van Zoetfontein (800 ha, de farm die wij in 2006 ook op het oog hadden maar vanwege Matimba en de gecreosoteerde palen werd afgekeurd), Anthoon Breeder van Motswedi (700ha dat langs de tarroad R33 aan Tswana grenst) en Wimpie Pretorius van Nungu (6000ha) waar de airstrip illegaal door Peter Malungani werd aangelegd, hadden laten weten niet aanwezig te kunnen zijn.
Het wachten is nu dus nog op Felicity en Cedric van Tswana (3000ha). Die zouden aanvankelijk niet komen, liet Felicity aan Jan deze week eerder telefonisch weten, omdat ze niet weten hoe hun toekomst er uit ziet en/of wie de nieuwe eigenaar zal zijn (??!!). Laat het toeval nu willen dat Dawn en Herman die nieuwe eigenaar van Tswana donderdag j.l. hebben ontmoet. En deze zich ook nog uitermate geinteresseerd getoond heeft in het initiatief en er voor zou zorgen dat Felicity en Cedric de bijenkomst zouden bijwonen.
Edoch, Herman vertelt dat Felicity hem (hoezo? Wij zijn de organiserende en uitnodigende partij?) eerder deze middag telefonisch liet weten wel aanwezig te zullen zijn, om een kwartier later weer af te bellen. Dat mens is een abslute weirdo; ik heb er zelden een waar woord uit horen komen.
Het hele gezelschap staat in de hide van ons uitzicht te genieten todat Jan het begin van de vergadering aankondigt. Jan heeft veel tijd in de voorbereiding van de vergadering gestopt. Doel van de vergadering is een groep buren die precies weten hoe te handelen in noodgevallen, elkaars contact gegevens kennen, huisartsen, next-in-kin, hoeveel fire fight equipment waar beschikbaar is, sleutel policy etc. etc. Jan zal er voor zorgen dat dit allemaal keurig in een document komt vast te liggen waarover iedereen zal beschikken om zo effectiever en sneller in gevallen van nood te kunnen handelen.
Alle aanwezigen blijken uitermate content met dit initiatief en ter plekke worden aanvullende issues verzonnen zoals een kaart waarop onze farms aangekruist staan, waar het huis staat, GPS coördinaten toegangshek, foto’s van de eigenaren en hun staff. Kortom een goed functionerend burenhulp systeem.
Na het formele gedeelte volgens drinks-en-braai. Oliver en Abram waren om drie uur gekomen om het vuur te maken en roosteren het vlees voor Pat, Brian, Jan en henzelf plus degenen die de boodschap niet geworden was dat ze hun eigen vlees moesten meebrengen. De woonkamer staat vol met koelboxen die iedereen heeft meegebracht met hun eigen favoriete booze en vlees. De Tholo kinderen hebben zich eerder vermaakt in het zwembad onder toeziend oog van Ouma Cecilia, nu parkeren we hen voor de TV in de bieb. Ik hoef nix uit te leggen, zoontje-zonder-naam weet precies hoe het allemaal werkt. Kortom: we hebben er geen kind aan.
Pat heeft twee heerlijke maisbroden gebakken, Sharron heeft crispy cole slaw salad gemaakt en Dawn een koring salade. Kortom: aan voedsel geen gebrek.
Het is hartstikke gezellig en ik zet me bij Amanda en Leon aan tafel, want we hebben nog unfinished business zoals onze njala die daar nog steeds loopt. Ik heb er alle vertrouwen in dat ze wel terugkomt. Ze trekken 1 april in en brengen twee paarden mee. Ook willen ze kippen gaan houden, daar komen ze in no time van terug, want hier houd je geen kippen anders dan voor de jakhalzen en slangen. En ze gaan een prachtige planten tuin aanleggen, want er staat immers toch een hek omheen? Inderdaad, een hek van 1 meter hoog om de honden van Lesley en George bij het wild vandaan te houden. Enig idee hoe hoog een kudu (er lopen er daar zo’n 25) springt? Ze hebben geen idee. 2,5 meter halen ze gemakkelijk, en njalas zijn gek op alles wat groen is, vooral in de winter, en die springen er ook met gemak over heen. Ach ze moeten het gewoon zelf aan den lijve ondervinden. En de andere aanwezigen hebben weer de meest fanastische verhalen over leopards waar iedereen over schijnt te struikelen terwijl ik er in vier jaar tijd één heb gezien. Afdeling sterke verhalen. Na acht uur beginnen de eersten afscheid te nemen, maar Abrie, Herman, Dawn en Sharron zouden best nog een cappuccinno lusten. Rond tien uur is de complete invasie weer vertrokken en om twaalf uur is alles weer afgewassen. Met de hand, want dat gaat toch vlugger dan minstens 5 machine vullingen.

Zondag 13 februari.
De dag staat in het opruimen van de laatste resten van gisteren en verder uitpuffen en minutes (notulen) van de meeting opmaken.
Maandag 14 februari
Groot onderhoud
Jan heeft vorige maand een aantal afspraken voor groot onderhoud gemaakt; oogarts, cardioloog en tandarts. We vertrekken om half 7 om tijdig in Centurion bij Eugène Meijer te zijn. De reis verloopt zeer voorspoedig en we zijn er al om 09.45. Jan vertelt de receptioniste dat er nog vervolgafspraken zijn die dag en dat een beetje opschieten dus niet verkeerd zou zijn. Meestal zijn we er wel 3 uur zoet namelijk met hoofdzakelijk wachten. Het duurt evenwel tot half twaalf voordat hij aan de beurt is, in plaats van het afgesproken tijdstip van half elf.
En natuurlijk eerst betalen. We blijken nog een creditstand van R500 te hebben, dus nu hoeven we slechts R165 te dokken.
Indigenous Primates
Het is altijd wel lachen met Eugène. Hij vraagt hoe het gaat op de farm en merkt op hoe goed wij het hier als blanke kolonialen allemaal hebben. Zo heeft hij bijvoorbeeld twee indigenous primates in huis die er voor zorgen dat altijd alles aan kant is, eten gekookt, schoenen gepoetst, overhemden keurig gestreken etc.etc. Ik vraag hem of ze wel gekleed zijn, en dat zijn ze. Maar ook een treurige noot dat we op een inmiddels totaal verpeste planeet wonen en dat daarvoor slechts drie redenen zijn aan te wijzen: de mensheid, moderne geneeskunde en educatie. Dat laatste ben ik niet met hem eens en de moderne geneeskunde is soms toch best handig. Neem Jan als voorbeeld: was hij 50 jaar eerder geboren, dan was er geen insuline geweest om hem in leven te houden. Eugène orakelt voort dat mensen met meer dan twee kinderen, géén recht op zorg meer hebben en dat lijkt mij een heel goed plan maar volstrekt taboe. De (politieke) geesten zijn daar nog niet rijp voor.
Er wordt opnieuw een angiogram gemaakt, maar niet dan nadat we terug waren gestuurd naar de cassière om bij te betalen. R2200!!!!! Meijer constateert dat de staar toegenomen is. Maar nu nog geen reden om in te grijpen aldus Meijer. En anders dan iedereen denkt: je wordt er niet blind van als je niet onmiddellijk ingrijpt. Je moet het zien als een venster dat steeds vuiler wordt maar gewoon gewassen (i.c. dus gelaserd) kan worden. Volgend jaar opnieuw terugkomen en de situatie goed blijven monitoren. Om 13.00 staan we buiten en kunnen net de volgende afspraak halen, te meer omdat we een route gekozen hebben waarvan de afslag naar de N1 geblokkeerd blijkt te zijn en er dus een flink stuk dwars door Pretoria moet worden omgereden. Is Jan dit keer de kaartlezer!
In de wachtkamer bij Meijer troffen we trouwens een jong meissie met d’r man en 12 weken oude babietje. Dat jochie was veel te vroeg geboren en als er niet ingegrepen zou zijn met laseren, zou het kind al op jonge leeftijd stekeblind zijn. En al die tijd het jochie in het ziekenhuis doorgebracht; vandaag is de eerste dag dat hij mee naar huis mag. Of de laser-actie gelukt is, hebben we niet meegekregen. De moderne medische wetenschap!!!

Berichten waar je blij van wordt!
Ook bij Dr. Les Osrin, cardioloog, moeten we een half uur wachten. Op enig moment wordt ik binnen geroepen en vrees dat er iets ergs geconstateerd is bij Jan. Maar dat valt reuze mee. Hij ligt in een sexy zwarte denimstoffen ziekenhuis onderbroek op z’n zij op een tafel en Osrin laat me mee kijken in Jan’s hart. Je ziet op het scherm zelfs de hart klep open en dicht gaan, de hoeveelheid bloed die wordt uitgepompt en wat weer terugkomt. Gelukkig zijn alleen deze twee bewegingen in blauw en rood afgebleed, het hart is gelukkig zwart/wit want ik hou niet zo van die bloederige massa’s. Ook z’n aderen in z’n hals worden op deze manier bekeken. Er zitten wel een paar hele kleinje kalk vlekjes in, dat is de leeftijd en geen enkele reden tot zorg. Osrin is eigenlijk uitermate te vreden over Jans’ algehele conditie en constateert dat ik kennelijk heel goed voor hem zorg. Maar ik zorg helemaal niet voor Jan, althans niet op de manier zoals Osrin het bedoelt met verantwoorde voeding etc. Jan zorgt met name heel goed voor zichzelf: roomboter, volle melk, double cream joghurt, vrijwel elke dag friet met lekkere vette mayonaise. Ik vertel Osrin dat Jan mijn portie boter gebruikt en ik in ruil daarvoor zijn wijn. Osrin doet een uitspraak waar ik helemaal niet blij mee ben, maar Jan des te meer: roomboter en volle melk/joghurt hoeft helemaal geen probleem te zijn als je het maar samen neemt met verse ananas, kiwi of citrus. Doe zelf de proef maar: een bakje joghurt met daarin verse ananas. Na 15 minuten begint de joghurt spontaan te verteren. Maar elke dag een half uur onafgebroken inspanning zoals lopen of fietsen vindt Osrin wel verstandig. Twintig keer per dag de trap op en af gedurende lijkt wel inspanning, maar dat is het dus niet. Tja, op zo’n mededeling zat Jan dus helemaal niet te wachten en zal dus ook niet worden opgevolgd.
Ik schat Les ouder dan Jan en hij blijkt met de zus van Meijer getrouwd te zijn. We lachen samen om de Les overbekende on-liners van Meijer waar wij slechts éénmaal per jaar op getracteerd worden, Les bij elk familiebezoek.
Lucky and Lawrence
Om half vijf zijn we klaar en gaan naar Menlyn shoppingmall een paar kilometer verder op. We hebben een afspraak met ene Lucky from Zimbabwe. Die zoekt samenwerking in de accommodatie-sfeer. Hij is ruim een half uur te laat en wordt vergezeld door Lawrence. De samenwerking op accmomodatie gebied blijkt merendeels een alibi. Ze zoeken een zogenaamd Front-office voor handel tussen Zimbabwe en Zuid Afrika. Handel is olifanten-, struisvogel- en andere wildsproducten zoals tassen, schoenen, riemen etc. Het vorige “Front-office” is overleden en diens beide dochters zagen de handel niet zitten en zijn naar Nederland teruggekeerd. Wij waren trouwens aanbevolen door ene Johan ten tijde van diens bezoek aan de lodge bij Victoria Falls van Lawrence en Lucky.
Een front-office is niets meer of minder dan een tussenschakel in de handelsketen dt er voor zorgt dat leverancier en afnemer niet direct met elkaar in contact kunnen komen.
Wij spreken onze afschuw uit over handel in wildlife producten, die volgens L&L volkomen legaal zijn. Ze begrijpen helemaal niets van onze afkeer en principes. We beloven hen de volgende ochtend terug te bellen met ons definitieve besluit (dat nu reeds vaststaat) om van ze af te zijn.

FBI
Daarna gaan we naar Pat en Jake Capital House. Pat staat als een majesteit boven op de monumentale trap in de hal en komt naar beneden om ons te begroeten en samen een drankje met haar te drinken. Jake voegt zich ook en later ene Bill van de FBI. In de nederlandse kranten is het vast geen item geweest, maar de laatste 6 maanden waren de FBI en de South African Air Force (SAPS) and Military Intelligence Operatives op zoek naar een figuur die een biologische aanval op the UK had gepland. In de Pretoria nieuws van vandaag lazen we dat hij zaterdag j.l. is opgepakt in Hartebeespoortdam door ……. Bill c.s. Ze stonden op het punt om Scottland Yard ook in te schakelen, maar dat was dus niet meer nodig. Het gaat om een Zimbabwean born South african Businessmann van 64 jaar. Bill ziet er uit als 15 en je zou er echt geen FBI’er in herkennen. De laatste twee weken kon Bill uiteraard niets over de aard van zijn verblijf bij Pat en Jake vertellen, maar dat werd gisteren dus anders. Hij is er uiteraard trots op hetgeen met grote bescheidenheid wordt verteld. Ik vraag Bill naar de kleursamenstelling van SAPS. Gemengd antwoord Bill: 95:5 W/Z. Dacht ik het niet, want de rest van police forces zoals Metro Police zijn zo corrupt als de pest. De business man werd gepakt toen hij de R32M losgeld kwam ophalen ter voorkoming van een op botulisme gelijkende besmetting in de UK. Hij zal het niet uit armoede hebben gedaan want eigenaar van een multimillion-rand home in Hartebeespoort and several other houses in Gauteng. Je ontmoet altijd leuke mensen bij Pat en Jake alhoewel ook zij klagen over de absolute beroerde bezettingsgraad.
Charley, P&J’s zoon uit Australië, is er ook. Hij herkent ons niet, dat zie je zo aan z’n puzzled face, maar hij zegt dat hij ons ontzettend gemist heeft. Wij jou ook Charley liegen wij terug!
Wij gaan naar het japanse restaurant op Brooklyn square. Restaurant is niet het goede woord, het is meer een fastfood ding waar binnen zo’n spoorrail loopt waarop de hapjes sushi, shashimi, you name it, langs racen die je er zelf af kunt pakken. Wij schuiven aan een tafeltje en bestellen shashimi. Alleen zalm omdat tuna echt not done meer is. Jan vraagt 3x om fried rice en krijgt witte geserveerd. Hij stuurt het bord terug waarna er alsnog fried rice wordt geserveerd. Terug bij Capital House kijken we nog naar DWDD voordat we naar dromenland vertrekken.
Dinsdag 15 februari
We ontbijten gezellig met Pat en Bill want Jake is druk met andere zaken. Hij komt snel even gedag zeggen. De rekening had ik vorige week al via de bank betaald. Scheelt hen credit-card-kosten. Pat heeft niet eens gekeken en zegt gekscherend, de volgende keer merk ik het niet eens of je wel/niet betaald hebt! Die houden we erin beloof ik haar. Waarna we afscheid nemen en richting tandarts Juan van der Merwe vertrekken. Slechts 10 minuten verderop. Jan zal anderhalf uur onder de pannen zijn zodat ik even alleen in Brooklyn mall kan rondscharrelen. Het is weliswaar uitverkoop, maar er zit maar weinig bruikbaars tussen. De afdeling New Arrivals moet ik helaas overslaan. Als ik Jan ga ophalen vertelt Juan nog even wat het verdere behandelplan is: een implantaat omdat één van de wortels waar ooit de brug oprustte totaal verrot is en gaan ontsteken. Die moet er dus eerst uit en toestemming van Osrin verkregen om twee dagen met Ecotrin (bloedverdunner) te stoppen. Plus starten met antibiotic’s twee dagen te voren om de stents te beschermen.
We ronden af met een bezoek aan Woolworths en rijden via Bela Bela terug waar het pottenboertje nog op het programma staat en cement. Dat is hier 17 rand per baal goedkoper, maar dat geldt alleen indien cash betaald en dat hebben we niet meer. En vanwege tijdgebrek kunnen we geen ATM opzoeken. We moeten immers voor vijf uur in Vaalwater zijn waar nog steeds de battery pack op mij wacht.
Jan rijdt en ik SMS Lucky en Lawrence dat ze helaas een ander front office moeten zoeken omdat het strippen van wild animals (al dan niet gefokt) tot belts, bags en shoes absolutely against our principles is. En dan krijg ik een schokkend bericht op m’n telefoon. De oudste zoon van een dierbare vriend heeft zich van het leven beroofd. Er werd al enige tijd voor gevreesd en nu heeft hij de daad bij het woord gevoegd. Tien jaar geleden verloor de vriend z’n echtgenote al aan borstkanker. Hoe vals kan het lot je gezind zijn. En een bevestiging van Ineke en Ed dat Asion en Evanz bij hen mogen komen logeren in het Wapenveldse Uitterwaard!
Bij het pottenboertje koop ik een grote en twee kleine potten met korting uiteraard. Ik koop er eigenlijk twee en krijg de derde er bijna gratis bij. We hebben al zoveel potten gekocht dat het boertje zich afvraagt of we een shop hebben. Neen hoor, ze staan allemaal op de diverse terrassen. Een volgende keer zal ik een foto voor hem meenemen.
Op de valreep belanden we bij het postkantoor waarna we het 50 Km pothole verdriet moeten zien door te komen. We brengen het strijkijzer nog even bij A&O. Abram vroeg onlangs of we niet een oud strijkijzer hadden, want ze hadden niets om hun spullen mee te strijken. Hun strijkijzer stak Elisabeth destijds in haar zak met de strijkplank en nog meer gemeenschappelijke goederen. Dus heb ik A&O een strijkbout beloofd voor hun overtime zaterdag j.l.

2011

Zaterdag 1 januari
Oliebollen en appelflappen
We hebben vanochtend geen game drive georganiseerd omdat het gisteravond/vanochtend niet echt vroeg was en er oliebollen en appelflappen gebakken moeten worden. Bovendien gaan we naar het Farmhouse gaan verkassen. Want het Owners House is met ingang van vandaag verhuurd aan een engelse VIP-mevrouw: Emma Crosby . Ze komt met haar partner en de EPZ rond een uur of half één aan, en dan moet het oliebollen bakken wel klaar zijn en de baklucht verdreven. Net na het ontbijt hebben we de rozijnen al in de week gezet; deels in water en deels in rum. Anka had de ingrediënten uit Nederland meegenomen inclusief de rozijnen. Maar die bleken gisteren deels al gebruikt door Evanz om de pinda’s mee op te leuken. We kregen gisteren bij de aanblik van het mengsel, tijdens de sundowner op de berg, al het bange voorgevoel dat dit het geval was. De alcoholloze bollen zijn voor het duitse echtpaar-met-vijf-kinderen, alhoewel de alcohol al lang verdampt is omdat we het wel-proces enigszins in de microwave hebben bespoedigd.
Het beslag is inmiddels ook klaar, een gedeelte met water en een gedeelte met bier. Dat laatste was ik van huis uit zo gewend, en het blijkt bovendien ook als suggestie op het pak kant-en-klare-oliebollen-mix te staan. Ik ben bij Asion in het Guesthouse (Asion heeft èn het OH èn de GL op het ogenblik onder zijn koks-hoede) een goede pan wezen uitzoeken omdat de frituese voor dit doel veel te klein is en Ed vond gelukkig ergens nog een nieuwe fles zonnenbloem olie. Evanz kijkt zorgelijk toe hoe Asions’ keuken domein door Anka en mij in bezit wordt genomen, alle laden opengetrokken op zoek naar een handige lepel om de bollen te vormen en langzaam in een chaos verandert. Het worden prachtige bollen en flappen die bovendien nog heel goed blijken te smaken ook. Asion, die even langskomt, en Evanz vinden ze wel iets weg hebben van “vetkoek” een afrikaanse delicatesse. Ed en Jan strooien royaal poedersuiker over de bollen. Zou dit zijn om de smaak te verdoezelen??
Ferrari-Safari
De hollandse specialiteiten moeten naar de hide vervoerd, want daar is de lunch georganiseerd. Jan vindt dat de bollen en flappen ingepakt moeten worden omdat ze anders aan de haal gaan over de hobbelige paden, maar daar komt niets van in. We gaan het prachtige knapperige bakresultaat niet bederven. Want als je ze gaat inpakken, dan hou je een slappe hap over. Ed belooft heel voorzichtig te zullen rijden en de bollen en flappen blijven dan ook netjes op hun plaats. Normaal gesproken beleef je met Ed een Ferrari-Safari maar het blijkt dus ook anders te kunnen.
Any en Anthony hebben keurig gedekt in de hide en naast onze baksels staan er nog een paar schotels met de heerlijkste hapjes en de nodige bubbels. (Nog steeds te vinden op de website in het Morukuru album). Penny en Collin arriveren het eerst en de beste wensen voor 2011 worden uitgewisseld. Penny en Collin zijn het echtbaar/eigenaar van de (highly endangered) ground hornbills. Onlangs moesten ze de hornbils in Botswana ophalen. Het is alom bekend dat P&C de hornbills hebben dus vanuit Botswana was het niet al te moeilijk om hen te traceren en de beesten weer op te halen. Alhoewel P&C het prettig vinden dat de vogels zo goed voor zichzelf kunnen zorgen; er zijn altijd mensen die er niet te beroerd voor zijn om ze aan het spit te steken. Dat is eigenlijk hun grootste angst. En met de voortplanting gaat het ook niet echt flitsend want ze worden pas geslachtsrijp op 9 jairge leeftijd. Mensen zijn er vlotter bij.
Dan komt ook het duitse echtpaar aan met vier van de vijf kinderen. Nr vijf bleef liever bij z’n computer. Johannes blijkt bij Egon Zehnder te werken en Robert van Dortmund te kennen. Daar deden wij in een heel ver verleden ook zaken mee op het gebied van headhunting. Ze wonen in Düsseldorf en EZ/Johannes zijn bezig met het oprichting van een EZ kantoor in Johannesburg. Ik moet me bedwingen om niet te vragen wat je in ‘s hemelsnaam bezielt om vijf kinderen te nemen. Wel eens uitgerekend hoeveel miljard er over vijf jaar rondlopen als iedereen er een zelfde voortplaningstempo op na houdt? Natuurlijk niet: ‘na ons de zondvloed’. Ze spreken trouwens allemaal vrijwel accentloos engels.
Johannes en zijn vrouw nippen beleefdheidshalve van de champagne en na een uurtje of twee zijn we eigenlijk wel uitgebabbeld en gaat ieder zijn/haar weg. A&E en wij naar het Farmhouse (FH) waar een heerlijk zwembad wacht. Omdat er zwaar weer op komst is en de eerste dikke druppels al beginnen te vallen besluiten we er niet meer op uit te gaan.
Kijk- en leesvoer
Op de leestafel van het FH ligt een prachtig fotoboek “Kevin’s best” . Kevin maakt inderdaad prachtige foto’s en heeft het altijd over een nog nieuwere camera die hij zich niet kan veroorloven. Daarnaast is er ook een Morukuru kookboek verschenen waar Asion pontificaal op de eerste pagina prijkt! Het boekje is doorspekt met recepten en foto’s van de staff.
Zondag 2 januari
Gemma en Kevin runnen het FH nadat het met het vorige managements koppel nogal treurig afliep. Hun eigen huis is inmiddels klaar en dat gaan A, E en wij inspecteren. Het is niet groot, maar ze vertoeven er toch vaker niet dan wel. Ze hebben twee kleine keffertjes en die laten ze bij het FH ook los rondrennen. Daar is vast niet elke gast van gediend, dat gesnuffel aan je blote voeten en benen, of met hun modder poten op de ligbanken bij het zwembad.
‘s middags gaan A, E en wij even bij de dode olifant buurten. We treffen er een gecollarde spotted hyaena en twee leeuwen. En bomen vol met gieren. Kevin zal later de tanden van de olifant ophalen, want van het lijk is weinig meer over. Alleen de weerbarstige huid die ook steeds verder begint in te zakken. Vervolgens gaan we op weg naar een dode giraffe en komen we onderweg daarheen een white rhino tegen. Doorsoorzaak van de giraf onbekend, maar hetzij ouderdom of een slangenbeet. Leeuwen zijn wel in staat om een giraffe neer te halen, maar dan moet de honger wel heel erg groot zijn. Alhoewel: van de ca 48 blou wildebeeste die A en E vorig jaar kochten, zijn er nog maar vijf over. Maar blou wildebeest is nu eenmaal veruit favoriet onder leeuwen. Waarom geen rooibok gepakt zal menigeen zich afvragen. Vooral als je ziet hoeveel er daarvan rondlopen. Het anwoord is nogal eenvoudig: de moeite die je als leeuw moet doen c.q. energie die het vreet om een rooibok te pakken weegt bij lange na niet op tegen de vangst/hoeveelheid vlees. Gewoon een kwestie van efficiëncy dus.
Bij de giraffe treffen we twee leeuwen. Nummer één probeert een poot van de giraffe af te trekken terwijl nummer twee de handelingen van nummer één op z’n gemak gadeslaat. Maar na verloop van tijd besluit nummer twee op te staan een handje te gaan helpen. Als we uiteindelijk wegrijden bij de dode giraffe en de leeuwen, spotten we opeens wilde honden aan de overkant van een dam. Wat een kadootje! Maar zodra de leeuwen bij de giraffe opstaan en het pad oplopen, vertrekken de wilde honden spoorslags.
Ap de terugweg bij de airstrip spotten we een kudde zebra’s en blou wildebeeste. En dan duiken er achter ons een zestal leeuwen op. Zo lopen in een grote kring links en rechts van onze gameviewer richting de kudde. Ze hebben duidelijk een plan. Maar het is al vrijwel donker dus we ons helaas losrukken van deze jacht waarbij er mogelijk weer een wildebeest sneuvelt. Het zal een zebra gaan worden, zal achteraf blijken.
Bitterballen
Bij de sundowner worden bitterballen geserveerd. Die blijken bij een winkel (www.vangaalen.co.za) in Hartebeestpoortdam gewoon te koop. Jan is gek op bitterballen en kroketten, dus die mag mijn portie erbij hebben. Aldus gaat aan het aantal keren dat ik moet aanhoren dat hij ongelofelijke trek in een bitterbal heeft waarschijnlijk een einde komen. Het is even omrijden, maar als je toch naar Johannesburg moet…….
Wat hoor ik?
Tijdens het diner maakt Anka een terloopse opmerking dat een deel van haar frequent flyers SAA punten eind maart verlopen, en dat wij die dus rustig mogen opmaken. Ik zal het wel niet goed verstaan hebben, dus morgen, als ik nog sober ben zekerheidshalve nog maar eventjes vragen. Anka zit met een staff-belonings-vraag die ik eens even haarfijn voor haar ga uitzoeken. De lonen blijven maar stijgen, dus de vraag begint inmiddels ook hier te rijzen of je gratis kost en inwoning niet als beloning in natura mag beschouwen. Dat mag zeker, alleen de exacte/maximale percentages, die staan mij niet duidelijk voor ogen.
Anka vertelt dat ze Asion en Evanz naar Nederland gaan halen ten tijde van de opening van hun nieuwe huis mei a.s.. Dat zal voor hen beiden wel een hele grote verrassing zijn. Wat ontzettend leuk (je zult toch maar zo’n baas hebben!!), en ik bedenk terplekke dat het mischien wel aardig zou zijn als ze dan een paar dagen bij de Librije stage zouden mogen lopen. Ik ga Thérèse gewoon een mailtje sturen.
Maandag 3 januari
We maken nog een gamedrive en doen ons te goed aan een immer heerlijk ontbijt. Anka (her-) bevestigt dat wij die FF punten inderdaad voor een ticket mogen inruilen. Daarmee kunnen we wel naar Mauritius vliegen! Echt te gek voor woorden. Gepakt en gezakt (paling, advocaat, kroketten keren wij na een allerhartelijkst afscheid van A, E, G, K en de rest van de staff, weer huiswaarts. Gummy rijdt voor ons uit naar de gate van Vance. Onderweg komen we nog 10 giraffes op Vances’ terrein tegen. De reis, in het blinkend schoon gepoetste bakkie, naar huis (die langs de apotheek en het postkantoor in Vaalwater voert) verloopt voorspoedig. Even na driën kunnen we de poezen weer in de armen sluiten en brengt Jan Abram nog even naar de tarroad. Abram zegt de black mamba nog twee keer in de kruipruimte onder het huis te hebben zien verdwijnen.
Dinsdag 4 januari
Afdingen!
Het is lekker weer en ik probeer beaded netjes (netjes met kraaltjes van zo’n 10 cm doorsnee die je over je glas hangt om insecten uit je drankje te houden) voor Morukuru te bestellen. Het kost me uiteindelijk 6 telefoontjes maar heb 17% korting weten los te praten. En ik ga kijken waar we met de FF punten allemaal naar toe kunnen. Mauritius here we come!

Woensdag 5 januari
Het is zwaar bewolkt en ik boek de tickets naar Mauritius. Het lijkt me ook wel leuk om even naar la Reunion te vliegen als we toch in de buurt zijn, dus dat regel ik er gelijktijdig even bij. Dat wordt ongetwijfeld een fantastische vakantie en ik ga op zoek naar oppas. Ik heb al iemand op het oog en heb zo maar het vermoeden dat er JA gezegd gaat worden. En dan begint het te regenen dat tot zaterdag zal blijken aan te houden. We rijden naar onze dam waar nauwelijks water in staat en bij de waterval sijpelt er slechts een klein beetje water naar beneden. Niet noemenswaardig, maar we zitten dan ook op minder dan de helft van de regen die we voorgaande jaren mochten ontvangen.
Zondag 9 januari
Gelukkig is het weer droog maar het water is veel te koud. We hebben alles bij elkaar 100 mil regen gehad de afgelopen dagen. We zitten hier nu bijna 4 jaar en we moeten vaststellen dat het weer in die afgelopen 4 jaren elk jaar opnieuw verrassingen oplevert en dat er geen pijl op te trekken is. Het eerste jaar was erg warm, daar heb ik het weer nu nog niet op kunnen betrappen. Als we een echt warme dag hebben gehad deze zomer, dan is het veel.
Dinsdag 11 januari.
Voor hun vertrek uit Nederland heb ik een paar keer gemaild met ene Paul en Mirjam. Zij hebben besloten met hun 3 (!) kinderen naar Z.A. te emigreren en willen daarbij graag nog iets van ons leren/horen. Want ze blijken bevriend met een nichtje van Jan die hen dit gesuggereerd heeft. Ik heb niets meer van ze gehoord, maar stel je voor ze staan onverwacht op de stoep, dan moet het gastenhuis toch spic en span schoon zijn.
Zere neus
Ik heb de binnenkant weer op orde en stofzuig de stoep buiten ook nog maar even, want daar ligt het altijd vol met vleermuizenkeutels. Tijdens het stofzuigen vliegt er opeens iets tegen m’n neus en word ik hevig gestoken. Een hornet. Die krengen vallen gewoon zonder enige reden aan en komen als een raket op je af. Ik brul het uit van de pijn. Hoe zeer dat doet, dat moet je echt aan den levende lijve ervaren. Jan krijgt natuurlijk de schuld, want die vindt dat je hornet nesten niet hoeft te vernietigen, ze doen immers toch niets? Hem niet nee, maar dit is nu al de derde keer dat ik wordt gestoken; de andere twee keren in m’n rug. Daar doet het net zo zeer, maar daar kan het gif zich veel sneller en gemakkelijker verspreiden. Met m’n arme zere neus ruim ik de rest van de schoonmaakspullen nog op.
Woensdag 12 januari
Ik haal Maria op bij de gate. Pat vertelde me dat ze nogal depressed is, want George heeft de farm verkocht en de nieuwe eigenaren willen geen personeel. Dat is dus voor haar een slecht vooruitzicht. Maar tegen mij zegt Maria dat het goed gaat en ik komplimenteer haar met haar nieuwe schoenen. Zwarte tennisschoenen afgezet met glitters. Jij bent rijk met diamanten op je schoenen plaagt Jan haar. Ze moet er ontzettend om lachen.
Jan gaat met de spuitbus DOOM aan de slag om alle 6 hornet nesten rond het huis te verdelgen.
Mijn neus doet hartstikke zeer en m’n rechteroog begint steeds dikker te worden. Maar we moeten toch naar Vaalwater waar we een afspraak met Maryëtta en Henk (24Riviere) hebben. We treffen elkaar bij de Black Mamba en ik grap dat ik door Jan mishandeld wordt, vide mijn gezicht, maar zeg door een hornet gestoken te zijn.
Het is gezellig weer even bij te kletsen en ze vertellen dat ze hun lodge de 18e februari laten veilen. Ze zijn toe aan iets anders en minder arbeidsintensief. Maar ze blijven wel in de buurt omdat ze hier inmiddels gewoon heel veel mensen kennen, en Kas en Krissy nog op school in Vaalwater zitten. Nick hebben ze gisteren bij een Hoërskool in Pretoria ingeleverd. Daar verblijft hij intern. En dat is voor alle gezinsleden toch even slikken en wennen.
ESKOM-ergernis
We halen nog even de post op bij het postkantoor waar ik m’n nieuwe VISA card tref en de afrekingen ESKOM over gebruik December/te leveren service Januari. Vol verwachting open ik de enveloppe in de hoop dat een aanzienlijk lager bedrag te treffen vanwege de downgrade van 100 naar 25 KVA. Tot mijn verbijstering is het echter helemaal niet gecorrigeerd en is er een gebruiks-getal opgevoerd dat zelfs hoger is dan de laatste notering/reading op de 100KVA transformer. Ik heb er weer een project bij in plaats van dat er één afgevoerd kan worden.
Als we naar huis rijden begin ik me steeds beroerder te voelen en begint m’n gezicht steeds dikker te worden. En ‘s nachts slaap ik slecht van de pijn en de spookbeelden. Stel je voor het gif tast m’n oogzenuwen aan? Nachtmerries dus.
Donderdag 13 januari
‘s ochtends vroeg worden we vergast op een kudde apen op het dak. Als Jan ze gaat verjagen beginnen ze te krijsen en te schreeuwen en ligt het zwembaddeck vol met zaden die ze daar kennelijk op hun gemak hebben zitten pellen voordat ze het dak opgingen. M’n gezicht is nu zo opgezwollen dat ik nauwelijks nog uit m’n ogen kan kijken. Ik blijf voorlopig nog maar even liggen zwelgen in zelfmedelijden, want ik krijg m’n contactlenzen er toch niet in. En zonder ben ik echt gehandicapt. Bij de NWS staan een paar kudu-meiden te blaffen. Waartegen is ons een raadsel.
In de loop van de ochtend raap ik mezelf bij elkaar en kruip achter m’n laptop waar ik een mailtje van Thérèse tref. Het lijkt haar leuk om Asion en Evanz in de Librije te laten meekijken en ze heeft al een plannetje ook. Dat is goed nieuws en ik laat het Anka onmiddelijk weten. Die ook blij natuurlijk. Mijn pogingen om Asion en Evanz in het Hattemse e.o. onder te brengen bij vrienden en/of kennissen zal blijken jammerlijk te gaan mislukken. Best teleurstellend eigenlijk. A&E zijn hartelijk welkom bij Marianne en John in Deventer maar dat lijkt me net even iets te ver. Want tijd voor een spoedcursus “reizen met het nederlandse openbaar vervoer” zit er waarschijnlijk niet in. Ik moest destijds bij de introductie van de strippenkaart al afhaken. Het is mij nooit geworden dat achterlijke systeem. En nog steeds wordt er maar wat aangekloot in Nederland met openbaar-vervoerspassen.
Aan het einde van de middag lijkt de zwelling in m’n gezicht weer iets af te nemen en zakt naar m’n rechterwang hetgeen aan mijn echtgenoot een weinig complimenteuze opmerking ontlokt.
Intussen heb ik geprobeerd ESKOM uit te leggen dat de afrekening januari niet correct is en dat dat gecorrigeerd moet worden. Dat gaat de komende maand gebeuren wordt mij verzekerd. Want het zou nu om de afrekening november/december gaan hetgeen gillende onzin is. Ze proberen maar wat om van het gesprek af te zijn. Ik vraag vervolgens hoe ze aan een meter-reading van ruim 200.000 komen terwijl de laatste genoteerde reading iets van 198.000 is, en waarom dit bij het afbreken van de 100KVA transformer niet genoteerd is. Vragen waar het arme swartmeissie natuurlijk ook geen antwoord op heeft. De door de contractor ingeleverde documenten liggen waarschijnlijk ergens op een grote stapel om t.z.t. uit te zoeken. Uiteindelijk krijg ik een witvrouw aan de bel waar ik het hele verhaal nog eens uit de doeken doe, het kwartje blijkt te vallen, ze begrijpt dat ik over over de laatste 10 dagen december gecrediteerd wil worden, en ze noteert onze laatste reading die Jan uiteraard heeft opgeschreven. Want we kennen ESKOM inmiddels. En nu maar afwachten hoe de volgende afrekening er uitziet.
Vrijdag 14 januari
Highspeed internet
Adriaan en Riaan verschijnen op het toneel om highspeed internet te komen installeren. Ik heb hen een paar keer op het hart gedrukt dat ik er wel absoluut zeker van moet zijn dat het gaat werken, want anders wordt er echt niet geinstalleerd. Maar ze zijn heilig overtuigd van zichzelf. Ik heb Jan al eerder de plek gewezen waar de antenne moet komen. Maar wat A&R ook proberen: géén signaal. Als ze op enig moment toch een signaal oppikken dan blijkt de speed net zo langzaam als bij mijn bestaande systeem. Dus heren, als dit niet beter wordt, dan kun je weer inpakken. Maar nog steeds overtuigd van zichzelf blijven ze beweren dat het goed komt. En tot die tijd wil ik geen factuur zien, en bovendien: de two way radio’s werken ook niet op kanaal 2 en 3. Dat geloven ze echt niet, maar als Jan hen naar de poort brengt, moeten ze tot hun ergernis constateren dat het signaal na 500m al verloren is. Kortom; ze hebben nog wat huiswerk te verrichten alvorens te kunnen incasseren.
We spotten onze drie kameelperde op de flank van de berg rechts van de hide. Het is een komisch gezicht om hun lange nekken tussen het geboomte en er boven te zien bewegen. Zij zien ons ook want ze blijven een poosje in onze richting staan kijken alvorens weer verder te browsen.
Mijn gezicht is al weer redelijk opgeknapt en de rimpels en plooien beginnen weer zichtbaar te worden. Want dat was het enige voordeel van mijn bolle gezicht: alle plooien gladgestreken.
Als ik aan het einde van de middag in de hide zit, komen de vijf grote kudu-bullen en de njala bull bij de NWS zoutlikken. Ze kijken altijd of er iemand in de hide zit, blijven vervolgens een poosje staan kijken waarna ze naar de zoutlicks stappen.

Zaterdag 15 januari
Ik wordt al vroeg gewekt door voetstapjes op het deck bij het zwembad. Het zijn lichte voetstapjes, dus waarschijnlijk de klipspringers. Ja hoor, hij staat op de krokodil die op het muurtje bij het zwembad ligt; zij staat onder de buiten douche, maar begrijpt niet hoe de kraan werkt. Onyx zit ook te kijken. Als de klipspringers me eenmaal in de gaten hebben, huppelen ze elegant over de zwembad rand om naar een volgende rots te springen. Weer terug in bed hoor ik hen opnieuw op het deck bezig. Wat daar nu zo leuk aan is? Het zal het uitzicht wel zijn.
We moeten nodig boodschappen doen en gaan naar Ellisras.
Pleite!
Op Jan se Pad treffen we drie blou wildebeeste met een kalfje, maar of dit hèt kalfje is, weten we niet. De boodschappen zijn deels een mislukking en ons lijstje wordt weer niet afgewerkt. Er valt overheen te komen, maar de schappen en voorraden bijhouden, dat schijnt heel erg moeilijk te zijn. We zoeken troost bij een milkshake bij Wiesenhof, waar ook koffiebonen gekocht moeten worden, want onze voorraad is op. Het hek blijkt gesloten zonder enige nadere vorm van mededeling. Die zijn failliet is mijn gratis voorspelling en we gaan terug naar P”nP om te kijken of ze daar koffie bonen hebben. Ik loop de winkel in en pak drie pakken met bonen. Geen espresso bonen; dat is een hier onbekend fenomeen. Jan komt uiteindelijk ook; die trof de uitbater van Wiesenhof toevallig bij de ingang, en inderdaad de tent is gesloten. Wiesenhof had de huur per 1.1. j.l. tot R360.000 per maand verhoogd. Bijna EUR 40.000/maand. Wat moet je daar wel niet voor omzetten en waar haal je zo’n bedrag vandaan? Bijna R5M per jaar, dat heeft de hele tent Wiesenhof anderhalf jaar geleden echt niet gekost.
Weer terug op onze plaas treffen we vijf kudu meiden met één kalfje. Dat is erg lang geleden dat we een jonge kudu hebben gezien. De laatste dagen had Jan er steeds maar vier gezien, nummer vijf had zich dus duidelijk teruggetrokken voor de bevalling.
Maandag 17 januari
Luna heeft er weer een trauma bij. Het olifantenschilderij valt naar beneden en komt met een knal op de vloer terecht. Nadat we de python in huis hadden is hij overal bang voor en schrikt van elk geluidje. En bij de deur waar de python naar binnenkwam , zal hij nooit gewoon naar binnen of buiten lopen, maar met een grote sprong. Raja idem dito. Onyx heeft er geen last van want die was ten tijde van dit drama nog geen lid van het gezin. De lijst van het schilderij is helemaal kapot. Daar moet dus een nieuwe voor komen. Het schilderij zelf is gelukkig nog helemaal in takt.
Buurman Herman belt dat hij in aantocht is. Hij blijkt Dawn ook bij zich te hebben. Doel is het veiigheidsgebeuren en de voorbereiding op een volgende vergadering. Jan heeft eigenlijk alle buren voor dit onderwerp weten te interesseren hetgeen positief is.
Slachtoffer?
Als de zaken besproken zijn en we Dawn en Herman naar de deur begeleiden, valt m’n oog op Onyx die een kingfisher in z’n bek heeft. Waarschijnlijk tegen hetzelfde raam gevlogen waar al vaker een vogel tegenaan gevlogen is ondanks de vogel figuren die we er op geplakt hebben. Ik geloof niet dat Onyx zelf zo’n grote vogel heeft gepakt. Ik werk de kingfisher uit z’n bek en het beest vlucht ander een bak die op het binnenplaatsje tegen de muur staat. Hij blijkt niet (meer??) te kunnen vliegen. Als ik hem wil oppakken om hem te inspecteren en in veiligheid te brengen, begint hij met met zijn lange knalrode snavel te bijten. Over de lengte van mijn wijsvinger heeft hij net zo klein randje huid tussen z’n snavel. Prettig is anders. Hij blijkt geen uiterlijke beschadigingen te hebben en ik besluit hem een paar honderd meter verder op in de schaduw onder een boom te zetten zodat hij zich weer kan herpakken en hopelijk zijn levensweg vervolgen. Al die tijd houd de ijsvogel mijn vinger met z’n snavel stevig in de greep. Het is trouwens een brown hooded kingfisher die z’n naam helemaal geen eer aandoet, want hij vist niet, hij vangt insecten. Als ik m’n hand open blijft hij gewoon zitten, dus zet ik hem op de grond waar hij onmiddellijk voorover kukelt. Ik pak hem weer op en vervolgens blijft hij wel 20 minuten op m’n hand zitten en rondkijken. Hij kijkt me regelmatig aan met z’n grote ogen. Ik leg m’n hand op de grond en dan hipt hij er van af. Pogingen doend om te vliegen hetgeen niet lukt. Ik blijf nog een poosje bij hem alvorens naar huis te lopen. Ik kan er verder toch niets aan doen. Of hij gaat weer vliegen, of hij wordt geconsumeerd. Een paar uur later is hij weg. Ik kijk im een wijde kring om de plek waar ik hem losgelaten heb, maar tref hem niet meer.
Woensdag 19 januari
Helaas geen Maria vandaag. Ze is er beroerd aan toe volgens Pat. Dat komt steeds vaker voor en dat is geen goed teken gelet op haar ziektebeeld. Dus moet ik zelf aan de bak. Nadat het stofzuigen verzint Jan dat de kroonluchter (inmiddels voor de vierde keer) weer naar beneden gehaald moet worden, want die is al weer maanden stuk. Dat betekent een lange ladder naar binnen waar altijd grond aankleeft. Waarom dit niet verzonnen voordat ik ging stofzuigen? Abram moet z’n voeten tegen de poten van de ladder zetten om onderuit glijden te voorkomen. Dat overkwam Jan eens en dat bleek niet voor herhaling vatbaar. Tijdens de “reparatie” breken er wederom twee kristallen pegels waarvan de een onherstelbaar. Het zijn prachtige lampen, maar verder heb je er nix aan behalve ellende. Ik breng Abram met de kosboxen terug naar de staffquarters. Ik vraag hem naar z’n “huis” en hoeveel kamers het heeft. Slechts één kamer, geen keuken en toilet buiten. Maar ze gaan wel een bad bouwen vertelt hij trots. Nu ligt het oude bad dat wij destijds uitbraken nog steeds in de factory en ik vraag hem of hij dat zou kunnen gebruiken. Nou en of! Dus hij mag het meenemen. Maar dan moet ik voor Oliver ook wat verzinnen. Anders die Oliver gaan dink on is net baie lief vir Abram en nie vir hom nie. Abram is het daarmee roerend eens, want ons swartmense is baie jaloers aldus Abram. Dat geldt nie net vir swartmense nie hoor Abram! Hij heeft me ook om R300 van z’n spaartegegoed gevraagd voor een venster dat hij in het weekend bij Built-It wil gaan kopen, en vertelt dat we vier blou wildebeeste kalfjes hebben. De blou wildebeeste overnachten vrijwel altijd op het vlakke boom- en struikloze gedeelte bij de staffquarters. Daar voelen blou wildebeeste zich over het algemeen veiliger dan tussen het struikgewas waar ze in gevallen van (luiperd-)nood zich niet zo snel uit de voeten kunnen maken.
Aan het eind van de middag heeft Jan het voorelkaar, de lamp doet het weer, maar met de helft van de lichtjes. Ik ben er al lang klaar mee met die lamp. De lol is er wel van af. Jan haalt Abram tegen zessen weer op om hetzelfde kunstje te herhalen. Frans van Motswedi blijkt by hom te kuier. En die komt dus ook mee. Hij is nog nooit hier geweest van is verrast over ons uitzicht. Prachtig vindt hij het. En uit de gesprekken tussen Abram en Frans blijkt hoe trots Abram op de farm is en er over vertelt, als ware het de zijne.
Een slang!
Nadat de lamp weer gehesen is, en Jan de jongens weer naar huis gaat brengen wordt volgt de uitroep van buiten: een slang! En de opdracht om de slangenhaak mee te brengen. Maar ik zie helemaal geen slang totdat ik op een wurm gewezen wordt. Jan gaat de slangen ton halen en ik moet me verbijten om niet in lachen uit te barsten. 3 volwassen kerels en een wurm van 20 cm lang met 3 mm doorsnee. Het is weliswaar een heuse slang; een nog heel jonge eiervreter. Koraal-oranje-achtig rood met een bruine (spelde-)kop,. Maar om je hier over op te winden? Het beestje is nog veel te klein om aan de haak te slaan, maar uiteindelijk lukt het me en het inmiddels behoorlijk upsette mini mini volkomen harmloze slangetje verdwijnt in de ton en wordt 500 meter verderop losgelaten.
Vrijdag 21 januari.
Raja naar de dokter
Het is wederom boodschappendoen geblazen. En met Raja naar de vet. Ze kan vooral ‘s nachts zo klagelijk janken, en ze drinkt ontzettend veel. En ze plast met regelmaat niet in de bak hetgeen ik als boodschap interpreteer dat er iets niet in orde is. Helen-de-vet blijkt wederom hoog zwanger en inmiddels tenminste twee maal zo zwaar dan ten tijde van onze eerste ontmoeting. Ze onderzoekt, beklopt en beluistert Raja maar het lukt niet om een urine monster af te nemen omdat Raja d’r blaas leeg is. Ze stelt voor dat wij boodschappen gaan doen, want ze wil het bloed en urine sample graag gelijktijdig nemen. Raja gaat in een grote bench met een grote bak water. Als we ruim twee uur later weer op de stoep staan, zit er een letterlijk en figuurlijk nieuwe assistente die van niets weet, is Helen vertrokken en aan Raja verder niets gebeurd. Die assistente kan er ook niets aan doen, maar ik wordt hier wel zo razend om. Kan ik volgende week weer met haar terugkomen, en de reis is al zo’n drama voor m’n arme poezenbeesten. Ja ik kan haar achterlaten tot nader order, nou daar komt niets van in.
Intussen waren we bij een lijstenwinkel geweest waar een nieuwe lijst voor het olifantenschilerij ruim R800 moet kosten. Pardon? We maken er zelf wel een, maar bedankt voor de offerte die door de verkoopster met keurige strepen weer wordt doorgehaald. En bij P’nP geen koffiebonen. Ik had de voorraad vorige week meegenomen en op de ontstane lege plaats is gewoon wat anders neergezet in plaats van de voorraad aan te vullen.
Bij NTK hebben we zout voor het zwembad opgehaald en daar lagen twee mooie truien in de uitverkoop. De goede maat voor A&O en tegen de tijd dat het weer kouder gaat worden zal ik ze hen kado doen. Echt prachtige en kwalitatief goede truien eigenlijk, met elleboogstukken en klepjes op de schouders. Jammer dat er geen S exemplaar is.
Weer terug op de plaas krijgt Abram krijgt z’n R300 die hij nodig heeft voor z’n huis en venster. En ik had twee danish pastries voor A&O meegebracht voor iets lekkers in het weekend. Emmy komt zondag terug met Abram omdat alle gastenfaciliteiten drastisch aan een schoonmaakbeurt toe zijn. Grasdakke zijn erg leuk, maar ook erg bewerkelijk. Je vindt dagelijks rommel op de vloer.

Zondag 23 januari
Als ik in de tuin aan het werk ben wordt ik weer door een hornet gestoken. Hij ramt mijn linker ringvinger waar ik hem vanaf sla waarna hij om z’n as omdraait en als een raket op mijn duim afkomt. Voordat ik er erg in heb is het kwaad al weer geschiedt. Ik smeer er een speciale crème op, maar het helpt geen zier. Veiligheidshalve verhuis is mijn horloge naar m’n rechter pols, want hoe dit nu weer gaat aflopen? Maar met het tuinwerk is het direct gedaan, want het doet ongelofelijk zeer.
Maandag 24 januari
Wors van ‘n worsboom
Halverwege de nacht wordt ik wakker van de pijn en jeuk. Ik kan m’n arm er wel afrukken van de pijn, maar daar krijg je later natuurlijk spijt van. Jammerend pers ik de sinasappels terwijl Jan de dokters assistente belt. Mijn arm is tot aan mijn schouder zo erg opgezwollen dat het wel een worst van een worstboom lijkt en aan mijn elleboog heeft zich een hele grote kwab gevormd. Dit kunnen we niet op z’n beloop laten. Ik heb alle insectenboeken er op na geslagen van welk soort gif een hornet zich bedient, maar niets daarover. Ook op Google kom ik het niet tegen.
Dr. Poortier vraagt zoals altijd hoe het gaat. Voor 90% goed, voor 10% slecht antwoord ik hem, hetgeen hij niet eens zo’n slechte score vindt. Wat is die probleem vraagt hij me en ik steek mijn beide armen naar hem uit. En dat is niet om hem te omhelzen. Wat het gebeur? ‘n Perdyby het mij gesteek antwoord ik hem. Volgens hem is het geen allergie want dan had m’n hele lijf in de stress geschoten, maar ben ik wel overgevoelig voor de proteïne (en de daaruit vallende aminozuur bouwstenen en ketens) waar de hornet zich van bedient. Het is trouwens neurtoxic gif. Ik krijg celestamine en panafcort. En bij een eventuele volgende steek moet ik onmiddelljk 2 celestamines slikken om dit soort ellende te voorkomen. En dit ongemak gaat nog wel een paar dagen duren is z’n voorspelling.
Jan vertelt van de black mamba onder het huis en wat te doen als we daardoor gebeten worden. Linea recta naar het Marapong ziekenhuis, daar zijn ze gespecialiseerd en houden ze voorraad, en de ambulance bellen om je halverwege tegemoet te komen om de patiënt te stabiliseren. Want als een hornet steek al zo’n zeer doet, dan moet je in zo’n geval wel echt duizend doden tegelijk sterven van de pijn en angst dat het over een uur met je gedaan kan zijn. En paniek is wel het laatste wat je in zo’n geval kan gebruiken omdat het gif dan nog sneller door je lijf pompt. Poortier heeft zelf geen anti-venom. Dat kost R 1200 per ampul, is slechts 10 maanden houdbaar en voor een black mamba behandeling heb je er 25 nodig. Hij kan het allemaal zo leuk vertellen die Poortier. Echt gezellig gesprek. We hebben b.m. trouwens al weken niet meer gezien.
No miracles today
Bij m’n rechterwenk brouw beginnen een paar wratjes te ontstaan. Dedokter kijkt er naar een vraagt shall I freeze them for you? Graag en doe m’n rimpels en plooien er gelijk ook even bij. Maar dat gaat helaas niet en bovendien vindt hij dat dat nogal meevalt. Hij kan moeilijk zeggen dat ik groot gelijk heb. Hij legt me nog even uit waar ik op moet rekenen nadat de wratten bevroren zijn en excuseert zich voor het feit dat hij vandaag niet voor miracles kan zorgen. En terwijl ik daar nu juist wel voor gekomen was.
Emmy was er vandaag dus ook en die kan me toch zeuren. Waarom ze geen kerstkadootje gekregen heeft. Pardon? Dat heb ik bij Abram achtergelaten, voor Moussa idem dito. Volgens haar niet, dus wie er liegt weet ik niet en mischien hebben de anderen zich ten tijde van de kerstbraai het zich wel toegeëigend. Kleine etterbakkerige Salomonnetje zie ik daar best voor aan. En Moussa is vandaag jarig, dus ……. waarom geen kado? Ik haaaaaat dit. Ze krijgen zo veel en ze delen in zoveel mee. Op het aanrechtblad ligt nog een parfummonstertje. I want this arghhhhhh. Ze mag het hebben, daar niet van. Het lag er trouwens voor de weggeef. Ik wijd het maar aan gebrek aan sociale vaardigheden. Niet iedereen heeft immers op de butler academy gezeten. Het gastenhuis heeft ze klaar, morgen volgen H&G en bushcamp. Ze heeft Moussa trouwens niet meegebracht. Die is bij een oppas ondergebracht omdat hij veel te zwaar wordt om op haar rug te blijven hangen, en los kan ook niet omdat hij overal aanzit. Dus men begrijpe het al…….. exrtra geld nodig om de oppas te betalen terwijl ze hem bij haar moeder gratis kan achterlaten.
M’n arm zwelt niet verder gelukkig en ik ga toch maar zwemmen. In het water merk ik er nauwelijks iets van.
Dinsdag 25 januari
Maria
Nog nadruipend uit het zwembad wordt ik gebeld door Pat. Aha, morgen komt Maria gelukkig weer schiet het door me heen. Maar Maria komt helemaal en gaat niet meer komen ook. Pat vraagt eerst hoe het met mij is; ik doe haar verslag. Met haar gaat het stukje bij beetje beter. Ze begint enigszins te wennen aan het idee dat ze terugmoet naar Ierland. En dan vertelt ze dat George haar gebeld heeft met de vraag of Maria een baan heeft bij ons. Die probeert kennelijk onder z’n ontslag-vergoeding uit te komen, en waar hebben we het dan helemaal over? Elf jaar is elf weken ontslagvergoeding. Waat gaat dit over? Elisabeth kreeg van ons voor anderhalf jaar 5 maanden oprotpremie om maar van haar af te zijn. Dit zo zijnde, durft Maria niet meer te komen bang om deze vergoeding te verspelen. En bovendien wordt ze op haar huid gezeten door Abram die eigenlijk vindt dat Emmy haar werk bij ons moet gaan doen. Emmy is goed voor de gastenverblijven want daar valt niet zoveel stuk te maken, maar in mijn huis? NEVER. Want als het stuk kan, dan gaat het ook stuk. En dat eeuwige gezeik en gezanik. Abram kan het wel hopen en willen, maar …. Wat een rot situatie en hoe ongelofelijk kinderachtig. We spreken af dat we het laten rusten totdat de overdracht helemaal is afgerond en George exit is. En dan maar zien of er met de nieuwe eigenaren een regeling getroffen kan worden. Pat wijdt een deel van Maria d’r klachten aan de hele onzekere situatie die er voor haar ontstaan is, en dan kon ze wel eens gelijk in hebben.
Woensdag 26 januari
Het is de gehele dag raar hazy weather. Abrie (Tholo) die in het dal woont vreest dat het rook en vuur is en alarmeert buurman Herman, die op zijn beurt mij belt. Ik stel hem gerust dat ik geen rook ruik, geen vuur zie, en dat het de gehele dag al zulk raar weer is. Nix aan de hand dus. Herman en Dawn zijn weer naar haar vader Paul gegaan die met spoed in het ziekenhuis in Bela Bela is opgenomen. Hij heeft heel veel pijn en wil niet meer eten en drinken. Terwijl het juist zo goed leek te gaan na zijn succesvolle heupoperatie en terugkeer naar het verzorgingstehuis. Kennelijk slechts een korte opleving op 86 jarige leeftijd.
Als ik Onyx ga zoeken stuit ik vlak bij huis op een kudde blou wildebeeste en kudu’s. Als ze me horen/ruiken aankomen, stuiven ze er vandoor. Onyx blijkt gewoon bij de voordeur te zitten en met een vlindertje te spelen.
Donderdag 27 januari
Puntenerig
Het wekelijks terugkerende ritueel: boodschappen. We nemen de camper trailer ook mee omdat daar nog steeds het een en ander aan mankeert. Ivan, de uitbater van de 4×4 shop stond vorige week met een verhaaltje in de Mogolpost. Je staat in de krant liet Jan me weten, althans indirect. Ivan schreef over de nieuwkomers en dat die baie puntenerig is. Dat betekent “kieskeurig” maar hij bedoelde waarschijnlijk “zeikerds” en dat klopt redelijk. Alles moet gewoon tot in de puntjes nauwkeurig op orde. Daar betaal je immers voor.
Oliver laat weten dat hij ook iets uitgekozen heeft voor z’n huis-in-aanbouw. De dubbele oven die bij ons in de oude keuken zat. Het is een prachtig prima werkend ding, maar hy vat baie Eskom laat ik hem weten. Dat geeft helemaal niet volgens Oliver, want sy bak net die vetkoek en dan ons maak weer toe. We vrezen nog even dat hij krachtstroom gebruikt, maar dat is gelukkig niet zo. Nu hoeft Jan er alleen maar een snoer en stekker aan te maken.
Vrijdag 28 januari
Er komt een fax binnen voor Brian; een offerte voor de verhuizing naar Ierland. Ruim R 30.000 terwijl ze nauwelijks iets te verhuizen hebben en hun hele inboedel dat bedrag niet eens waard is als je het mij vraagt. Ik breng hen de offerte en wil eigenlijk direct weer terug, want ik moest vandaag zelf de stofdoek en stofzuiger ter hand nemen. Hun hek zit op slot, maar daar komt Pat aangelopen. Ik wordt bijna mee naar binnen gesleurd. Ze heeft het er ontzettend moeilijk mee dat ze terug moet naar Ierland. We kletsen wat, drinken een biertje en dan loopt ze weer mee terug naar het hek want ik had het bakkie bij ons hek laten staan. Het huilen staat haar nader dan het lachen en behoudens de stomme standaardopmerkingen mijnerzijds, kan ik geen enkele troost bieden. Ze benadukt nog eens dat het niet haar keuze is, maar dat was me al vanaf het begin duidelijk. Eenzaam, klein en met gebogen schouders loopt ze terug naar huis. Ik heb het zo ontzettend met haar te doen. Het grootste gedeelte van haar 70 jarige leven in Afrika doorgebracht en nu uit financiële nood terug naar Ierland waar ze hopelijk nog uit de staatsruif mee kunnen eten, maar hoe lang dat nog zal duren?

Het is toch niet te geloven? De grote meerderheid van de nederlandse bevolking tegen, maar we sturen toch een trainingsmissie naar Afghanistan. Hoe stom, achterlijk en naïef kan en mag een policitus zich ongegestrafd veroorloven te zijn? Eén keer in de zoveel tijd mogen de onderdanen als stom stemvee naar de bus om vervolgens met de uitkomsten ervan het gat weer af te vegen.
Zaterdag 29 januari
We gaan naar Vaalwater om de netjes voor Morukuru op te halen en nemen Abram en het oude bad ook mee. Bij de afslag naar Beauty staan een paar mensen te liften. Zullen we ze meenemen Abram? Ja, dis my boetie Simon. Maar niet Simon maar ene Willem wil mee richting Vaalwater. Willem heeft, wat vanochtend nog een six-pack was, nog twee blikjes bier in de krimpfolie. Hier in de auto wordt NIET gedronken laat ik hem weten, anders ga je maar achterop. Maar ouwehoeren lijkt belangrijker dan drinken, dus hij stapt in. Mijn guess dat hij de andere vier biertjes al achter z’n kiezen heeft (het is 10.00 uur) blijkt een voltreffer. We zetten de airco maar op de hoogste stand om de lucht enigszins te verdrijven.
We leveren de “vracht” af bij Emmy sy pa se huis en gaan naar de Gateway Gallery waar de netjes keurig in een tasje op ons staan te wachten. Ik pak de netjes om in een schoenendoos waar ze krap in passen en verpak de doos met eigen meegebracht (Sinterklaas-) papier en een reeds voorbereid adreslabel. Dan gaan we naar het postkantoor waar Maria dienst doet. Ze spot twee Molatedi’s in haar computer systeem. Tja, daar heb je nu die handige postcode voor meid denk ik, maar ik glimlach haar liefjes toe dat het Molatedi in Madikwe is. R36 aan postzegels en mooie plakkaten, plus een tracking nummer voor mij. Dezelfde meneer/patiënt die we maandag j.l. bij dr. Poortier troffen is nu ook in het postkantoor. Ik hoor Jan tegen hem zeggen dat ik het overleefd heb. Mijn arm heeft weer normale proporties aangenomen en ik merk er niets meer van.
Koninginne-nacht
Nu lijkt m’n reactie op de hornet wel heel heftig, en dat was hij ook, maar ik had dat in Nederland ook al. Ik herinner me twee voorvallen. Eén toen ik een jaar of vijf was. Wij woonden in Oud-Alblas in het voorhuis van een boerderij aan het Westeinde 93 en ik sliep op een zolderkamertje. Maar die zolderkamer trok ook wel gespuis aan dat daar wenste te overwinteren. Zo hadden twee koninginne-wespen bedacht dat mijn pyama-broek, die netjes op de dekens opgevouwen lag, wel een ideale overwinteringsplaats zou kunnen zijn. Niets vermoedend trok ik ‘s avonds m’n pyama aan en ging liggen, boven op de de Koninginnen die dat niet leuk vonden en mij in m’n linker bil staken. En dat was natuurlijk brullen geblazen want dat deed zeer! En bovendien vroeg ik me af wat ik nu weer fout gedaan had, want bij alles wat verkeerd ging was de steevaste opmerking/dooddoener van m’n moeder dat dit een straf van god was. Ingewikkelder en diepgaander was mijn opvoeding niet. Ik herinner me dat ik geruime tijd alleen op m’n rechterbil kon zitten. Eeuwen later werd ik in Doetinchem door een bij gestoken tussen mijn kleine teentje en dat ernaast. Dit gebeurde in het huisgenootloze tijdperk. De bij had zich in het hoogpolige vloerkleed verscholen. Mijn voet veranderde in een grote ballon met 5 kleinere ballonnetjes daar boven op. Ik kon niet lopen en zat de hele dag met m’n voet in het water. Ik geloof dat ik medicatie had gekregen, maar dat werkte bij lange na niet zo snel als Poortiers pillekes. En verder zorgden de buurtjes Diny en Geert voor me! Zij wonen nog steeds in hetzelfde huis trouwens.
Na het postkantoor bezoek pikken we twee zakken mielie meel op bij Rollermeule voere, drinken een shake en kopen het boek van Elisabeth Hunter over het Waterberggebied dat zojuist is verschenen. Elisabeth woont niet ver van Vaalwater af in 24 Riviere naast Maryëtta en Henk van Herwaarden. Het is een historisch boekwerk dat ergens in 1916 begint.
Het is heerlijk weer, nauwelijks verkeer op de weg en de potholes zijn bij wijze van uitzondering weer gevuld met zand dat meestal slechts één dag standhoudt, maar nu kunnen we er even van genieten.
Ik heb weer een stuk klavervrij gemaakt in de kas en ga daar nog wat zaaien. Aan het mango boompje hangt één grote mango die bijna oogstrijp is, en aan het naartjies boompie zitten een stuk of 10 naartjies. De perzikenboom groeit alleen maar zonder iets aan ons terug te doen. En Kim wint the Australian Open. Aan het tijdperk van de gezusters Williams blijkt definitief een einde te zijn gekomen.
DSTV/Multichoice
Om hier TV en BVN te kunnen kijken ben je per maand zo’n EUR 65 kwijt. BVN liet eind vorig jaar weten per 1 februari 2011 te stoppen met uitzendingen via D/M en dat wanneer kijkers in zuidelijk Afrika naar BVN willen blijven kijken, ze maar een Astra A4 sateliet schotel moeten aanschaffen. Een zinloze geldverspilling waar bovendien verder helemaal niets van onze gading op zit, althans op die schotel. Met dit vooruitzicht had ik eerder deze maand ons abonnement bij D/M gedowngrade naar een compact programme waar in ieder geval Jan z’n favoriete sportzenders nog steeds opzitten. En laat BVN nu toch drie dagen geleden aan het afrikaanse kijkers laten weten met D/M in ieder geval tot begin mei door te zullen gaan. De schotel hebben we nog niet, want in de verste verte geen installateur beschikbaar. Dus aan mij de eer om het abonnement D/M weer te upgraden naar premium om BVN voorlopig via D/M te kunnen blijven bekijken. Omdat ik gedowngrade had, leek het me niet meer dan redelijk dat Jan (immers ZIJN hobbie) weer zou upgraden, maar het lukte hem tot zijn grote ergernis niet om redenen onbekend. Mopper mopper mopper. Ik heb het binnen 10 minuten voor elkaar bij een alleraardigst swartmeissie aan de telefoon. En ook nog even m’n eigen pin gekozen bij VISA nadat dit de vorige keer was mislukt. Maar nog steeds geen ID. Toen ik deze week navraag deed bij Home Affairs bleek mijn aanvraag (ingediend 3 december) de 17e januari in Pretoria pas in behandeling te zijn genomen.
Zondag 30 januari
Gisteren heb ik nog een bushwalk gemaakt van anderhalf uur. En dat betekent per definitie de volgende dag strompelen. Waardeloos!. Ik kwam varkens, kudu’s en zebra’s tegen en liep mams en zoon Kameelperd tegen het lijf. Dit vinden dat maar nix zo’n figuur te voet. Het blauwe bakkie is oké en geaccepteerd, maar een tweebenig “beest” is en blijft eng.
Een aantal looppaden (naar H&G en de Watertanks) besproei ik met onkruidverdelger. Er is werkelijk niet tegen aan te wieden. En alhoewel ik er eigenlijk groot tegenstander van ben kan het nauwelijks anders wil je niet bij elke stap die je op zo’n paadje zet, teken op je benen krijgen. Die hangen zo leuk aan die dunne halmpjes te bungelen totdat er iets langs komt waar warmte van af straalt, en je als teek je kans niet voorbij mag laten gaan om op zo’n “host” te springen. Ik maak de chlorinator van het zwembad en passant ook nog even schoon. Een zwembad is echt heeeeerlijk, maar je moet er eigenlijk best veel tijd aan besteden om alles aan de gang, onder contrôle en schoon te houden.
Maandag 31 januari
Abrie (Tholo) belt al vroeg dat er een rooibok buiten ons fence bij het blauwe hek staat. Die is kennelijk ontsnapt, maar als Jan met A&O op onderzoek uitgaat, is er geen bok meer te bekennen. Later op de dag maken we nog een rondje, maar geen spoor (meer) van het beest.
Een theorie
Op Jan se Pad treffen we de 3 kameelperde die in een boom staan te browsen. We blijven er wel 20 minuten bij staan. Ze trekken zich niets van ons aan en eten rustig verder. Er bestaan theoriën dat een boom, als hij hevig begraasd wordt, na een paar minuten tanines gaat afscheiden om de belager te verjagen. Maar òf de theorie deugt niet, òf deze boom is de verjaagtruck niet geworden, òf de kameelperde laten zich niet afschrikken.
Verder teken ik de overeenkomst met de highspeed internet leverancier. Het is niet de high speed waarop ik gerekend had of die in het vooruitzicht gesteld was, maar toch aanzienlijk beter dan voorheen. Ook de nieuwe solar geyser (waarvoor we tweemaal terug moesten naar de leverancier) werkt prima, zo ook het solar systeem voor de borehole pomp. Ook hier geldt niet het voorspelde aantal liters, maar mij hoor je niet klagen. Eskom is er sedert de installatie niet meer aan te pas gekomen.
Na de dagelijkse zwemsessie aan het eind van de middag drink ik altijd een biertje in de hide. Jan zit in een “port”-periode met een stukje overjarige kaas. Kwamen er gisteren een grote kudu bull en twee klipspringertjes, nu staat de oude njala bull bij de zoutlik. Hij blijft maar een beetje ronddrentelen en zo nu en dan kijken of ik wel op mijn plaats blijf zitten. Want bewegen is zo verontrustend. De klipspringers hielden me ook nauwlettend in de gaten. Er liggen heel veel rotsen om het huis (overal) en bij de NWS, maar er is er eentje bij die er een beetje bovenuit steekt. Afwisselend sprongen de klipspringers op die rots om een oogje in het zeil te houden, terwijl de andere dan even rustig kon grazen.
De zon gaat weer schitterend onder en s’ avonds lachen we ons een breuk bij Andrè van Duijn en Frans van Duschoten. Erg hoogdravend is het allemaal niet maar wel leuk.

2011

Zaterdag 1 januari
Oliebollen en appelflappen
We hebben vanochtend geen game drive georganiseerd omdat het gisteravond/vanochtend niet echt vroeg was en er oliebollen en appelflappen gebakken moeten worden.. Bovendien gaan we naar het Farmhouse gaan verkassen. Want het Owners House is met ingang van vandaag verhuurd aan een engelse VIP-mevrouw: Emma Crosby . Ze komt met haar partner en de EPZ rond een uur of half één aan, en dan moet het oliebollen bakken wel klaar zijn en de baklucht verdreven. Net na het ontbijt hebben we de rozijnen al in de week gezet; deels in water en deels in rum. Anka had de ingrediënten uit Nederland meegenomen inclusief de rozijnen. Maar die bleken gisteren deels al gebruikt door Evanz om de pinda’s mee op te leuken. We kregen gisteren bij de aanblik van het mengsel, tijdens de sundowner op de berg, al het bange voorgevoel dat dit het geval was. De alcoholloze bollen zijn voor het duitse echtpaar-met-vijf-kinderen, alhoewel de alcohol al lang verdampt is omdat we het wel-proces enigszins in de microwave hebben bespoedigd.
Het beslag is inmiddels ook klaar, een gedeelte met water en een gedeelte met bier. Dat laatste was ik van huis uit zo gewend, en het blijkt bovendien ook als suggestie op het pak kant-en-klare-oliebollen-mix te staan. Ik ben bij Asion in het Guesthouse (Asion heeft èn het OH èn de GL op het ogenblik onder zijn koks-hoede) een goede pan wezen uitzoeken omdat de frituese voor dit doel veel te klein is en Ed vond gelukkig ergens nog een nieuwe fles zonnenbloem olie. Evanz kijkt zorgelijk toe hoe Asions’ keuken domein door Anka en mij in bezit wordt genomen, alle laden opengetrokken op zoek naar een handige lepel om de bollen te vormen en langzaam in een chaos verandert. Het worden prachtige bollen en flappen die bovendien nog heel goed blijken te smaken ook. Asion, die even langskomt, en Evanz vinden ze wel iets weg hebben van “vetkoek” een afrikaanse delicatesse. Ed en Jan strooien royaal poedersuiker over de bollen. Zou dit zijn om de smaak te verdoezelen??
Ferrari-Safari
De hollandse specialiteiten moeten naar de hide vervoerd, want daar is de lunch georganiseerd. Jan vindt dat de bollen en flappen ingepakt moeten worden omdat ze anders aan de haal gaan over de hobbelige paden, maar daar komt niets van in. We gaan het prachtige bakresultaat niet bederven. Want als je ze gaat inpakken, dan hou je een slappe hap over. Ed belooft heel voorzichtig te zullen rijden en de bollen en flappen blijven dan ook netjes op hun plaats. Normaal gesproken beleef je met Ed een Ferrari-Safari maar het blijkt dus ook anders te kunnen.
Any en Anthony hebben keurig gedekt in de hide en naast onze baksels staan er nog een paar schotels met de heerlijkste hapjes en de nodige bubbels. (Nog steeds te vinden op de website in het Morukuru album). Penny en Collin arriveren het eerst en de beste wensen voor 2011 worden uitgewisseld. Penny en Collin zijn het echtbaar van de (highly endangered) ground hornbills. Onlangs moesten ze de hornbils in Botswana ophalen. Het is alom bekend dat P&C de hornbills hebben dus vanuit Botswana was het niet al te moeilijk om hen te traceren en de beesten weer op te halen. Alhoewel P&C het prettig vinden dat de vogels zo goed voor zichzelf kunnen zorgen; er zijn altijd mensen die er niet te beroerd voor zijn om ze aan het spit te steken. Dat is eigenlijk hun grootste angst. En met de voortplanting gaat het ook niet echt flitsend want ze worden pas geslachtsrijp op 9 jairge leeftijd. Mensen zijn er vlotter bij.
Dan komt ook het duitse echtpaar aan met vier van de vijf kinderen. Nr vijf bleef liever bij z’n computer. Johannes blijkt bij Egon Zehnder te werken en Robert van Dortmund te kennen. Daar deden wij in een heel ver verleden ook zaken mee op het gebied van headhunting. Ze wonen in Düsseldorf en EZ/Johannes zijn bezig met het oprichting van een EZ kantoor in Johannesburg. Ik moet me bedwingen om niet te vragen wat je in ‘s hemelsnaam met vijf kinderen moet. Wel eens uitgerekend hoeveel miljard er over vijf jaar rondlopen als iedereen er een zelfde voortplanings-tempo op na houdt? Natuurlijk niet: ‘na ons de zondvloed’.
Johannes en zijn vrouw nippen beleefdheidshalve van de champagne en na een uurtje of twee zijn we eigenlijk wel uitgebabbeld en gaat ieder zijn/haar weg. A&E en wij naar het Farmhouse waar een heerlijk zwembad wacht. Omdat er zwaar weer op komst is en de eerste dikke druppels al beginnen te vallen besluiten we er niet meer op uit te gaan.
Zondag 2 januari
Gemma en Kevin runnen het Farmhouse nadat het met het vorige managements koppel nogal treurig afliep. Hun huis is inmiddels klaar en dat gaan A, E en wij inspecteren. Het is niet groot, maar ze vertoeven er toch vaker niet dan wel. Ze hebben twee kleine keffertjes en die laten ze bij het Farmhouse ook los rondrennen. Daar is vast niet elke gast van gediend, dat gesnuffel aan je blote voeten en benen, of met hun modder poten op de ligbanken bij het zwembad.
‘s middags gaan A, E en wij even bij de dode olifant buurten. We treffen er een gecollarde spotted hyaena en twee leeuwen. En bomen vol met gieren. Kevin zal later de tanden van de olifant ophalen, want van het lijk is weinig meer over. Alleen de weerbarstige huid die ook steeds verder begint in te zakken. Vervolgens gaan we op weg naar een dode giraffe. Doorsoorzaak onbekend, maar hetzij ouderdom of een slangenbeet. Leeuwen zijn wel in staat om een giraffe neer te halen, maar dan moet de honger wel heel erg groot zijn. Alhoewel: van de ca 48 blou wildebeeste die A en E vorig jaar kochten, zijn er nog maar vijf over. Maar blou wildebeest is nu eenmaal veruit favoriet onder leeuwen. Waarom geen rooibok gepakt zal menigeen zich afvragen. Vooral als je ziet hoeveel er daarvan rondlopen. Het anwoord is nogal eenvoudig: de moeite die je als leeuw moet doen c.q. energie die het vreet om een rooibok te pakken weegt bij lange na niet op tegen de vangst/hoeveelheid vlees. Gewoon een kwestie van efficiëncy dus.
Bij de giraffe treffen we twee leeuwen. Nummer één probeert een poot van de giraffe af te trekken terwijl nummer twee de handelingen van nummer één op z’n gemak gadeslaat. Maar na verloop van tijd besluit nummer twee op te staan een handje te gaan helpen. Als we uiteindelijk wegrijden bij de dode giraffe en de leeuwen, spotten we opeens wilde honden aan de overkant van een dam. Wat een kadootje! Maar zodra de leeuwen bij de giraffe opstaan en het pad oplopen, vertrekken de wilde honden spoorslags.
Bitterballen
Bij de sundowner worden bitterballen geserveerd. Die blijken bij een winkel (www.vangaalen.co.za) in Hartebeestpoortdam gewoon te koop. Jan is gek op bitterballen en kroketten, dus die mag mijn portie erbij hebben. Aldus gaat aan het aantal keren dat ik moet aanhoren dat hij ongelofelijke trek in een bitterbal heeft waarschijnlijk een einde komen. Het is even omrijden, maar als je toch naar Johannesburg moet…….
Wat hoor ik?
Tijdens het diner maakt Anka een terloopse opmerking dat een deel van haar frequent flyers SAA punten eind maart verlopen, en dat wij die dus rustig mogen opmaken. Ik zal het wel niet goed verstaan hebben, dus morgen, als ik nog sober ben zekerheidshalve nog maar eventjes vragen. Anka zit met een staff-belonings-vraag die ik eens even haarfijn voor haar ga uitzoeken. De lonen blijven maar stijgen, dus de vraag begint inmiddels ook hier te rijzen of je gratis kost en inwoning niet als beloning in natura mag beschouwen. Dat mag zeker, alleen de exacte/maximale percentages, die staan mij niet duidelijk voor ogen.
Anka vertelt dat ze Asion en Evanz naar Nederland gaan halen ten tijde van de opening van hun nieuwe huis mei a.s.. Dat zal voor hen beiden wel een hele grote verrassing zijn. Wat ontzettend leuk, en ik bedenk terplekke dat het mischien wel aardig zou zijn als ze dan een paar dagen bij de Librije stage zouden mogen lopen. Ik ga Thérèse een mailtje sturen.
Maandag 3 januari
We maken nog een gamedrive en doen ons te goed aan een immer heerlijk ontbijt. Anka (her-) bevestigt dat wij die FF punten inderdaad voor een ticket mogen inruilen. Daarmee kunnen we wel naar Mauritius vliegen! Echt te gek voor woorden. Gepakt en gezakt (paling, advocaat, kroketten keren wij na een allerhartelijkst afscheid van A, E, G, K en de rest van de staff, weer huiswaarts. Gummy rijdt voor ons uit naar de gate van Vance. Onderweg komen we nog 10 giraffes op Vances’ terrein tegen. De reis, in het blinkend schoon gepoetste bakkie, naar huis (die langs de apotheek en het postkantoor in Vaalwater voert) verloopt voorspoedig. Even na driën kunnen we de poezen weer in de armen sluiten en brengt Jan Abram nog even naar de tarroad
Dinsdag 4 januari
Afdingen!
Het is lekker weer en ik probeer beaded netjes (netjes met kraaltjes van zo’n 10 cm doorsnee die je over je glas hangt om insecten uit je drankje te houden) voor Morukuru te bestellen. Het kost me uiteindelijk 6 telefoontjes maar heb 17% korting weten los te praten. En ik ga kijken waar we met de FF punten allemaal naar toe kunnen. Mauritius here we come!
Woensdag 5 januari
Het is zwaar bewolkt en ik boek de tickets naar Mauritius. Het lijkt me ook wel leuk om even naar la Reunion te vliegen als we toch in de buurt zijn, dus dat regel ik er gelijktijdig even bij. Dat wordt ongetwijfeld een fantastische vakantie en ik ga op zoek naar oppas. Ik heb al iemand op het oog en heb zo maar het vermoeden dat er JA gezegd gaat worden. En dan begint het te regenen dat tot zaterdag zal blijken aan te houden. We rijden naar onze dam waar nauwelijks water in staat en bij de waterval sijpelt er slechts een klein beetje water naar beneden. Niet noemenswaardig, maar we zitten dan ook op minder dan de helft van de regen die we voorgaande jaren mochten ontvangen.
Zondag 9 januari
Gelukkig is het weer droog maar het water is veel te koud. We hebben alles bij elkaar 100 mil regen gehad de afgelopen dagen. We zitten hier nu bijna 4 jaar en we moeten vaststellen dat het weer in die afgelopen 4 jaren elk jaar opnieuw verrassingen oplevert en dat er geen pijl op te trekken is. Het eerste jaar was erg warm, daar heb ik het weer nu nog niet op kunnen betrappen. Als we een echt warme dag hebben gehad deze zomer, dan is het veel.
Dinsdag 11 januari.
Voor hun vertrek uit Nederland heb ik een paar keer gemaild met ene Paul en Mirjam. Zij hebben besloten met hun 3 (!) kinderen naar Z.A. te emigreren en willen daarbij graag nog iets van ons leren/horen. Want ze blijken bevriend met een nichtje van Jan die hen dit gesuggereerd heeft. Ik heb niets meer van ze gehoord, maar stel je voor ze staan onverwacht op de stoep, dan moet het gastenhuis toch spic en span schoon zijn.
Zere neus
Ik heb de binnenkant weer op orde en stofzuig de stoep buiten ook nog maar even, want daar ligt het altijd vol met vleermuizenkeutels. Tijdens het stofzuigen vliegt er opeens iets tegen m’n neus en word ik hevig gestoken. Een hornet. Die krengen vallen gewoon zonder enige reden aan en komen als een raket op je af. Ik brul het uit van de pijn. Hoe zeer dat doet, dat moet je echt aan den levende lijve ervaren. Jan krijgt natuurlijk de schuld, want die vindt dat je hornet nesten niet hoeft te vernietigen, ze doen immers toch niets? Hem niet nee, maar dit is nu al de derde keer dat ik wordt gestoken; de andere twee keren in m’n rug. Daar doet het net zo zeer, maar daar kan het gif zich veel sneller en gemakkelijker verspreiden. Met m’n arme zere neus ruim ik de rest van de schoonmaakspullen nog op.
Woensdag 12 januari
Ik haal Maria op bij de gate. Pat vertelde me dat ze nogal depressed is, want George heeft de farm verkocht en de nieuwe eigenaren willen geen personeel. Dat is dus voor haar een slecht vooruitzicht. Maar tegen mij zegt Maria dat het goed gaat en ik komplimenteer haar met haar nieuwe schoenen. Zwarte tennisschoenen afgezet met glitters. Jij bent rijk met diamanten op je schoenen plaagt Jan haar. Ze moet er ontzettend om lachen.
Jan gaat met de spuitbus DOOM aan de slag om alle 6 hornet nesten rond het huis te verdelgen.
Mijn neus doet hartstikke zeer en m’n rechteroog begint steeds dikker te worden. Maar we moeten toch naar Vaalwater waar we een afspraak met Maryëtta en Henk (24Riviere) hebben. We treffen elkaar bij de Black Mamba en ik grap dat ik door Jan mishandeld wordt, vide mijn gezicht, maar zeg door een hornet gestoken te zijn.
Het is gezellig weer even bij te kletsen en ze vertellen dat ze hun lodge de 18e februari laten veilen. Ze zijn toe aan iets anders en minder arbeidsintensief. Maar ze blijven wel in de buurt omdat ze hier inmiddels gewoon heel veel mensen kennen, en Kas en Krissy nog op school in Vaalwater zitten. Nick hebben ze gisteren bij een Hoërskool in Pretoria ingeleverd. Daar verblijft hij intern. En dat is voor alle gezinsleden toch even slikken en wennen.
Als we naar huis rijden begin ik me steeds beroerder te voelen en begint m’n gezicht steeds dikker te worden. En ‘s nachts slaap ik slecht van de pijn en de spookbeelden. Stel je voor het gif tast m’n oogzenuwen aan? Nachtmerries dus.
Donderdag 13 januari
‘s ochtends vroeg worden we vergast op een kudde apen op het dak. Als Jan ze gaat verjagen beginnen ze te krijsen en te schreeuwen en ligt het zwembaddeck vol met zaden die ze daar kennelijk op hun gemak hebben zitten pellen voordat ze het dak opgingen. M’n gezicht is nu zo opgezwollen dat ik nauwelijks nog uit m’n ogen kan kijken. Ik blijf voorlopig nog maar even liggen zwelgen in zelfmedelijden, want ik krijg m’n contactlenzen er toch niet in. En zonder ben ik echt gehandicapt. Bij de NWS staan een paar kudu-meiden te blaffen. Waartegen is ons een raadsel.
In de loop van de ochtend raap ik mezelf bij elkaar en kruip achter m’n laptop waar ik een mailtje van Thérèse tref. Het lijkt haar leuk om Asion en Evanz in de Librije te laten meekijken en ze heeft al een plannetje ook. Dat is goed nieuws en ik laat het Anka onmiddelijk weten. Die ook blij natuurlijk. Aan het einde van de middag lijkt de zwelling in m’n gezicht weer iets af te nemen en zakt naar m’n rechterwang hetgeen aan mijn echtgenoot een weinig complimenteuze opmerking ontlokt.
Vrijdag 14 januari
Highspeed internet
Adriaan en Riaan verschijnen op het toneel om highspeed internet te komen installeren. Ik heb hen een paar keer op het hart gedrukt dat ik er wel absoluut zeker van moet zijn dat het gaat werken, want anders wordt er echt niet geinstalleerd. Maar ze zijn heilig overtuigd van zichzelf. Ik heb Jan al eerder de plek gewezen waar de antenne moet komen. Maar wat A&R ook proberen: géén signaal. Als ze op enig moment toch een signaal oppikken dan blijkt de speed net zo langzaam als bij mijn bestaande systeem. Dus heren, als dit niet beter wordt, dan kun je weer inpakken. Maar nog steeds overtuigd van zichzelf blijven ze beweren dat het goed komt. En tot die tijd wil ik geen factuur zien, en bovendien: de two way radio’s werken ook niet op kanaal 2 en 3. Dat geloven ze echt niet, maar als Jan hen naar de poort brengt, moeten ze tot hun ergernis constateren dat het signaal na 500 al verloren is. Kortom; ze hebben nog wat huiswerk te verrichten alvorens te kunnen incasseren.
Mijn gezicht is al weer redelijk opgeknapt en de rimpels en plooien beginnen weer zichtbaar te worden. Want dat was het enige voordeel van mijn bolle gezicht: alle plooien gladgestreken.
Als ik aan het einde van de middag in de hide zit, komen de vijf grote kudu-bullen en de njala bull bij de NWS zoutlikken. Ze kijken altijd of er iemand in de hide zit, blijven vervolgens een poosje staan kijken waarna ze naar de zoutlicks stappen.
Zaterdag 15 januari
We moeten nodig boodschappen doen en gaan naar Ellisras.
Foetsie!
Op Jan se Pad treffen we drie blou wildebeeste met een kalfje, maar of dit hèt kalfje is, weten we niet. De boodschappen zijn deels een mislukking en ons lijstje wordt weer niet afgewerkt. Er valt overheen te komen, maar de schappen en voorraden bijhouden, dat schijnt heel erg moeilijk te zijn. We zoeken troost bij een milkshake bij Wiesenhof, waar ook koffie gekocht moet worden. Alle bonen zijn op. Het hek blijkt gesloten zonder enige nadere vorm van mededeling. Die zijn failliet is mijn gratis voorspelling en we gaan terug naar P”nP om te kijken of ze daar koffie bonen hebben. Ik loop de winkel in en pak drie pakken met bonen. Geen espresso bonen; dat is een hier onbekend fenomeen. Jan komt uiteindelijk ook; die trof de uitbater van Wiesenhof toevallig bij de ingang, en inderdaad de tent is gesloten. Wiesenhof had de huur per 1.1. j.l. tot R360.000 per maand verhoogd. Bijna EUR 40.000/maand. Wat moet je daar wel niet voor omzetten en waar haal je zo’n bedrag vandaan? Bijna R5M per jaar, dat heeft de hele tent Wiesenhof anderhalf jaar geleden echt niet gekost